Zofia Szydzik  

 Życie

Zanim zejdę w dolinę -

uciszę niepokorne myśli,

szalonym pędem poplątane.

Polecę z wiatrem za muzyką

odbijającą się od grani

dźwięcznym, samotnym echem.

Pozbieram nuty, co spadły

z pięciolinii niemych dni.

Uspokoję wyjące wichry,

włóczące się bez celu

po skalistych zboczach mego ja.

Zgłębię tajemnicę mgieł,

skrywających w swej gardzieli

prawdę o nieidealnym bycie,

przetykanym zamętem i krzykiem.

A potem - będę czekać.

Żyję ... by czekać !

Zofia Szydzik

wzruszenia

spójrz...oto nasz park ze starodrzewem, o cienistych 

alejkach, po których snuje się jeszcze samotnie

nasza bliskość, a słowa kołyszą się między konarami

drzew, jak perły nanizane na nić babiego lata.

a tam...okno mojego pokoiku sprzed lat, na mansardzie,

patrzy w stronę parku i na mnie, otwiera swe powieki,

jakby chciało zapytać – pamiętasz?

...te ściany dawały azyl waszej miłości...

zdaje się - jakby wszystko było wczoraj. patrzyliśmy 

w dal oboje, dzisiaj patrzę pod nogi, stojąc na krawędzi

horyzontu zdarzeń. obok starych drzew wyrosły młode,

cicho szumiąc, opowiadają nowe legendy.

w alejkach wzdychają młodzi, zakochani,

tu czas tworzy nowe, może barwniejsze repliki.

nasza, zmęczona legenda, poszła już na skróty, 

by odpocząć, lecz zanim...musi powalczyć 

z wróblami o miejsce 

na ławeczce!

Zofia Szydzik

Bilet na księżyc

gdy przyjdzie mi dotknąć

kresu...

bez zdziwienia

bez łzy szkarłatnej

niech wolno mi będzie

zadecydować...

o podróży bezkresnej

ostatniej

wyjdę przed dom w noc bez skazy

spojrzę na gwieździstych sfer krajobrazy

i stwierdzę, że podróży mi potrzeba

z biletem na księżyc – nie do nieba !

gdy przyjdzie mi żegnać się

bez gestu...

z uśmiechem

zastygłym wpół oddechu

niech wolno mi będzie

w ten rejs ostatni

wyruszyć...

ja i moje

drobne manatki

wyjdę na próg w ciepłym swetrze

zaciągnę się nocnym powietrzem

i stwierdzę, że tej podróży mi potrzeba

z biletem na księżyc – nie do nieba !

zadomowię się na morzu jasności

i przemierzę wszystkie

z pozostałych jego mórz

tak jak on

w kwadrach

będę zmieniać twarz

i w parze z nim

wieczną

trzymać straż

chcę wyruszać na nocny patrol z księżycem

świecić nocą, jak on – słońca odbiciem

teraz jestem tego pewna, biletu mi potrzeba

biletu na księżyc – nie do nieba !

Zofia Szydzik

Lato

w kropli brylantowej rosy przegląda się cudnie 

o poranku - przysłuchując się ptaków trelom 

to zza obłoku promykiem słońca mrugnie 

to zaleje złotem łąkę - pracowitym trzmielom 

lubi się bawić i psocić - jak dziewczę młode 

malując pejzaże – igra kolorem i odcieniem 

tańczy z zefirem nad stawem muskając lekko wodę 

o zmierzchu - spada do stóp kochanków – marzeniem 

nęci zapachem ściętych traw i ziół upojnych 

zwiewnie kołysze łanami złocących się zbóż 

gdzie chabry, kąkole i czerwień maków strojnych 

jak pąsowe wykrzykniki - to lato – lato już… !

a nocą – zagląda do naszych okien księżycem 

zerka ciekawie i mruga zalotnie gwiazdami 

że chciałoby się ten złoty denar dłońmi pochwycić 

niestety – on z promieni złotej tęsknoty utkany

Zofia Szydzik 

 *** 

Gdy nadszedł czas…

 zakłopotany złożyłeś na progu

 przed gościem pełne naczynie

 doczesności

 spakowałeś ostatni bagaż…

 zabrałeś wszystko co cenne

 gorące noce naszej wiosny

 pełne złote kłosy naszego lata

 słodkie winogrona naszej jesieni

 wyruszyłeś w ostatni rejs…

 zostałam na progu z pytaniem

 nigdy nie wypowiedzianym

 wtłoczonym na powrót do ust

 tą chwilą prawdziwą do bólu

 jak zawsze…

 zapomniałeś zabrać ze sobą ciepły sweter

Zofia Szydzik

Włóczęga na wieczerzy

wielkiego majątku nie mam,

tak się złożyło…

myślę…

co mogę ofiarować Ci na skromny

stół życia?…

proszę – ostatni, mały łyk szczęścia,

nie wiele go było,

szkoda – zatem nie wiele zostało…

kosz problemów nie rozwiązanych

jest do podziału…

Ty masz swoje, zatem z kim dzielić

ten dopust?…nie wiesz…

i ja nie wiem, więc dźwigam go dalej!

dziękczyniąc za ostatnią wieczerzę

w wieczerniku,

chociaż Ty ofiarowałeś nam po wsze czasy,

dar chleba i wina,

ja mogę ofiarować tylko siebie – prawdziwą,

z jasną i ciemną stroną, moje znoje i lęki,

i paranoje moje.

