Jan Brzechwa

Sen wieczny

Pojednany z chorobą czekam na sen wieczny,

Ale przecież od dawna bezsenność mnie trapi,

Żaden środek nasenny nie jest dość skuteczny,

Czyż nie ma na tym świecie mądrzejszej terapii?

"Jest - szepnął mi do ucha lekarz zaufany -

Lecz nie może ci pomóc żaden lek apteczny.

Ja znam sposób, posłuchaj: licz w myślach barany,

Nim dojdziesz do tysiąca - zapadniesz w sen wieczny."

Mrugnąłem prawym okiem porozumiewawczo,

On pomógł mi się na bok obrócić do ściany,

A ja już w czyn wprowadzam jego radę zbawczą:

W myślach liczę barany, wciąż liczę barany.

Wychodzą pojedynczo z wąskiej szpary w ścianie,

Siedem, dziesięć, dwadzieścia, czterdzieści, sześćdziesiąt,

Sto! Brak już dziewięciuset, żebym w świeżym stanie

Dostał się do aniołków czy choćby do biesiąt.

Wtem - po sto dziewiętnastym, w ścianie przed otworem

Zamiast sto dwudziestego, jak rachunki każą,

Ujrzałem nie barana, ale Sophię Loren!

Sen wieczny diabli wzięli. I wierz tu lekarzom.

Ty i ja

Jan Brzechwa

STRINO GIANNI

Kochasz mnie bez miłości, łakniesz bez namiętności,

Mówisz to jak najszczerzej, wyznajesz jak najprościej,

Przemijasz obojętna i nie wiesz tego o mnie,

Że ja właściwie ginę samotnie i bezdomnie,

Że ja właściwie gasnę w syberiach twego chłodu,

Wygnany i zesłany bez win i bez powodu;

Że w czasach, gdy po ziemi strzaskane skrzydło wlekę,

Przede mną drzwi zamykasz i serce, i powiekę,

Bym patrząc w twoje oczy nie dostrzegł ciemnej próżni,

Co złymi zamysłami rozdziela nas i różni.

Ty nawet nie wiesz o tym, że ja - zraniony śpiewak,

Spożywam chleb zmieszany z trucizną twoich zniewag,

Że dla dumnego czoła zabrakło chmur i wieńca,

Że wszystkie moje pieśni, to pieśni potępieńca...

A jednak, gdy już umrzesz - po moich pieśniach właśnie

Bóg duszę twą rozpozna. I będzie od niej jaśniej,

I będzie od niej śpiewniej. I Bóg ją utożsami

Z ptakami, co śpiewają pomiędzy aniołami.

Kto pyta nie błądzi

 Jan Brzechwa

Rob Gonsalves

Którędy się idzie,by zejść na manowce?

Czy mańkut z natury jest lewicowcem?

Skąd wiedzą sąsiedzi,czym chata bogata?

Czy cyrk to jest sztuka,czy raczej oświata?

Czy wszystkie drabiny należą do drabów?

Dlaczego babiarze udają nababów?

Czy każdy podatnik to człowiek podatny?

Czy pijak to człowiek ,czy sektor prywatny?

Czy kolarz każdego potrafi kołować?

Dlaczego Rymkiewicz się nie chce zrymować?

Czy każdy ,kto orze-od razu jest chłop?

Dlaczego na listach pisuje się Ob?

Dlaczego,kolego?

Ja pytam-dlaczego?

Dlaczego łodzianie źle mówią o Łodzi?

Czy ktoś ,kto jest świnia od małpy pochodzi?

Czy dużo na świecie jest Chinek blondynek?

Dlaczego nie bywa z głowami sardynek?

Czy Budrys i Bryndas to krewni Brandysa?

Czy Nysa po polsku brzmi ładniej,niż Nissa?

Dlaczego trzech bubków to zaraz ekipa?

Kto pierwszy powiedział że wszystko jest "lipa"?

Gdzie można najłatwiej żyć z samych zaliczek?

Czy dostać po zębach to też jest policzek?

Gdzie diabeł nie może?Czy komar to ssak?

Dlaczego każdemu pieniędzy wciąż brak?

Dlaczego,kolego?

Ja pytam-dlaczego?

Słowa proste

Jan Brzechwa

Irene Sheri

Moje serce pełne ciemnych zawiłości

Zapragnęło odpoczynku i miłości,

Zapragnęło słów zwyczajnych, sercu miłych,

Rymów prostych, nie wymyślnych, nie zawiłych.

