o. Bartłomiej Józef Kucharski

Śmierć Poety

Kiedy umiera Poeta w niebie modli się Anioł,

Jego modlitwa przemienia słowa w płatki

łagodniejszej ciszy.

One tworzą kobierzec, po którym po schodach

milczenia wstępuje do Bożego Tronu ogołocony

z ziemskiego ciężaru Duch.

Jest już wolny od konieczności cierpienia,

nie ma w Nim smutku i nie ma zwątpienia,

jest tylko wielkie zdumienie, że wszystko

stało się nagle tak proste i oczywiste.

Wreszcie wie już na pewno, że warto było

wspinać się całe życie na górę

nierzeczywistych abstrakcji,

będąc jednocześnie wiernym świadkiem

poszczególnego istnienia:

łopianu, rzeki, drzewa i litewskiego głazu.

Oto teraz gdzieś poza słowami

i poza zmysłami

rozumie, że wszystko to było

wstępem do wielkiej wędrówki,

która się właśnie zaczyna,

w bezmiar Drugiego Istnienia.

 o. Bartłomiej Józef Kucharski

 Odys

Paweł Kosior

Nauczyłeś mnie czym jest

smak wędrówki, zmaganie się

z drogą prowadzącą przez obszary

ziemi, ale przede wszystkim

czym jest droga wiodąca przez

przestrzenie duszy.

Dzięki Tobie wiem, że życie

jest wędrowaniem, ciągłym

oddalaniem się i przybliżaniem

do celu, którym jest Itaka,

dom, w którym czeka na nas

wierna miłość.

Dla Ciebie to miłość Penelopy,

dla mnie tkliwe Miłosierdzie Ojca,

który czeka na mnie wierząc,

że powrócę z dalekiego kraju,

dokąd uciekłem, szukając

tego, co zawsze było tu w Itace -

w błękitnym domu Ojca.

Ale gdybym nie powędrował

w tę złudną podróż

po bezdrożach świata,

nigdy nie zrozumiałbym

czym naprawdę jest Itaka.