Powrócić...

Ján Kostra

Powrócić znowu w skromne piękno ranka

ścieżką przez pola,

pod krzewem róży czekać do świtania,

aż rany przestaną boleć,

napić się rosy z dłoni polnej sosny

i płakać na ramieniu

łąki, co twego nie pomni dzieciństwa

śpiącego w róży cieniu.

Zostać na zawsze bosą stopą w trawie,

i nie pamiętać ludzi,

co zaprzedali się tysiącogłowej

ciężkiej jak głaz obłudzie,

modlić się za nich, ale nie wspominać,

a rany twe zagoi

matka chodząca modlić się pod krzyżem

w wiosennej chustce swojej,

zostać jej wiernym, ubóstwu i pięknu,

ona przytuli syna,

który po latach bezlitosnych wrócił

i zastał dom w ruinach.

przełożyła Janina Brzostowska

Oset

 Ján Kostra

Człowiek jest słaby jak piórko kwiatu.

Człowiek jest mocny, kolcami obrasta.

Dąży do celu tak jak spod kamieni

łodyga ostu kolczasta.

Oset kłujące swe gałęzie jeży

w ciągłym obronnym napięciu, gdzieś w kącie,

gotowy umrzeć, gotów zgoła nie żyć,

a jednak nie ustąpić.

Lecz potem piękny, z trudem ustrzeżony,

na oczach mieczów kwiat rozkwita,

i zdarza się, że równej sobie nie ma

uroda jego niezdobyta.

Taki jest oset. Spotkawszy go w lecie

mówiliście wzgardliwie, ze zdziwieniem:

Czemuż go wreszcie nie wytniecie?

Przecież z tym utrapieniem

należy walczyć! Lecz potem już słodko

za kwiat umierać, kiedy śmierć zawoła,

pod połamanym i dziurawym płotem

na skraju sioła.

Człowiek jest słaby jak piórko kwiatu.

Człowiek jest mocny, kolcami obrasta.

Dąży do celu tak jak spod kamieni

Łodyga ostu kolczasta.