Jest na świecie tyle ładnych smutnych dziewcząt,

Co oczami stęsknionymi patrzą zewsząd -

Może wezmę sobie jedną i ukoję

Dwa samotne popołudnia: jej i moje.

Powiem tylko: "To jest nasze popołudnie".

Ona tuląc się odpowie: "Ach, jak cudnie!"

Oto słowa takie proste, nie zawiłe,

Sam je sobie właśnie dzisiaj wymyśliłem.

Spotkanie nazajutrz

Jan Brzechwa

Ujrzałem ją w wieczornym zamęcie,

w zawierusze wesołej zabawy,

wśród wielu obnażonych ramion,

wśród wielu twarzy, rąk i krawatów.

Przecisnąłem się do niej i zawołałem:

- Wypijmy za nasze marzenia!

W butelkach snuła się złocista mgła,

pełne mgły były kieliszki,

mgła spływała po oczach.

Pochyliłem się do jej ucha i szepnąłem:

- As kier!

Trzymałem ją za rękę, żeby nie odleciała.

Ten nocy była mgłą i ptakiem.

Godziny trącając się kieliszkami

brzęczały aż do świtu.

Ptak odleciał,

na oczach została mgła.

Nazajutrz przyszła na umówioną schadzkę.

Przyglądałem się jej z daleka,

myślałem:

- ona to czy nie ona?

Nie wiem, nie wiem...

Twarz jej wymknęła się mojej pamięci.

Stałem w oddali

i myślałem z bijącym sercem:

- Nie wiem, nie wiem...

Jak można było zapomnieć?

Poszła ulicą i zniknęła mi z oczu.

A ja kocham wciąż tę, której nie pamiętam.

Kocham daleką, zapomnianą mgłę.

Równoległe linie

 Jan Brzechwa

obraz lucyny*

Kocham cię

z lęku przed samotnością.

Patrzę w twoje oczy,

dotykam twoich rąk,

wsłuchuję się w twój oddech.

Jesteśmy razem,

ale myślimy o niebieskich migdałach.

Każde z nas

myśli o własnych niebieskich migdałach.

Wymijamy się w drzwiach

jak dwie równoległe linie,

które przetną się w nieskończoności.

Żyjemy obok siebie

na dwóch odrębnych orbitach.

Siadamy razem do stołu,

jemy zupę,

ale myślimy o niebieskich migdałach.

Każde z nas

myśli o własnych niebieskich migdałach.

Patrzę w twoje oczy,

lecz ich nie widzę.

Dotykam twoich rąk,

lecz ich nie czuję.

Zdaje mi się, że myślę,

zdaje mi się, że fruwam,

ale jestem jak mikrob

zasklepiony w swojej

małej

kropelce wody.

Twój świat

zamknięty jest w innej

małej kropelce wody.

Krążymy obok siebie -

drobnoustroje

wielkiego,

niezrozumiałego

wszechświata.

Kocham cię

z lęku przed samotnością.

Jesteś mi niezbędna,

jesteś mi potrzebna,

abyś od czasu do czasu

wymawiała

bezmyślnie

moje imię.

*http://www.trendymania.pl/dekoracja-wnetrz-obrazy-lucyny,18896.html

Dzień zaduszny

 Jan Brzechwa

Kiedy miedzianą rdzą

 Pożółkłych jesiennych liści więdną obłoki,

 Zgadujemy, czego od nas obłoki chcą,

 Smutniejące w dali swojej wysokiej.

Na siwych puklach układa się babie lato,

 Na grobach lampy migocą umarłym duszom,

 Już niedługo, niedługo czekać nam na to,

 Już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą.

Jeżeli życie jest nicią - można przeciąć tę nić,

 I odpłynąć na obłoku niby na srebrnej tratwie...

 Ach, jak łatwo, ach, jak łatwo byłoby żyć,

 Gdyby nie żyć było jeszcze łatwiej!

Październik

Jan Brzechwa

Nad ranem jeszcze bielał szron,

A oto już się dzień płomieni.

I stoi mój rówieśnik - klon

W pozłocie słońca i jesieni.

Jastrzębie, wypatrując cel,

Jak dwa przecinki tkwią w bezkresie.

I resztką sił wesoły chmiel

Po drzewach do nich w górę pnie się.

Obłoki wolno suną wpław

Jak rozsypane piórka gęsie,

A w dole, popatrz - usnął staw

I znieruchomiał cały w rzęsie.

Nad polną drogą nagi grab

Wyciąga sęki uroczyście

I dźwięczy śmiech rumianych bab

Odmiatających suche liście.

