Anne Sexton

Jezus idący

Gdy Jezus szedł na pustynię

niósł na swych plecach człowieka,

przynajmniej miało to kształt człowieka,

może rybaka z wilgotnym nosem,

może piekarza z zasypanymi mąką oczami.

Człowiek nie żył, na to wyglądało,

choć nie można go było zabić.

Jezus już niósł wielu ludzi

ale tym razem był to jeden człowiek -

jeśli to rzeczywiście był człowiek,

tam, na odludziu, wszystkie liście

wyciągały ku niemu dłonie

lecz Jezus szedł dalej.

Pszczoły zapraszały go do swego miodu

lecz Jezus szedł dalej.

Odyniec wyrwał swe serce i dał mu

lecz Jezus ze swym ciężarem

szedł dalej.

Diabeł przybliżył się i uderzył go w twarz

a Jezus szedł dalej.

Diabeł rozkazał ziemi jeździć jak winda

Jezus szedł dalej.

Diabeł wzniósł miasto kurew,

każda czekała w małym anielskim łozu,

Jezus ze swym ciężarem szedł dalej.

Przez czterdzieści dni, przez czterdzieści nocy

stawiał krok za krokiem

i człowiek którego niósł,

jeśli to był człowiek,

stawał się coraz cięższy.

Niósł czterdzieści księżyców

które są jednym księżycem.

Niósł wszystkie buty

wszystkich ludzi świata

które są jednym butem.

Niósł naszą krew.

Jedną krew.

Modlić się, Jezus wie,

to znaczy być człowiekiem dźwigającym drugiego.

tłum. z angielskiego Grzegorz Musiał

Wiosenne popołudnie

 Anne Sexton

Elżbieta Kowalska

Każda rzecz jest żółta, jest zielona.

Nasłuchuj jej gardła, jej ziemskiej skóry,

suchych jak kość głosów żab,

pulsujących jak reklamy.

Małe leśne zwierzątka

zanoszą swe maski pośmiertne

do ciasnej zimowej pieczary.

Strach na wróble wyjął

dwoje oczu jak diamenty

i odszedł do wioski.

Generał i listonosz

odłożyli swoje tobołki.

To zdarzyło się kiedyś,

lecz wciąż jest aktualne.

Wszystko jest tu możliwe.

Dlatego też

młoda dziewczyna zdjęła

zimowe ubranie i swobodnie

wspięła się na gałąź drzewa,

zawieszoną nad rozlewiskiem rzecznym.

Wniknęła w tę gałąź

głęboko ponad schronieniem ryb,

które przepływają przez jej odbicie

i płyną w górę i w dół po schodach jej nóg,

Jej ciało unosi chmury w drodze do domu.

Spogląda na swą twarz odbitą

w rzece, do której ślepi mężczyźni

przychodzą by kąpać się w południe.

Dlatego też

ziemia, ten zimowy koszmar,

wyleczyła swe rany i rozkwitła.

zielonym ptactwem i witaminami.

Dlatego też

drzewa obracają się w swoich okopach

i unoszą w delikatnych palcach

małe deszczowe kielichy.

Dlatego też

pewna kobieta stojąc przy piecu

śpiewa i gotuje kwiaty.

Każda rzecz jest żółta, jest zielona.

Wiosna na pewno pozwoli

zupełnie nagiej dziewczynie

przewracać się w blasku słońca bez obawy

na tym nowym posłaniu.

Naliczyła już siedem

kwiatów w zielonym zwierciadle.

Dwie rzeki łączą się pod nią.

Twarz dziecka marszczy się

na wodzie i na zawsze znika.

Widać jedynie kobietę

w jej cielesnej piękności.

Jej wypieszczona i odporna skóra

spoczywa głęboko pod drzewem podwodnym,

Wszystko jest możliwe,

a ślepi mężczyźni znów widzą.

przełożyłaTeresa Truszkowska

Anne Sexton

* * *

Poszłam do ptaka

o ludzkiej głowie

i spytałam:

Proszę Pana,

gdzie jest Bóg?

Bóg jest zbyt zajęty,

by przebywać tu, na ziemi,

Jego aniołowie są jak

zgromadzenie tysiąca

wiecznie trzepoczących gęsi

Lecz mogę ci powiedzieć, gdzie jest źródło Boga.

Czy ono jest na ziemi?

spytałam

Tak, odpowiedział.

Jedna z tych gęsi

wywlokła je z raju.

Szłam przez wiele dni,

obok wiedźm, co zjadają babcie szydełkujące wełniane buciki,

tak jakby inkasowały dług.

Potem w środku pustyni

znalazłam źródło,

kipiało raz wyżej, raz niżej jak gromada kociąt

i była tam woda,

i ja piłam,

i była tam woda,

i piłam.

Potem źródło przemówiło do mnie.

Rzekło: Obfitość czerpię z obfitości,

lecz obfitość pozostaje.

Wtedy zrozumiałam.

przełożyła Maria Korusiewicz

Słowa

Anne Sexton

O słowa należy dbać,
nawet o te cudowne.
Dla cudownych robimy najwięcej,
czasami roją się jak owady
i nie żądlą, lecz całują.
Potrafią być niegorsze od palców.
Potrafią być pewne jak skała,
na której nie wahasz się usiąść.
Potrafią być stokrotkami, ale i siniakami.

Mimo to jestem zakochana w słowach.
Są gołębiami spadającymi z sufitu.
Są sześcioma nieskalanymi pomarańczami na moich kolanach.
Są i drzewami, i kończynami lata,
a także słońcem, jego ognistym obliczem.

A jednak często mnie zawodzą.
Tyle rzeczy chcę powiedzieć,
tyle historii, obrazów, przysłów, etc.
Lecz słowa nie dość się do tego nadają,
całują mnie nie te co trzeba.
Czasami wzbijam się jak orzeł
ale na skrzydłach strzyżyka.

Jednakże staram się uważać
i być dla nich miła.
Ze słowami i jajkami należy ostrożnie.
Gdy się je uszkodzi, nikt ich 
nie naprawi
tłum. Monika J. Sujczyńska
Anne Sexton, właściwie: Anne Gray Harvey (1928-1974) - amerykańska poetka i pisarka