Janina Brzostowska

Śpiew przedwieczorny 

stoją ogromne drzewa 

Ucieka czas, 

choć bez ruchu 

w dzień bezwietrzny i cichy. 

W przeszłość 

fala chwil się przelewa, 

tylko do ust ją przychyl. 

Ręce moje są mocne 

i tętni w nich krew, 

a przecież 

co dnia są słabsze - 

daleko, wesoło niesie się śpiew, 

a jednak 

ucichnie na zawsze 

Nic nie trwa. 

Janina Brzostowska

Poezja 

Szukam 

poezji 

w księgach 

na kartach 

z nierównymi rzędami zdań 

choć wiem 

że nieczęsto jest pośród was 

piszący wiersze. 

Czasem spotykam ją 

jednak: 

nieśmiała 

i przerażona widokiem człowieka 

rozwija skrzydła drzew 

kwitnieniem 

albo skrada się w zapuszczonym ogrodzie 

starych moich przyjaciół. 

Mówi, 

że oszalała 

z nadmiaru samotności.

Janina Brzostowska

Jakże jest pięknie

Jakże jest pięknie, gdy wieczór nadchodzi

i za górami świeci zorzy pierścień,

wyjść i pod lasem, nie pytając godzin,

ze szczęściem się spotkać i rozmawiać ze szczęściem...

Jakże jest smutno, nawet w jasny ranek,

tę samą chodzić najcienistszą drogą

i nie spodziewać się kroków kochanych,

i nie zobaczyć, nie spotkać nikogo.

Jeśli masz czyjeś serce

Janina Brzostowska

Douglas Hofmann

Jeśli masz czyjeś serce,

masz dom

na każdym miejscu,

na którym staniesz.

Słowa miłości,

myśli czułe

są z tobą nieustannie.

I nawet w obcym kraju

one twój sen osłaniają

jak liść róży gniazdo nieduże.

Przerażają mnie mędrcy…

Janina Brzostowska

„Dysputa trzech mędrców” Strozzi, Bernardo

Przerażają mnie mędrcy

chytrzy, pełni pychy,

biorący życie według: jak wiatr wieje,

i szkiełka sprzedający

drogo

jak diamenty.

Uciekam od nich.

Idę

do naiwnych ludzi

wierzących:

to jest białe

a tamto jest czarne

i diamenty

prawdziwe diamenty

prawości

rozdających beztrosko

jak zwyczajne szkiełka.

Steve Hanks

Mój dobry los...

Janina Brzostowska

Mój dobry los

spostrzegł że zły

na chwilę się oddalił

i podszedł do mnie

na palcach.

Chwiałam się

schwytana

mocną dłonią.

Czy przeznaczenie...

Janina Brzostowska

Jacek Malczewski "Przeznaczenie"

Czy przeznaczenie, czy jedynie ono

radość gotuje nam albo udrękę?

Człowiek sam siebie wplata w koło męki

i sam je kręci nieopatrzną dłonią...

A może przecież szczęście swoje tworzyć,

kiedy mu nie brak rozumu i męstwa...

Może dni swoje w taki wzór ułożyć,

by utraciła ostre żądło klęska...

Zakochani przechodzący ulicą

 Janina Brzostowska

Kal Gajoum

Niedotykalni

 jakby w cudzym mieście

 goście z nieznanej

 piękniejszej planety

 uśmiechający się długich rzęs

 cieniem

 ku sobie wychyleni

 każdym tchnieniem.

 Jakby przed sobą mieli

 bramy raju

 jego uroków niezmiernie

 ciekawi

 zgodnie za ręce się trzymają

 jedno drugiego nie może zostawić.

 Muszą wejść razem

 w urzeczywistnienie

 w krąg nakreślonej biczem żądzy

 linii.

 Muszą się razem przejrzeć

 w swej nagości.

Na całym świecie

 jedyni.

Nie rozłączą nas

Brzostowska Janina

Nie rozłączą nas pożegnania:

 wracamy do siebie zawsze.

 Mądre są nasze serca

 i od myśli stokroć łaskawsze.

Przejechaliśmy lekkomyślnie

 jeszcze jedną szczęścia stację.

 Byłam winna?

 Gniewasz się na mnie?

 Oboje mieliśmy rację.

Gdy się kocha

 wszystko jest prawdą.

 Nawet kłamstwo w prawdę się zmienia.

 Ginie przepada żal

 od jednego uściśnienia.

