LUTY

Beata Obertyńska

Vladimir Tokariew

Jeszcze tyle tygodni! Po co wiosny czekać?

Bielą mroźnego kwiatu sad dziś w nocy obrósł,

Słońce między pnie poszło szafiry rozwlekać

I sieć prętami cienia, biały skrzący obrus.

Na nisko zwisłą gałąź spada ciężko wrona

I skrzydłem białe puchy zmiata od niechcenia

Wtedy pod nią na śniegu, śmiesznie wydłużona,

Modrą wronę kołysze modra gałąź cienia.

Drzewom sen o jesieni w mróz jest jeszcze dalszy

A przecież - patrz - w tym białym roziskrzonym pyle

Płonie już oto pąsem gatunek najtrwalszy

Ścigłych, zimowych jabłek...Przyleciały gile!

Dokładność

Beata Obertyńska

Hieronim Bosch

Nie, żebym miała jakie wątpliwości,

bo wiem, że w niebie będzie kiedyś wszystko,

tylko chcę wiedzieć - tak - dla dokładności,

czy i kwitnące kartoflisko?

Czy kiedy wieczność - czas, co go poruszał -

z zatrzymanego już zdejmie Zodiaku -

będzie pamięcią mogła wrócić dusza

do takich kwitnących ziemniaków?

Czy Boża wielkość, do Swych miar nawykła,

zechce uwzględnić ważąc nasze sprawy,

czym człowiekowi umiał być - na przykład

skrzyp przydrożnego świerszcza z trawy?

Bo - skoro szczęścia czeka nas tam pełnia,

to poza tamtym - Niepojętym – Wszystkim -

koniecznie także: biała, młoda pełnia

nad takim letnim kartofliskiem...