Zofia Szydzik

Mądrzejsza o…

potrząsnęłam przeszłością, zdjęciem w sepii

szmacianą lalką z kufra, czasem jak suchy liść

w którym dokonało się, co dokonać się miało

i mądrzejsza:

o wiarę i niewiarę

o dni jak małe paciorki

o miłość, co została tą jedyną

o sekundy, jak tykanie metronomu

o śmierci, co przyszły w porę i nie w porę

o nurkowanie w odmętach nowych rzeczywistości

o strach z wytrzeszczem oczu z mroczną podszewką

o niejedno kłamstwo zdawało się w słusznej sprawie

o dno, gdy dotknęła stopa, by ponownie się odbić

o tajną szufladę jak sanktuarium

o setki zmian koloru sitowia

o niejedno przekleństwo

o kamień przegranej

o śmiech szczery

o krzyk

o to wszystko, co niczym fundament

ja włóczęga mimo okaleczonych stóp

ostrym żwirem życiowych dróg i ścieżek

wciąż jeszcze nieuleczalnie chora na życie

mówię – kocham je

tak boleśnie piękne

Ostatnie liście

Zofia Szydzik

Veronika Pinke

biegłam ku tobie

przez wiosnę świeżą

zapachów pełną i rozkwitów

przez pola dojrzewających zbóż

gdzie kolorem grały

maki i kąkole

drogami długimi ogromnie

przy których szafirem

czasem błysnęła goryczka

biegłam z nadzieją

w uporze nieprzytomnym

że spotkam ciebie

przedzieram się jeszcze

przez jesienną szarugę

widzę cię i śpieszę

radośnie

po grudzie

by się nie spóźnić

listopadowy wiatr

zdmuchnął ze mnie

wszystkie moje liście

ostatnie liście…

czym ja teraz

na powitanie

zaszumię…

Przypadek czy plan nakreślony z góry

Zofia Szydzik

Rafał Olbiński

przypadek

czy plan nakreślony z góry

wyzwania losu

progi do przekroczenia – mimo obaw

bariery do pokonania – mimo lęków

góry do zdobycia – mimo zwątpienia

upadki z których dźwigamy się – mimo słabości

napotkane pustynie - bezużyteczne przestrzenie

obwiniające siebie za stracony czas

lecz i tu – w mozole – mimo braku wiary

można odkryć źródło

życie

to podróż w samotności

najeżona przeszkodami

trzeba ją kontynuować – mimo woli

nie gasząc w sobie światła

danego nam na początku drogi – mimo wszystko

 to nasze powołanie 

narodziny

 Zofia Szydzik

dlaczego ja

 dlaczego ty

 dlaczego my

 narodziliśmy się i po co

 w tym układzie

 czasoprzestrzeni

 jako drobina z nicości

 i co dalej ?

istnieć…

 jak w ciągu matematycznym

 rosnącym, nie zapominając

 o potęgowaniu światła

 danego nam na początku

 uczestniczyć w działaniach

 odejmując udręki

 dzieląc radości

 dodając miłość

 zamykać nienawiść w klamrze

 stawiać znaki równości

 między wyrażeniem - człowiek

 a wyrażeniem – człowieczeństwo

narodzić się i trwać

 tylko w liczbie zero

 za mało - by ŻYĆ

bez odpowiedzi

 Zofia Szydzik

czemuś Panie

 w swej niedoskonałości

 wszechrzeczy tworzenia…

 poskąpił człowiekowi

 twardości kamienia

 zabrałeś przejrzystość umysłu

 gdy oko mętnieć zaczyna

 podarowałeś słabość

 w swej szczodrości

zbuntowany człowiek

 odwraca się od słabości

czy zamysł twórczy był niedoskonały

czy to cel zamierzony

że masz go na pasku swej woli

 z kółkiem w nosie

 a on szarpie się

 urąga swej niedoli

 niedoskonały w swej złożoności

 to na swój sposób – żywotny

 mimo że kruchy – to dźwigający

 uparty jak osioł

i silnym się staje - jak tur

 gdy głową twardą jak kamień

 trzeba walić w mur

droga

Zofia Szydzik

Morteza Katouzian

nie zawsze prosta i łatwa, kręta, wyboista

czasem prawie niewidoczna. za zakrętem,

nie wiadomo jeszcze, za którym 

rośnie wysoko, jak smukły cyprys – sukces, 

który burzy krew w żyłach, jak upojna noc miłosna.

lecz – zanim, trzeba jeszcze zlizać miód 

z cierni tarniny, rosnącej przy urwisku.

zebrać bukiety z melancholii, nudy i acedii 

rosnących przy drodze, zasuszone spalić,

by stały się popiołem, niczym przysięga 

tracąca ważność nad ranem!

zdążając do celu, zrywajmy radość przy drodze,

wchłaniajmy ją, niczym kwiat wchłaniający rosę .

nie wolno nam uronić z niej ani jednej kropli,

radość bowiem, jest więcej warta niż 

całe jezioro suchej powagi, 

zwaną pancerzem 

głupców!

