Emily Dickinson

967

Ból - rozciąga Czas -

Ciasną Czaszki sferę

Rozsadza Sekundą

Pęczniejącą w Erę -

Ból - zagęszcza Czas -

W jednym punkcie Ciosu

Skupia Nieskończoną

Panoramę Losów -

976

Śmierć - to Dialog pomiędzy

Duchem a marnym Prochem.

"Rozkład?" - Duch mówi - "Ufam

Że przetrwam dłużej - trochę" -

Śmierć wątpi - z Gleby wydobywa

Argument coraz to inny -

Duch nie chce słuchać - jako dowód

Zostawia Powłokę z Gliny.

985

Skoro nie mogłam mieć Wszystkiego - 

Nie dbałam o brak mniejszych Rzeczy.

Jeśli nie zaszło nic większego

Niż Rozpad Słońca - Ostateczny

Kataklizm Globu - nic nie było

Tak wielkie - abym - na wieść o tym -

Podniosła z Ciekawości Czoło

Sponad Roboty.

Przekład Stanisław Barańczak

Z tomu: 

Emily Dickinson 

Wiersze Wybrane

Przekład Stanisław Barańczak

Emily Dickinson

449

Zmarłam szukając Piękna - ale

Gdy się mościłam w mrokach Grobu - 

Kogoś, kto zmarł szukając Prawdy,

Złożono w Pomieszczeniu obok - 

Zapytał - co mnie uśmierciło -

Odpowiedziałam - "Piękno" - 

"Mnie - Prawda - one są Tym Samym -

Jesteśmy Rodzeństwem" - szepnął -

I tak gwarzyliśmy - przez Noc -

Przez Ścianę gliny - blisko -

Aż Mech dosięgnął naszych ust - 

I zarósł - nasze nazwiska -

Przekład Stanisław Barańczak

WIERSZE WYBRANE

Emily Dickinson

467

Grób - to nie miejsce na Zabawy -

Za mało Przestrzeni - na nim -

Nierówny Grunt - i wciąż jesteśmy

Z nastroju wytrącani

Przez Ludzi - składających Kwiaty

Z tak ciężkim smutkiem w twarzy - 

Że grozi nam - iż głaz ich Serca

Naszą zabawę zmiażdży -

Więc odsuwamy się - na dystans

Wrogości - i tylko zerkamy

W tył - dla sprawdzenia, czy odległość

Wciąż ta sama - Czasami

Przekład Stanisław Barańczak

Emily Dickinson

Wiersze Wybrane

Przekład Stanisław Barańczak

Emily Dickinson

Just lost, when  I was saved!

Zgubiona - w trakcie zbawienia!

Właśnie gdy świat znikał z oczu,

Właśnie w chwili, gdy Wieczność miała się rozpocząć -

Wtedy powrócił oddech - 

Z szumem się wycofała -

Po tamtej stronie - zniechęcona fala!

Kto wrócił, tak jak ja, zwiedziwszy Pogranicze,

Ten pragnąłby wyjawiać jego tajemnice:

Jak żeglarz, który otarł się o obce lądy,

Jak pobladły Reporter, który z domu zbrodni -

Zanim pieczęć drzwi zamknie - wyszedł na ulicę!

Następnym razem - zostać!

Następnym razem - doznać

Czego Uchem ogarnąć,

Objąć okiem nie można -

Następnym razem - zwlekać,

Tempo Wieków hamować zwykłe -

Niech powoli wloką się Stulecia,

Kołują Cykle!

Emily  Dickinson 

Do nieba idę!

 Do nieba idę!

 Nie wiem - na kiedy,

 nie pytajcie, proszę was, kędy.

 Nawet bym nie wiedziała,

 jak odpowiedzieć bez błędu!

 Idę do nieba...

 Jakie to mętne!

 A jednak tego dokonać trzeba,

 jak powrotu na wieczór trzód

 do owczarni otwartych wrót!

 Może idziesz tam i ty też?!

 Kto wie?

 Gdybyś więc dotarł pierwszy,

 zarezerwuj dla mnie miejsce

 tuż blisko obok mych utraconych!

 Z "szat" najmniejsza i najmniejsza "korona"

 najlepiej dogodzą mi, drodzy moi,

 bo czyż się dobiera strojów,

 kiedy się wraca do domu?

Całe szczęście, że nie dowierzam,

 bo oddech by wnet w piersi mi stanął,

 a rada bym, rada szczerze

 jeszcze tę ziemię dobrze pooglądać nieznaną...

 Szczęściem - oni na pewno wierzyli,

 ci, których nie mogę odnaleźć

 od tej wzniosłej jesiennej chwili,

 kiedy się pod darń przede mną schowali.

Emily Dickinson

781

Czekać Godzinę - to długo -

Jeśli Miłość ma się tuż przed sobą -

Czekać Wieczność całą - to krótko -

Jeśli Miłość jest w końcu nagrodą –

809

Nie, umrzeć nie są w stanie

Ci, którzy są Kochani -

Miłość to Nieśmiertelność - albo sama Wieczność -

I umrzeć nie są w stanie

Ci, co Kochają sami -

Miłość w Boskość obraca Żywotną Człowieczość.

