Anna Kamieńska

Psalm najmniejszy

Istnieć i żyć to mało 

i przez nieistnienie

Jego istnienie niechaj się przesiewa 

i przez życie skończone

prześwieca nieskończony

Wierzę to znaczy ukrywam się w Tobie

wierzę więc w Tobie ginę

i pragnę jednego

liściem nieważnym opaść

w Otchłań Ciebie

który jesteś

życiem

Psalm mały

Całe to rozwichrzone życie 

podarte w strzępy

poszarpane rozwłóczone po rzeczach i pragnieniach

nawet takie ma wartość przed Tobą Panie

Ty miłującą dłonią scalisz je zbierzesz 

przetworzysz jednym swoim dotknięciem

przebaczeniem

Anna Kamieńska

Skąd przychodzą umarli do snów... 

Skąd przychodzą umarli do snów ludzi?

Rozsuwają ściany czasu,

Zjawiają się prawdziwi i czuli.

Pytają się z ogromnym zdumieniem:

Nie boicie się nas?

Gdzie przebywają wówczas, gdy nikt ich nie wspomina?

Gdy twarze ich zaczynają blaknąć

I myśl nasza nie tak łatwo przywołuje

Postać ich schyloną?

Którędy wiedzie droga umarłych do snów ludzi?

Z grobów znowu wyciągają ku nam ich ręce

Rzeczywiste i żywe.

Pragną naszych objęć i uścisków,

Jakby w nich ożywali na nowo.

I poprzez oczy nasze omglone snem

Szukają gwiazdy -

Tej jednej, która była gwiazdą ich życia.

Ostygło powietrze po ich oddechu,

Odebrzmiała fala głosu,

Ciało oddaje się ziemi solą, żelazem i wapnem.

Lecz żyją dłużej pod sennymi powiekami bliskich.

Stąd sięgają znowu do spraw życia,

Do drzwi, które tylekroć mijali,

Do stołów znaczonych odciskami ich dłoni,

Do strzępów mowy, do obrazów,

Które osadzają się w pamięci ludzkiej długo,

Jak muł skalny w głębokim dnie oceanu.

Anna Kamieńska 

 Modlitwa 

Z iskry z prochu ulep mnie na nowo

znów zasadź drzewa w moim raju

jeszcze raz daj mi niebo nad głową


Bym Ci mogła przeczyć rozumami

przywoływać wszystkimi płaczami

odnajdywać jak miłość wargami

Anna Kamieńska

Poezja nie ocala

nie pociesza

nie jest kraciastą chustką na otarcie łez

nie jest chlebem ani wodą

nie jest domem ani grobem

na rozprostowanie kości

ani snem w którym odbywa się zjazd rodzinny

żywych i umarłych

Nie zastąpi podania ręki

ani uczonego traktatu

ani prawdziwej modlitwy bez słów

nie jest świtem

ani zachodem słońca

ani kołem narysowanym na ziemi

ani wiatrem

ani macierzanką

ani pszczołą

Szkoda że nie jest tym wszystkim

że nie można jej pić z bliskiej dłoni jak ze studni

że nie jest nawet spojrzeniem

listem zaglądającym w oczy

Jest suchym

coraz dokładniej narysowanym punktem

z podręcznika geometrii do klasy trzeciej

punktem niekiedy podobnym jeszcze do kleksa

lub do bociana z długim dziobem i podkurczoną nogą

z każdym dniem coraz bardziej nagim

i bardziej kanciastym

punktem

uporczywie zbliżającym się do nicości

czasami już prawie idealnie niczym

naprawdę czystym środkiem samotności

Lecz dotkniesz

a wybuchnie nagle

całym światem jak płaczem

(„Poezja nie ocala” z tomu „Rękopis znaleziony we śnie”, 1978)

Anna Kamieńska

[*]5m-cy temu o godz.20:15*

Krzyż

Przyśnił mi się krzyż

którego jedno ramię było krótkie

a drugie nieskończenie długie

Niektórzy mówią

że to jest łatwe

Problemy są już za nas rozstrzygnięte

brzemię jest lekkie i wszelka łza

będzie otarta

wystarczy

przeżyć życie

* https://www.youtube.com/watch?v=5rgUOVm3tZM

 Anna Kamieńska

 Z wielką radością

Podrzuciłam w górę myśl.
Upadł kamyk.

Stąpnęłam w pustkę.
Zakrzepła koło mnie.

Porzuciłam siebie obecną.
Podbiegła nowa - już czekająca.

W ten sposób nigdy nie mogę osiągnąć
abstrakcji, pustki, przyszłości.

