Adam Ziemianin

Modlitwa mojego wieku

Ty który śmieszne kawki

nauczyłeś latać

Ty który jesteś z tego

i nie z tego świata

Uchowaj dzisiaj od nienawiści

Moje serce moje oczy moje myśli

Ty który stworzyłeś

jaśminu gałązkę

Ty który orzech włoski

zawiązujesz w piąstkę

Zachowaj dzisiaj od nienawiści

Moje serce moje oczy moje myśli

Ty który ciepłym słońcem

napełniasz mieszkania

Ty który dałeś nam

trudne przykazania

Uratuj dzisiaj od nienawiści

Moje serce moje oczy moje myśli

Ty który kaczeńce

Wymyśliłeś dla nas

A żaby nauczyłeś

Nocnego kumkania

Odwróć dziś - proszę - od nienawiści

Moje serce moje oczy moje myśli

Ty który do morza

Prowadzisz swe rzeki

Ty który zmęczonym

Zamykasz powieki

Nachyl dziś - proszę - w stronę miłości

Moje serce moje myśli moje oczy

Adam Ziemianin

Czasem nagle smutniejesz

Czasem nagle smutniejesz

to jakby dnia ubywa

i nie wiem jak ci pomóc

więc tylko proszę wybacz

czasem łzy w twoich oczach

na krótką chwilę goszczą

i nie wiem czy coś mówić

i nawet nie wiem po co

puszczam więc wtedy latawce

ze śmiechu mego śmieszne

i znowu dnia przybywa

powietrze staje się lżejsze

i lżejsza staje się wędrówka

z plecakiem wciąż coraz cięższym

nad domem przysiadła tęcza

na nieba niebieskiej gałęzi.

Adam Ziemianin

Twój portret wiosenny

Chciałbym Cię narysować

Wiosny delikatną kreską

By zbiegły się wszystkie fiołki

Nad zbudzoną z zimy rzeką

Chciałbym by twe włosy

Były jak warkocze leszczynowe

A usta twe szalone

W kolorze pierwszych poziomek

Chciałbym by twe oczy

W majową mgłę były oprawione

Żebyś cała się śmiała

Jak wiosenny dzwonek

Chciałbym - lecz słów brakuje

I wszystkie się plączą

Chciałbym - lecz nie zdążyłem

Dzień znów schodzi się z nocą

Adam Ziemianin

Patrzę w niebo

czasem jeszcze podnoszę głowę

i długo patrzę w niebo

ufnie jak w dzieciństwie

nade mną drogi

zachwytu i strachu

które chcę przekrzyczeć

nade mną planet krążenie

sobie znanymi szlakami

spokojne aż do przerażenia

nade mną gwiazd pulsowanie

w wielkim ożywieniu

a pode mną Ziemia

Adam Ziemianin

Żółć i ocet

Wciąż miesza się w naszych oczach

w tyglu bezpańsko porzuconym

żółć z octem - siostra z bratem

napój firmowy moich czasów

Z trzecią nad ranem pełnię wartę

zmiana zmęczone karty daje 

i mówią nie dziw się niczemu

kto z nami ten się asem staje

Wtem włócznia bok przebija ognia

w najczulszym miejscu kładąc rysę

i cieknie strużka octu z żółcią

na dzień co jeszcze do przeżycia

Na wolnym ogniu wolność moja

piekli się piekłem napoczęta

z woreczka który zdążył być żółciowym

kradną kamienie nieszlachetne

Cukiernika świt zaskoczył z żoną

słodkie masz życie - mówię mu

lecz on podając mi manierkę

szyderczo mówi weź i pij

MOJA CHWILA

Adam Ziemianin

Rafał Olbiński

Trwaj jeszcze moja chwilo

We wszechświecie

Niech gwiazdy mnie okadzą

Solą i kosmicznym pieprzem

Niech chichocze nad ranem

Niebo pełne od księżyca

Niech zważy się

Niepomyślny wiatr

W gwiazdozbiorze Wagi

A potem do lamusa

Niech daje szusa

Trwaj moja chwilo

Bo jesteś tak krótka

Że głupieję ze szczęścia  

MODLITWY MOJEGO WIEKU (wybrane wiersze)

