Roberto Juarroz 

* * *

Jedna samotność w środku,

a druga samotność na zewnątrz.

Są chwile,

gdy obie samotności

nie mogą się zetknąć.

Człowiek pozostaje wtedy pośrodku

jak drzwi

nieoczekiwanie otwarte.

Jedna samotność w środku.

Druga samotność na zewnątrz.

A drzwi dudnią od uderzeń.

Największa samotność

jest w drzwiach.

tłum. Marta Eloy Cichocka

Roberto Juarroz

* * *

Tyle rzeczy kochaliśmy razem 

że bardzo trudno kochać je osobno.

To tak jakby znalazły się nagle daleko

albo miłość zmieniła się w mrówkę

wspinającą się po zboczach nieba.

Wskakiwaliśmy razem do tylu przepaści

że wszystko bez ciebie wydaje się samą powierzchnią,

napięciem bez rozpięcia przestrzeni,

czujnością ciał nieobecnych.

Schodziliśmy tyle światów zostając na miejscu

że podróże teraz spadają z wieszaków

jak niepotrzebne ubrania.

Ruch i spokój skłóciły się z sobą

jak stopnie dwóch różnych temperatur.

Straciliśmy razem tak dużo z niczego

że został nawyk który wciąż powraca

i teraz wszystko zarabia na nicość.

Czas staje się antyczasem

bo ty już o nim nie myślisz.

Zmilczeliśmy i przegadaliśmy tyle rzeczy wspólnie

że milczenie i gadanie stało się zdradzieckie:

dwie substancje nieusprawiedliwione,

dwa substytuty.

Przeszukaliśmy razem wszystko,

Znaleźliśmy wszystko,

Od wszystkiego odeszli.

Nie dano nam tylko czasu

by spotkać się oko w oko z twoją śmiercią,

chociażby także nam przyszło

z tego miejsca odejść.

tłum. Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

***

Nie istnieje skok w pustkę.

Choćby nie było aniołów co nas podtrzymają,

ani szczebla dla stopy na drabinach myśli,

ani względności ani absolutów

które mogłyby nas chwycić za ramiona.

Trzeba zawłaszczyć pustkę dużo wcześniej,

pozyskać sobie tym że jej się oddamy,

jakby to był zagrabiony teren,

lub nowa wolność nigdy nie zaznana.

I chronić w sobie jej prześwitywanie

migotliwe w rzeczach

które oswaja z niebytem.

I niemal bezwiednie

w końcu pokochać pustkę.

To co kochamy podtrzymuje,

choć równocześnie pcha w stronę przepaści.

Pustka pokochana

nie może nas porzucić.

Lecz w pustkę której się nie kocha,

Nie można nawet skoczyć.

tłum. Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

* * *

Umrzemy wszyscy,

ktokolwiek przyjrzał się sobie, otwarcie lub spode łba,

ktokolwiek dotykał siebie, rozmawiał z innymi czy zapomniał o tym.

Umrzemy jedno po drugim, oczywiście,

na to wielkie niepodobieństwo, jakim jest śmierć.

Tak samo umrze czarny kolor mego psa,

biała barwa twojego głosu,

barwa pustki dzisiejszego dnia.

Póki co

zrobimy jeszcze to i owo,

już nie tak oczywiście,

ale czy to ważne?

Może nawet nie jest takie ważne

czy mój pies miał białe futro,

czy twój głos był czarny,

czy ten dzień nas zabarwił boskością.

A może jednak jest ważne

i tu właśnie zaczyna się problem.

tłum. Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

Alex Alemany

***

Wszelka asymetria jest tęsknotą

za symetrią.

Tak jak drzewo jest tęsknotą ptaka,

o ptaku marzy doskonały obłok,

a bezchmurne niebo o chmurze.

Ale każda symetria

jest wołaniem o asymetrię.

Nawet byt jest wołaniem i tęsknotą

za tym czego nie ma,

za tym co jest w tym czego nie ma,

za tym czego nie ma w tym co jest.

Albowiem symetria i asymetria

to tylko stany prowizoryczne.

 tłum. Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

* * *

Nie ma szczęśliwego zakończenia.

 W samym środku historii

nie ma żadnego dowodu na szczęście,

a jeśli już takie się pokaże,

to zazwyczaj z zawiązanymi oczami.

Pod koniec

oczy nie potrzebują zasłony

żeby zaniewidzieć.

Nie widzieć i nie być szczęśliwym

składa się na ostatnie równanie.

Inne możliwe równania

wpadają gdzieś poza myśl,

jakby tam miały natrafić

na żyźniejszą glebę.

Nie ma szczęśliwego zakończenia.

Miejsce szczęścia

zajęło wołanie.

I nawet nie wiemy

czy słychać je aż do końca.

tłum. z hiszpańskiego Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

* * *

Spadają słowa z chmur,

spadają, żeby spadać,

nie, żeby ktoś je miał podnieść.

Spadają, żeby pozbierać się

w napięciu już bardziej spokojnym.

I nagle,

jedno z tych słów zostaje jakby zawieszone w powietrzu.

Wtedy ja mu oddaję mój upadek.

* * *

Bóg stracił imię

Ale to nieważne

Największe z marzeń obejdzie się bez imienia

A jednak to nasze marzenie

wciąż będzie szukać dla siebie imienia

Lecz jeśli nie znajdzie tego jedynego

straci wszystkie inne

Aby bogu nadać imię

wystarczy mieć puste miejsce po imionach

Bo tylko pustką

można nazwać pustkę

I otrzymać odpowiedź

Zacieśnić chwile ciszy.

Tak aby między nimi coś na coś czekało.

Zacieśnić słowa,

jakby musiały latać w oczach ślepca.

Zacieśnić myślenie,

jakby trzeba było pomyśleć najciemniej

to co nigdy nie było myślą.

Być może postępy w tym ćwiczeniu

pozwolą nam później zacieśnić wieczność.

A wieczność ściśnięta

może zmieści się w czasie.

tłum. Krystyna Rodowska

Roberto Juarroz

Rafał Wójcik

* * *

Pozwólmy by drzwi się otwierały same.

A także aby się zamykały.

Trzeba wychodzić lub wchodzić

przez otwarte lub zamknięte drzwi.

Bez różnicy.

I wybierać tylko takie

które nie były przeznaczone

do wchodzenia czy wychodzenia.

Albowiem wszystko jest drzwiami,

nawet ten co przed nimi stoi.

Po jednej stronie czy po drugiej.

tłum. Krystyna Rodowska 

Roberto Juarroz

Marlena Łozińska

***

Zatrzymujemy się czasem

pośrodku ulicy,

słowa,

lub pocałunku,

z oczami nieruchomymi

jak wysokie szklanki z nietkniętą wodą,

z życiem znieruchomiałym,

z rękami zastygłymi między gestem poprzednim a następnym,

jakby już nigdzie nie miały się znaleźć.

Nasze wspomnienia są własnością kogoś,

kogo zaledwie pamiętamy.

To tak, jakby na chwilę pożyczyć swe życie,

bez żadnej pewności, że będzie zwrócone.

I choć nikt nas o to nie prosił,

wierzymy jednak, że wciąż służy czemuś,

co nas dotyczy najbardziej na świecie.

Czy śmierć nie będzie też taką pożyczką

pośrodku ulicy,

słowa,

pocałunku?

tłum. Krystyna Rodowska