To są trzy rzeczy nieosiągalne.

Dlatego chodzę i wdycham istnienie
z wielką radością dla mojego ciała.

Anna Kamieńska

Porównanie

Piszę ziemia
a mówię morze
mówię ja
bo myślę o tobie

Słońce przecieka w owoc
wszystko przelewa się we wszystko
wiatr jakiś miesza rozmaitość rzeczy
strumień jedności zaciera granice
jedna jest krew

Tworzyć to znaczy
nagle
ujrzeć całość
Tak tworzy Bóg
nam dana
iskra

Rzecz z rzeczą sczepia się
pazurem podobieństwa
rzecz rzeczy szuka i gdzieś na ich styku
rodzi się światło sensu.

Anna Kamieńska

Modlitwa która na pewno będzie wysłuchana

Boże daj mi cierpieć wiele

a potem daj mi umrzeć

Pozwól mi iść przez ciszę

niech nie zostanie po mnie nawet lęk

Spraw niech dalej dzieje się świat

niech morze całuje brzegi

Niech trawa będzie nadal zielona

aby mogła się w niej ukryć żabka

i aby ktoś mógł w niej zanurzyć twarz

i wypłakać miłość

Spraw niech wzejdzie dzień tak jasny

jakby już nie było cierpienia

A mój wiersz niech stoi przezroczysty jak szyba

o którą tłucze główką zbłąkana pszczoła

Anna Kamieńska

Światło

Opisać światło

naturę jego chemię sens

wmyśleć się weń

tak głęboko jak się w nim zanurzam

tak głęboko jak się nim napełniam

dojść skąd przychodzi

z jakich gwiazd z jakiego słońca

przesiąka przez rogożę ciała

uparte czułe ostre wierne

ręce jak w cieście w nim zanurzam

przecieka poprzez palce nie ubywa

jest niby rozmnożenie chleba

w nim nadmiar szczodry

krążenie pulsujące

z kamienia coś

coś ze strumienia

z dnia lipcowego

kiedy przesiewa się przez liście

przeszywa drzewo kruszec skałę

ziemia napełnia ciężarem

rzeczy prostą oczywistością

ciała pięknem niezasłużonym

słowa prawdą

a prawda znowu przesmuża się w światło

spokojne lecz nieustępliwe

chodzę w tym świetle

z białą laską światła

z tomiku "Dwie ciemności i wiersze ostatnie"

Anna Kamieńska

Chwila

Dana jest tylko chwila

a teraz rzuć się w jej bezdenną głąb

krąż wokół niej jak wskazówka zegara

jak ramię cyrkla bierz z niej miarę

Ciągle mówimy by nic nie powiedzieć

a chwila i tak zaskakuje naszą krew bez zwiastowania

komórki ciała przekazują ją sobie jak ból

Wieczne odpoczywanie nam

w chwili

Anna Kamieńska

Śmierć nieoczekiwana

Mogłam go jeszcze kochać jak kobieta mówi cisza

służyć mu słuchać nocą jego oddechu

Mogłam go zachwycać mówi światłość

jego który umiał mnie na wskroś przezierać

Mogłam go nosić dłużej mówi ziemia

choćby tyle ile potrzeba na słowo

mogłam go ominąć mówi śmierć

ale nie byłoby to całkiem w porządku

wobec wszystkich innych

Anna Kamieńska

Bezdroże

Widzę jak kroczy po wodzie po chmurach

to szczególne załamanie światła

jakiego nie odnalazł nikt z Rembrandtów

naszą sprawą jest tonąć i krzyczeć

a On spokojny nie boi się naszego zwątpienia

idzie każdym bezdrożem

bo jest drogą

Anna Kamieńska

 Twoja obecność

Poznaję twoją obecność po tym,

że powietrze zastyga w wielościany,

co chwila odgradzając nas i znowu łącząc.

Te bryły przenikają się,

i w ich splątanej sieci

zawisamy nachyleni ku sobie.

Bryłościany

powtarzają bezradny tłum naszych rąk, ust.

Te architektury przestrzenne najpierw

zdradzają mi twoją obecność.

Jest już blisko

cały twój krajobraz rozległy.

Czytam w kraterach twojej skóry,

wędruję po płowych pasmach brwi.

To nie to, że nie mogę

przewidzieć ruchu twych gałek ocznych

ani przeniknąć do dna źrenic.

To już było:

jesteśmy samotni.

Leżysz osłonięty dymem

jak drzewo z korą rozoraną,

jakby otaczał cię trzepot skrzydeł.

Biegnę do twych narodzin

i przeprowadzam cię za rękę

poprzez własne twe losy.

