Charles Pierre Baudelaire 

Salvador Dali

Zegar

Zegar! Bóstwo złowróżbne, okropne, szydercze,

Co mówi nam Pamiętaj! i wskazuje palcem:

Wkrótce ból wibrujący celnie, niby w tarczę,

Ugodzi w twoje pełne przerażenia serce.

Ulotna zniknie rozkosz za horyzontami

Jak tańcząca sylfida za wygasłą sceną;

Każda chwila część bierze słodkim upojeniem,

Na całą już nam porę istnienia przyznanym.

W godzinę trzy tysiące sześćset razy mija

Sekunda szybka mówiąc Pamiętaj! - swym szeptem

Insekta; mówi Teraz: "Oto jestem Przedtem

I trąbą niszczycielską życie twoje spijam."

Pamiętaj, śmiertelny! Remember! Esto memor!

(Ma krtań metaliczna włada każdym z języków.)

Minuty to są złoża kruszcu, rozrzutniku;

Nie rzuca się ich, zanim złotą błysną ziemią!

Pamiętaj! czas jest graczem namiętnym, co wygra

Bez szachrajstw każdą partię: to reguła święta.

Dzień się zmniejsza i noc się powiększa; pamiętaj!

Wciąż głodna jest otchłań; opróżnia się klepsydra.

Wnet wybije godzina, kiedy boskie Losy,

Kiedy Cnota dostojna, małżonka twa krucha,

Kiedy nawet (ach, zajazd to ostatni!) Skrucha,

Powie: "Kończ, stary tchórzu, nażyłeś się dosyć!"

Wzlot

 Charles Baudelaire

Nad doliny, nad góry, jeziora i morza,

Nad chmury, poza kręgi słonecznych promieni,

Poza kres wypełnionej eterem przestrzeni,

Dalej niźli sięgają sferyczne przestworza

Unosisz się, mój duchu, i lżejszy od tchnienia

Jak doświadczony pływak niesiony na falach

Nurzasz się w bezgranicznych i bezdennych dalach

Z samczą pożądliwością nie do wysłowienia.

Unieś się ponad ziemię owioniętą morem

Duch tym czystszy się staje, im wyżej ulata

I ogniem, który płonie w kielichu wszechświata,

Zachłyśnij się i upij jak boskim likworem.

Kres jałowym marnościom, kres wszelkim niedolom,

Pod których się ciężarem istnienie ugina;

Szczęśliwy ten, co skrzydła szeroko rozpina,

Szybując ku świetlistym pozaziemskim polom!

Szczęśliwy, czyje myśli zdolne są do lotów,

Kto z chyżością skowronka wznosi się nad chmury,

Na życie spoglądając z wysoka i który

Rozumie mowę kwiatów i niemych przedmiotów!

tłum. Wisława Szymborska

Charles Baudelaire

Henryk Siemiradzki, "Piękno i miłość"

Hymn do piękna

Czy jesteś, Piękno, z nieba czy tez z piekła rodem?

W twym spojrzeniu anielskim i szatańskim płynie

Cnota mącona zbrodnią, przesyt truty głodem,

Możesz przejrzeć się w sobie jak pragnienie w winie.

W twych oczach jutrznie wstają, zapadają zorze,

Zapach świeżości ronisz ja po burzy kwiecie,

Przez filtr pocałunków z ust swych podobnych amforze

Sączysz słabość w herosa a zuchwałość w dziecię.

Czy jesteś blaskiem gwiazdy, czy prochem ciemności?

Jak wierny pies za tobą idzie przeznaczenie.

Rządzisz, za nic nie biorąc odpowiedzialności

I jak popadło siejesz radość i cierpienie.

Idziesz po trupach drwiąc z ich daremnych żywotów.

Gnój nie jest twym diamentem najskromniej bajecznym,

Mord, ulubieniec twoich najdroższych klejnotów

Na brzuchu wzdętym pychą drga w transie tanecznym.

Ćma skwiercząc w ogniu świecy modli się: kapłanko

Światła, bądź pochwalona, spal sny nierozumne!

Kochanek gdy pochyla się drżąc nad kochanką

Jest jak umierający, co pieści swą trumnę.

Nieważne, czy przybywasz z nieba czy też z piekła,

Jeśli, monstrum genialne z marzenia i błota,

Do tej nieskończoności, która mnie urzekła

Tajemnicą wieczystą, otworzysz mi wrota.

Nieważne, czy się począł Bóg czy bies w otchłani,

Czy lśnią welurem oczu wstydy czy bezwstydy,

Jeśli ujmiesz, jedyna królowo i pani,

Choć trochę nędzy życiu, a światu ohydy.

przełożył Zbigniew Bieńkowski

Muzyka

Charles Baudelaire

http://foto-pasja.flog.pl/wpis/4479296/melodia/

Muzyka mnie ogarnia niekiedy jak morze!

Ku mojej gwieździe bladej

Pod stropem mgły lub w puste eteru przestworze

Rozpinam żagle.

Pierś ma naprzód podana, wzdymają się płuca,

Niby płótno żaglowe, 

Na grzbiety fal się wdzieram, noc zasłonę rzuca

Na moją głowę.

I czuję, jak namiętnie tętnią w moim pulsie

Wszystkie tortury okrętu,

 Przychylny wiatr, i nawałnice, i konwulsje

Wśród niezmiernego odmętu

Kołyszą mnie. Lub cisza płaska w morzu pustem

Jest mej rozpaczy lustrem!

tłumaczenie Mieczysław Jastrun