Zaczepny szczeniak w gąszczu traw

Z indykiem śmieszną walkę stacza,

A wierzba zapatrzona w staw

Nie widzi tego - i rozpacza.

Przelatujące stado wron

Rzuca na trawę smugi cieni,

I stoi mój rówieśnik klon

W pozłocie słońca i jesieni.

Sklepioną dłonią skupiasz cień

Nad zapatrzonym w górę wzrokiem,

Ale już wkrótce zgaśnie dzień

W niebie na pozór tak wysokim.

Z moczarów, z okolicznych łąk

O zmierzchu wczesny chłód przenika,

I szybko spada słońca krąg

W pobliskie mroki października.

Dnia jutrzejszego mądry sens

Wypełnia noc jak szept miłosny

I w twoich oczach, w cieniu rzęs

Czytam zapowiedź nowej wiosny

z tomu "Obory", 1953

Maja Wolf

Ty i Ja

Jan Brzechwa

Kochasz mnie bez miłości, łakniesz bez namiętności,

Mówisz to jak najszczerzej, wyznajesz jak najprościej,

Przemijasz obojętna i nie wiesz tego o mnie,

Że ja właściwie ginę samotnie i bezdomnie,

Że ja właściwie gasnę w syberiach twego chłodu,

Wygnany i zesłany bez win i bez powodu;

Że w czasach, gdy po ziemi strzaskane skrzydło wlekę,

Przede mną drzwi zamykasz i serce, i powiekę,

Bym patrząc w twoje oczy nie dostrzegł ciemnej próżni,

Co złymi zamysłami rozdziela nas i różni.

Ty nawet nie wiesz o tym, że ja - zraniony śpiewak,

Spożywam chleb zmieszany z trucizną twoich zniewag,

Że dla dumnego czoła zabrakło chmur i wieńca,

Że wszystkie moje pieśni, to pieśni potępieńca...

A jednak, gdy już umrzesz - po moich pieśniach właśnie

Bóg duszę twą rozpozna. I będzie od niej jaśniej,

I będzie od niej śpiewniej. I Bóg ją utożsami

Z ptakami, co śpiewają pomiędzy aniołami.

Oczekiwanie

Jan Brzechwa

CZEKAM DZISIAJ na ciebie. Czy wiesz, co to znaczy

Na ciebie, miła, czekać, jak ja - nadaremnie?

Nie ma gorszego smutku i większej rozpaczy,

I męki, co jak płomień przepływa przeze mnie.

Minuty i sekundy oczy moje liczą.

Jest ich wiele. Godzina mija za godziną.

A ja czekam i serce zatruwam goryczą

I łzy niepowstrzymanie po twarzy mi płyną.

Już nie przyjdziesz, nie przyjdziesz! Spełniła tę zbrodnię,

Która mnie tak okrutnie przybliża do grobu.

Obok snują się twarze, mijają przechodnie..

Ciebie jednej nie widać! I nie ma sposobu.

Zaraz wyjdę, pobiegnę... Może cię dopadnę

Za węgłem, na ulicy i gniewem ogłuszę;

I ręce ci wykręcę, ręce takie ładne,

I będę wniebogłosy przeklinał twą duszę.

Nikczemna! Znowu we mnie obudziła zwierzę,

A ja tego żałuję i wstydzę się później.

Już korzę się przed tobą, u stóp twoich leżę,

A jeszcze się buntuję, złorzeczę i bluźnię.

Żal

Jan Brzechwa

żal mi życia mojego, 

żal mi wiatru w ogrodzie, 

I księżyca na wznak odbitego 

W wodzie. 

Żal mi nawet bezwiednej 

Łzy, co żal mój uśmierza, 

I tylko ciebie mi, ciebie jednej 

Nie żal.

Wiosna

Jan Brzechwa

Jeśli przyjdzie kiedykolwiek ta dziewczyna,
Która stała zeszłej wiosny u mych wrót,
Ty jej powiedz, że się wiosna znów zaczyna
I że wrota nadal patrzą się na wschód.

Jeśli spyta, jak w tym roku mi na imię,
Jak się wciela niewidzialna moja twarz,
Ty jej powiedz, że tęskniłem do niej w zimie,
Bezimienną w snach jej śnieżnych pełniąc straż.

Niech przybędzie nieobecna między nami,
Niech starannie spłoszy cienia swego chłód;
Ja tak samo będę czuwał za wrotami
I tak samo nie otworzę jej twych wrót.