Przez miasta, których topografii nie znam,

więc nie dziw, że błądzę

przez ogrody obce i śniegi,

przez zamarznięte rzeki,

przez twoje piachy

i przez twoje wapienne doły.

Wzięłam za rękę chłopczyka,

a przyprowadziłam męża.

Moje ciało jeszcze kwitnie.

Ale wychylam się zeń

już ku swej starości pajęczej,

szukając cię koło siebie.

I choć to nazwiesz zuchwalstwem

i niemożliwością —

wychylam się jeszcze,

jeszcze dalej.

Anna Kamieńska

Victor Bregeda

Jeszcze nigdy 

Jeszcze nigdy nie szłam tak ciężko

jakbym dźwigała na sobie całą Biblię

pustynie jej góry i morza

by wszystkie podnieść na wysokość krzyża

Modlitwa

Modlitwą zamykam usta aby nie krzyczeć

modlitwą zamykam oczy aby nie pragnąć

Perswazja

Anna Kamieńska

fotografia*

Samotność nie jest taka zła jak się wydaje

Jest dobra po to aby ukryć szczęście i łzy

Samotność jest dobra żebyśmy mogli czasem

być sami tylko z radością

sami tylko z miłością

tylko z morzem

Samotność jest dobra żeby nikomu nie ciążyć w drodze

nie wieszać się na szyi jak order złoty z imienia

Żeby widzieć człowieka nie tam gdzie właśnie stoi

Ale gdzie jest naprawdę

Gdy nie rzuca cienia

Dobrze jest pamiętać że łatwo nas wszystkich policzyć

Ale na żadnych liczydłach

Nie można dodać naszych samotności

Pociesz się chociaż żyjemy w tłoku

Odchodzimy na pewno każdy osobno

Może dlatego że On kocha w nas nas samych

Naszą samotność

*Fotografia zaczerpnięta ze strony - http://psychologiasprzedazy.biz/czeka-nas-epidemia-samotnosci-to-powazny-problem-zdrowotny/

Odbicia

Anna Kamieńska

Stwarzamy siebie dla siebie zakochanymi oczyma

nie było nas a oto zaczynamy istnieć

Ktoś rzekł mi bądź odrzekłam bądź nawzajem

więc odtąd co dzień siebie stwarzamy dla siebie

Tak bardzo mnie stworzyłeś tak stworzyłam ciebie

że nie umrzemy w sobie zaszczepieni

Nieobecny nieobecnością nawet mnie potwierdzasz

podwojeni tęsknotą jak odbicia w wodzie

 Modlitwa

Anna Kamieńska

Andres Perez Campillo

Z iskry z prochu ulep mnie na nowo

znów zasadź drzewa w moim raju

jeszcze raz daj mi niebo nad głową

Bym Ci mogła przeczyć rozumami

przywoływać wszystkimi płaczami

odnajdywać jak miłość wargami

Anna Kamieńska    

    Przemiana    

Andrzej Malinowski

 

Przemienić się

wywrócić jak rękawica

okręcić jak planeta

przewlec siebie przez siebie

aby każdy dzień przeniknął przez każdą noc

aby każde słowo przebiegło na drugą stronę prawdy

aby każdy wiersz wyszedł z siebie

i zaświecił osobno

i aby twarz wsparta na ręku

wypotniała na wewnętrzną stronę dłoni

Aby to pióro

przeoblekło się w samo milczenie

chciałam powiedzieć w miłość

Spaść z konia

twarz umazać w pyle

oślepnąć

wstać

i dać się prowadzić

jak ślepy Szaweł

do Damaszku

Nasze nastroje

Anna Kamieńska

Najbardziej niestałe

ze wszystkiego są nasze nastroje,

zależne od tylu rzeczy,

od chemii naszego ciała,

nawet od pogody.

Huśtawka.

Powierzchnia morza.

A przecież rzeczywistość jest jedna.

Pozostajemy jej wierni mimo przypływów

i odpływów naszego wewnętrznego morza.

Trzeba o tym pamiętać i nie brać

nastrojów za odbicia rzeczywistości.

Chwile martwoty i jakby bez-czułości

- to nie znaczy, że przestaliśmy kochać

lub że Bóg nie istnieje.

Egzaltacja, łzy - to nie znaczy,

że jesteśmy bliżej prawdy

i istoty rzeczy.

Trudno się tego nauczyć.

Uczę się już prawie

pół wieku.

Wieczór

Anna Kamieńska

 Vicente Romero Redondo

Czasem jest pełno ludzi po to

aby głębsza była samotność

tak bardzo jestem sama

że nawet mnie ze mną nie ma