Proszę wymów każde z moich imion

Thich Nhat Hanh

Nie mów, że Cię opuszczam

 ja przecież nadal przybywam.

Spójrz uważnie: przybywam w każdej sekundzie,

 żeby zostać wiosennym pączkiem na drzewie,

 maleńkim ptaszkiem o słabych skrzydełkach,

 który w gnieździe uczy się śpiewać,

 gąsienicą ukrytą w kwiecie,

 klejnotem ukrytym w kamieniu.

Wciąż przybywam by śmiać się i płakać,

 żywić nadzieję i lęk.

 Rytm mojego serca odmierza narodziny i śmierć

 wszelkiego istnienia.

Jestem ważką, która wylęga się z poczwarki,

 i ptakiem, który przylatuje nad rzekę,

 w samą porę, by zjeść ważkę.

Jestem żabką radośnie pływającą w stawie

 i zaskrońcem, który cicho pełznie w trawie,

 żeby pożywić się żabką - nagle zerwał się wiatr.

Jestem dzieckiem Ugandy wychudzonym do kości.

 Moje nóżki są cienkie, jak pręty bambusa.

 Jestem handlarzem bronią.

 Sprzedaję Ugandzie śmiercionośny oręż.

Jestem dwunastoletnią dziewczynką uciekająca na łodzi

 zgwałconą przez pirata.

 Rzucam się w fale oceanu.

 I jestem piratem, a moje serce niezdolne jest kochać,

 ani rozumieć.

Jestem członkiem politbiura

 w moich dłoniach spoczywa władza

 i jestem człowiekiem,

 który spłaca ludowi dług krwi

 umierając powoli w obozie przymusowej pracy.

Moja radość jest jak wiosna,

 pod jej tchnieniem kwitną kwiaty.

 Mój smutek jest jak rzeka łez,

 zdolna wypełnić sobą cztery oceany.

Proszę, wymień wszystkie moje prawdziwe imiona,

 abym mógł naraz usłyszeć cały mój płacz i śmiech,

 zobaczyć, że mój smutek i radość są jednym.

Proszę, wymień każde z moich imion

 bym się przebudził,

 i by otwarły się wrota mojego serca-

 bramy współczucia.

Współistnienie

Thich Nhat Hanh *

Rafał Olbiński

Każdy, kto ma duszę poety, z łatwością dostrzeże w tej kartce papieru unoszącą się chmurę.

Bez chmury nie ma deszczu, bez deszczu nie rosną drzewa, bez drzewa nie ma papieru.

Chmura jest nieodzowna dla zaistnienia papieru. Bez chmury nie ma papieru,

więc skoro jest tutaj ta kartka - jest także i chmura.

Chmura i papier, można powiedzieć, współistnieją.

Nadal uważnie wpatrując się w kartkę papieru, możemy dostrzec światło słoneczne.

Las nie urośnie bez słońca.

Nic nie jest w stanie rosnąć bez słońca, więc słońce musi być w tej kartce papieru.

Papier i światło słoneczne współistnieją.

Jeśli będziemy wpatrywać się dalej, dostrzeżemy drwala,

który ściął drzewo i zawiózł je do papierni.

Dostrzeżemy również pszenicę, ponieważ drwal nie może pracować bez codziennej porcji chleba,

więc pszenica, która stała się jego chlebem, również jest obecna w tej kartce papieru.

Są tu również obecni ojciec i matka drwala.

Patrząc w ten sposób, widzimy, że bez tego wszystkiego nasz papier nie mógłby istnieć.

Kiedy spojrzymy jeszcze głębiej, zauważymy samych siebie.

Nie jest to trudne.

Kiedy patrzymy na kartkę, wtedy staje się ona częścią naszej percepcji.

Jest w niej mój umysł i są wasze umysły.

Można powiedzieć, że w tej kartce zawiera się wszystko.

Nie potrafimy wskazać ani jednej rzeczy, której by w niej nie było.

Są w niej czas i przestrzeń, ziemia, deszcz i minerały, słońce, chmury, rzeki i ciepło.

Nie ma rzeczy, która by nie współistniała z naszą kartką papieru.

Istnieć znaczy współistnieć. Nie możemy po prostu istnieć.

Musimy współistnieć ze wszystkimi.

Ta kartka papieru istnieje, ponieważ wszystko inne istnieje.

Spróbujmy teraz jeden z trzech elementów zawrócić do jego źródła,

na przykład światło słonecznie zawrócić do Słońca.

Czy możliwe będzie istnienie tej kartki papieru?

Nie, nic nie może istnieć bez Słońca.

Jeśli zawrócimy drwala do matki, również nie będziemy mieli papieru.

Ten papier jest w całości złożony z niepapierowych elementów.

Jeśli niepapierowe elementy zawrócimy do ich źródeł, nie będziemy mieli papieru.

Ta cieniutka karteczka zawiera w sobie cały wszechświat.

*wietnamski mnich buddyjski, mistrz zen