Lecz nie można błądzić na wichrze

 by tej prawdy słowa usłyszeć.

 Skryć się trzeba w domu wieczorem

 i we dwoje wtulić w ciepło i ciszę.

Chaos w tobie

Janina Brzostowska

M.W. Kucharski

Wszystkie ciała komórki i kwiatów

płatki śniegu w strun białych szeleście

zamykają małą kroplę ładu -

a ty chaos widzisz

w całym

świecie.

Gwiazd ramiona dotykają ziemi

z oddalenia bez brzegów bez granic

a ty gwiazdy i ziemię

i siebie

który jesteś człowiekiem

masz za nic.

Wiesz tak mało.

I mniej jeszcze żądasz -

chociaż kosmos włączył się w twój krwiobieg.

Nie pojmujesz że w rysach wszechświata

ład jest wielki.

Chaos tylko w tobie.

 Za wiele zamieszania

Janina Brzostowska

Jana Vodesil-Baruffi

Odpoczywać

jak przydrożny kamień

od wieków nie poruszony.

Jak nadmorski piasek

na brzegu,

do którego dawno nikt

nie przybił.

Jak jedyne drzewo

na bezdrożach

ciemnego torfowiska.

Za wiele zamieszania

wznosi człowiek

w milczenie

ziemi.

Czy przeznaczenie...

Janina Brzostowska

SOSHANA

Czy przeznaczenie, czy jedynie ono

radość gotuje nam albo udrękę?

Człowiek sam siebie wplata w koło męki

i sam je kręci nieopatrzną dłonią...

A może przecież szczęście swoje tworzyć,

kiedy mu nie brak rozumu i męstwa...

Może dni swoje w taki wzór ułożyć,

by utraciła ostre żądło klęska...

Tylko ci są z nami...

Janina Brzostowska

Aldo Balding

Tylko ci są z nami

których prawdziwie kochamy.

Nikt więcej.

Nigdy

nikt więcej.

Wszyscy inni są obok.

Chociażby nawet blisko

i choćby ręce grzali

nocą

przy wspólnym ognisku.

Nie może ludzi zbliżyć

dłoń sama

ani pierścień.

A tylko to co łączy

daje

czasami

szczęście. 

Tylko ci są z nami...

Janina Brzostowska 

Àlex Alemany

Tylko ci są z nami

których prawdziwie kochamy.

Nikt więcej.

Nigdy

nikt więcej.

Wszyscy inni są obok.

Chociażby nawet blisko

i choćby ręce grzali

nocą

przy wspólnym ognisku.

Nie może ludzi zbliżyć

dłoń sama

ani pierścień.

A tylko to co łączy

daje

czasami

szczęście.

Jeśli masz czyjeś serce

Janina Brzostowska

Portret Janiny Brzostowskiej autorstwa Witkacego

Jeśli masz czyjeś serce,

masz dom

na każdym miejscu,

na którym staniesz.

Słowa miłości,

myśli czułe

są z tobą nieustannie.

I nawet w obcym kraju

one twój sen osłaniają

jak liść róży gniazdo nieduże.

Chcę być sobą

Janina Brzostowska

http://foto-pasja.flog.pl

Chcę być sobą

nikim więcej ani mniej.

Każdy człowiek

nakleja

na bliźniego

swą własną etykietkę

według własnych grzechów

według własnej tępoty.

Rozpustnicy

rozpustę widzą.

Kłamcy

doszukują się kłamstwa.

Chytrzy

boją się spotkać

chytrość groźniejszą od własnej.

Nie umie człowiek

pojąć

niepodobnych do siebie.

Określa go

kształt jego własnych myśli.

 Czas nienazwany

Janina Brzostowska

Wojtek-Siudmak

Beze mnie

czas nie istnieje.

Tylko ja go nazywam,

 człowiek:

pamięcią

słowem

cierpieniem

narodzinami

śmiercią.

 Płynie przez moje ciało

dzięki mnie żyje wśród gwiazd

i tylko ja obliczam

czas.

Dopiero gdy w przestrzeniach

których kres nie jest znany

przestanie istnieć człowiek

wycofa się na zawsze

już nienazwany

nieznany

czas.

Litość

Janina Brzostowska

Litość

  tak mało ludziom znana

 tak przez nich

 pogardzana.

Słowo dobrego poselstwa

 w pokoju chorego.

Pocałunek

 dla nie kochanych.

Ręka

 podana w trudnym przejściu

 być może

 w drodze do śmierci.