Zofia Szydzik 

Rozmowy z wnuczką 4

fot. Jolanta Błasiak-Wielgus*

ku świadomości

powiedz mi babciu

czym jest los

to tkanina życiowych wyborów

gdzie między osnowę wpleciesz wątek kolorowych motywów

trudu siania i radości zbierania, morderczej wędrówki po wybranej

drodze życia i towarzyszących jej

równoległych ścieżkach

powiadają, że los jest przeznaczeniem

zapisanym w gwiazdach

nikt nie udzielił odpowiedzi

na tak, ani też nie podważył twierdzenia

trafnym argumentem, Wszechświat skrywa wielkie tajemnice

światów subtelnych, wejdź w głąb swej duszy, a znajdziesz

złoty klucz do bram

tychże tajemnic

czy to prawda, że los jest ślepy

ślepy na tyle

na ile ślepy jest człowiek

co czasem gra nieuczciwie z losem

ten, niby ślepiec, demaskuje oszustów i zabawę kończy szybko

w grze nie chodzi o to - czym grasz – chodzi o świadomość

że w puli często jest najwyższa stawka - życie

świadomi nie błądzimy

jak ślepcy

która z dróg jest właściwa

ta, która wiedzie do sensu życia

prowadzi przez wzgórza doskonalenia się

parowy niepowodzeń, szczyty nauczki, wąska i kamienista

przy której często błyśnie szafirowo goryczka

a miód zlizuje się z cierni tarniny

to droga dla wytrwałych

i dociekliwych

co jest sensem życia

tworzenie siebie

podążanie ku świadomości

że jesteś jedynym tkaczem gobelinu

własnego losu

*http://www.swiatobrazu.pl/male_swiaty_i_wzruszenia.html

Bardzo mnie poruszyła przepiękna fotografia Pani Jolanty Błasiak-Wielgus i pozwoliłam sobie na zamieszczenie jej dzisiaj. Dziękuję :-)

tango

Zofia Szydzik

źródło*

zatańcz ze mną jeszcze raz i czule obejmij,

w tangu życia, niech rytm twego serca słyszę.

płynąć w tańcu, szaleńczo, jak pewnej jesieni,

niczym łódź, którą fale na grzywach kołyszą.

rozmawiaj ze mną w tańcu, podaruj słowa,

bo rozmowa wartością jest, już samą w sobie!

czekam, chociaż boli, lecz czekam od nowa,

trudno, ach jak trudno, o tangu zapomnieć!

pragnę zatracić się wirując, oddać siebie całą!

wsłuchać się w rytm i w ciszę naszej rozmowy,

powiedzieć czule, jak pragnę, mową mego ciała,

a ty, tańcz ze mną, jak kiedyś, choćby burze i gromy,

tango straconych!

*http://magicandstyle.com/p290,obraz-canvas-tango.html

Cienka linia

Szydzik Zofia

czy wiesz

co najbardziej razi

zapadająca cisza

gdy pytam

padają czasem słowa

omijające sedno

klucząc pozostawiasz furtki

w razie gdyby...

przekraczasz czasem

wyznaczoną przez siebie

linię demarkacyjną

tylko w swoim interesie

na wspólny proponujesz obojętność

miotam się pomiędzy

pozorem a domysłem

szukam jeszcze w tej przestrzeni

jak w ciucholandzie

ale nic tu dla mnie

i choćby

stwarzać pozory pełnego naczynia

dalej zieje pustką

poranne prześwity

Zofia Szydzik

zanim sen z powiek zgarnę
i spojrzę z żalem
na miejsce obok siebie puste
ty już zapachem kawy
przepraszasz

już nic nie widzę
tylko oczy twoje
nad wyraz niebieskie
jakby promień słońca 
przeszył pogodnie niebo
rozmieniamy nasz poranek
na drobne ciepłe chwile
na łyki kawy 
we dwoje

i nie wiem
czy jeszcze sen to 
czy rzeczywistość
czy to już mityczne „niebo”
czy tylko senna mglistość
gdzie będzie lepiej
bardziej bezpiecznie

milczę i myślę
tak dobrze - tak chcę
miłości, czułości
jak najwięcej

i budzi się we mnie pragnienie 
wybitnie niewieście…
aż boję się…

że cię kiedyś
za wszystko 
zapieszczę