917

Miłość - jest wcześniej niż Życie -

Trwa dłużej niż Śmierć - jest Stworzenia

Pierwszym Aktem - głównym Aktorem

Na scenie, jaką jest Ziemia –

919

Jeśli zaleczę choć jedno serce,

nie będę żyła na próżno;

jeśli choć jednej pomogę rozterce,

jednej ranie ulgą posłużę,

jeśli jednego małego ptaka

z powrotem do gniazda włożę

nie będę żyła na próżno;

Marzec to miesiąc nadziei...

Emily Dickinson

Marzec to miesiąc nadziei.

Rzeczy, których nie znamy -

osoby z przepowiedni

przychodzą teraz -

Próbujemy pokazać stosowną niezłomność -

ale napuszona radość

zdradza nas, tak jak chłopak zdradza

swoje pierwsze zaręczyny.

tłum. Ryszard Mierzejewski

 Nadzieja

 Emily Dickinson

Carol Cavalaris

"Nadzieja" jest tym upierzonym

Stworzeniem na gałązce

Duszy - co śpiewa melodie

Bez słów i nie milknące -

W świście Wichru - brzmi uszom najsłodziej -

I srogich by trzeba Nawałnic -

Aby spłoszyć maleńkiego ptaka,

Co tak wielu zdołał ogrzać i nakarmić -

Śpiewał mi już na Morzach Obcości -

W Krainach Chłodu -

Nie żądając w zamian Okruszka -

Choć konał z Głodu.

przełożył Stanisław Barańczak

Wygnać mnie - z samej siebie

Emily Dickinson

Wygnać Mnie - z samej Siebie -

Lecz jak ma Serce

Przedrzeć się przez swój własny

Mur - niezdobytą Twierdzę?

Gdy Ja - szturmuję Siebie -

Czyż nie po własnej klęsce

Świadomość może w sobie

Widzieć zwycięzcę?

Skorośmy Monarchami

Sobie wzajemnie -

Cóż po Abdykacji

Siebie - przeze Mnie?

Tł. Stanisław Barańczak

Za każdą chwilę…

Emily Dickinson

vitya

Za każdą chwilę ekstazy

Płacimy w udręki monecie —

W myśl chybotliwej proporcji

Upadków i uniesień.

Za każdą godzinę szczęścia —

Wysupływane nieufnie

Miedziaki lat — nędzne grosze

Łez, uciułane w Kufrze!

Tłumaczenie: Stanisław Barańczak

 Emily Dickinson

Joanna Półkośnik-Kamyk

* * *

Jaki szczęśliwy mały kamyk,

 Który się toczy drogą sam!

 Kariera jest dla niego niczym,

 Z koniecznościami się nie liczy –

 Płaszcz podstawowej barwy brązu

 Włożył mu wszechświat naprzód dążąc –

 I niezależny tak jak słońce

 Lśni sam lub z kimś towarzyszącym,

 Poddając się boskim wyrokom

 Z nieudaną prostotą –

przełożyła Ludmiła Marjańska

Zanim straciłam wzrok

Emily Elizabeth Dickinson

Daniel Ridgway Knight

Zanim straciłam wzrok — ceniłam

Ten zmysł jak każde Stworzenie —

Które ma Oczy i nie myśli

Nawet — że mogłoby nie mieć —

Lecz gdyby ktoś mi dziś powiedział —

Że mogę mieć niebo całe

Dla siebie — Sece by mi pękło

Pod tak radosnym ciężarem —

Łąki — na własność —

Góry — Lasy —

Gwiazdy — bez Ograniczeń —

Tyle Dnia, ile zmieszczę między

Dwie skończone źrenice —

Ruch Skrzydeł Ptaka, gdy Lot Zniża —

Bursztynowy Gościniec

Poranku — dla mnie — dla mych oczu —

Ta Wieść zbiłaby mnie —

Bezpieczniejsze chyba — próby duszy

Przez szybę przenikającej

Domysłem — jak Inni — okiem

Niebacznie wpatrzonym w — Słońce

 Emily Dickinson

 * * *

 Jest samotność przestrzeni,

Samotność oceanu,

Samotność śmierci - lecz wszystkie

Igraszką są w porównaniu

Z tym innym odosobnieniem,

Polarnym tchnieniem głuszy:

Skończoną nieskończonością

Zamkniętej w sobie duszy.

tłumaczenie Artur Międzyrzecki

 Ma rzeka biegnie ku tobie

Emily Dickinson

Leszek Gaczkowski

Ma rzeka biegnie ku tobie -

Niebieski Oceanie! Przywitasz mnie zmarnowaną?

Ma rzeka odpowiedzi czeka -

Och Oceanie - spójrz łaskawie -

Przyniosę ku tobie strumień

Z zaplamionych zakątków -

Powiedz - Oceanie - Weź mnie!

przełożył Mateusz Hildebrandt

Miłość jest wcześniej niż życie 

"Mam w sobie ogień" - Wojtek Kowalski

Emily Dickinson

Miłość - jest wcześniej niż Życie

Trwa dłużej niż Śmierć - jest Stworzenia

Pierwszym Aktem - głównym Aktorem
Na scenie, jaką jest Ziemia.

Przełożył Stanisław Barańczak