Helena Raszka

***

zawieszona 

między oknem drugiego piętra

- a płytą chodnika.

Rozrywana przez przyloty

- i odloty ptaków.

Wpatrzona w czas

zamarły

między dużą a małą wskazówką

nie nakręconego zegara.

Kimże ty jesteś,

gdy pytasz,

która strona liścia jest prawdziwa,

gdy nie umiesz otworzyć 

cudzej myśli -

by wejść do wnętrza.

Kolekcjonerko odwrotności

przywiązana

do zimnego słupa powietrza.

Helena Raszka

Wewnątrz

Jakie to szczęście

być poza pragnieniami.

Wewnątrz marzeń

jest lęk i zamęt uniesienia,

szamotanina możliwości,

chichot przegranej.

A tu śpiewa przestrzeń,

pachnie świt,

las się otwiera.

Nikt tędy nie przechodzi,

nikogo nie wzywa

na pojedynek serdeczny.

Niczyje wołanie tu

nie odstrasza,

nie przyzywa.

Bezbrzeżna płyniesz

ani przez,

ani do.

Wewnątrz promienia.