Adam Ziemianin

Leszek Bujnowski

Niebieski cyrkiel

Na chwilę mi dałeś

 Miejsce na Twej Ziemi

 Cienkie linie dróg

 Cyrklem wyznaczyłeś

I wodzisz mnie wciąż

 Po ścieżkach krętych

 Gdzie nawet trawy

 Szepczą Twoje Imię

Czasami hymn śpiewam

 Na Twoją chwałę

 Czasem coś w złości

 syczę przez zęby

Bo tyle skrajnych

 Dawno już przekroczonych

 I tyle decyzji

 tak do końca błędnych

Wciąż uczę się żyć

 Na własnej skórze

 I płacę jak umiem

 Ten dziwny rachunek

List do Małego Księcia

Adam Ziemianin

Zagubieni Książe jesteśmy

Pod gwiazdami grzejemy ręce

Niebo śmieje się szeroko

Nasze niebo to jednak coś więcej

Niespokojnie Książe żyjemy

Wśród szeptanych krucho skarg

Dzień do dnia się dodaje

W dobrą gwiazdę trzeba wierzyć nam

Nasze wieczne ucieczki-wycieczki

Nasze wzdychanie w nieznane

Kiedy niebo cię olśni

Wiesz że zaczął się wielki taniec

Pod gwiazdami Książe jesteśmy

Pod gwiazdami grzejemy ręce

Niebo śmieje się otwarcie

I nie trzeba wtedy nic więcej

W przedsionku wagonu

 Adam Ziemianin

Wyzbądź się lęku

On jest cherlawym bratem niepewności

Która owija się niczym powój wokół konfesjonału

W którym w młodości szczerze i naiwnie

Oddałeś grzechy na wieczne przechowanie

A one teraz wołają

O pomstę do nieba i ulatują lejkowato

Za niewidzialną stronę świata

To musi być dziwne lusterko

Które wciąga do siebie wszystko co zobaczy

Na lustrzanej drodze

Świat jaki jest każdy widzi po swojemu

Dlatego miej odwagę lękać się tylko wtedy gdy nie jesteś sobą

Porzuć strach w przedsionku wagonu

Który wiezie cię do celu niewyraźnie sprecyzowanego

Właściciel lasu mrocznego też nie wie o czym szumią drzewa

Choć taki ziemsko bogaty bo jeszcze ma w posiadaniu dwa tartaki

Dlatego nie bój się nawet gdy widzisz krwawe anioły

Z bandażami skrzydeł gdy ociekają krwią nad trumną bliskiej ci osoby

Dokąd ci pisane będziesz po świecie chodził

A to czy o lasce czy o świcie czy w światełkach

Odblaskowych gwiazd nie będzie ci wiadome

Dlatego wyzbądź się lęku

I porzuć strach w przedsionku wagonu

Czarny blues o czwartej nad ranem

Adam Ziemianin

czwarta nad ranem

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz

czemu cię nie ma na odległość ręki

czemu mówimy do siebie listami

gdy ci to śpiewam u mnie pełnia lata

gdy to usłyszysz będzie środek zimy

czemu się budzę o czwartej nad ranem

i włosy twoje próbuję ugłaskać

lecz nigdzie nie ma twoich włosów

jest tylko blada nocna lampka

łysa śpiewaczka

śpiewamy bluesa bo czwarta nad ranem

tak cicho żeby nie zbudzić sąsiadów

czajnik z gwizdkiem świruje na gazie

myślałby kto że rodem z Manhattanu

czwarta nad ranem

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz

herbata czarna myśli rozjaśnia

a list twój sam się czyta

że można go śpiewać za oknem mruczą bluesa

topole z krupniczej

i jeszcze strażak wszedł na solo

ten z mariackiej wieży

jego trąbka jak księżyc biegnie nad topolą

nigdzie się jej nie spieszy

już piąta

może sen przyjdzie

może mnie odwiedzisz

Dałeś mi Panie

Adam Ziemianin

 

Rafał Olbiński

Dałeś mi Panie łaskę - abym ślad zostawił

Koślawy może - śmieszny - ale własny

Dałeś mi Panie tyle wątpliwości

Na te i tak już wątpliwe czasy

Jak to udźwignąć gdy słabości tyle

Że piwa bym się napił zamiast iść do wiersza

Jak mówić za mych smutnych braci

Gdy sucho w głowie a młodość nie pierwsza

Wiem - nie wystarczy wroga znaleźć

To potrafi każdy młodo napalony

Ale jeszcze tyle z życia wytłumaczyć

Żeby starczyło na wiele pokoleń 

Blues o poranku

Adam Ziemianin

Zerwał mnie Bóg na równe nogi

 Szkoda spać gdy wszystko dojrzewa

 Lepiej popatrz jak za oknem

 Pogoda robi się całkiem bluesowa

Tego przespać nie można - bracie

 Bo cię później zapytam w niebie

 Czy złapałeś do bluesa ptaki

 Które wtedy wypuściłem dla ciebie

Ucz się od nich, od wiatru od deszczu

 Tej modlitwy najprostszej na świecie

 Przecież jakoś dogadać się trzeba

 Kiedy Ziemia jest na zakręcie

Wszystko wisi w powietrzu - bracie

 Nawet ty co stąpasz mocno po Ziemi

 Dlatego trzymaj się bliżej ptaków

 Ludziom nie zawsze można wierzyć

Kamienuję się     

Adam Ziemianin

Renata Kukla

Ostatnio noszę

Kamienie z rzeki

Raz mały

Drugi raz wielki

Żeby było do pary

Kamienuję się

Niczym kamienicznik

Który się umartwia

Bo od dawna

Nie podniósł czynszu

W swojej kamienicy

Kiedy niosę

Kamień mały

To odpoczywam

A kiedy ten duży

To strasznie się męczę

Ale przecież za chwilę

Znów będę niósł

Kamień mały

Co za szczęście

Zburzył mi się człowiek

Adam Ziemianin

Jeszcze wczoraj szedł

wpólne były nasze kroki

mówiliśmy jak zwykle

ktoś pisał wyroki

czerwonym atramentem

Ktoś pchał wózek

pełen dziecka

a dziecko się śmiało

jeszcze nie z pchającego

ale już do niego

Potem zniknął w tłumie

łatwo tam się zgubić

rozmowa się urwała

jak wiadro u studni

Czasem go spotykam

cień mu się wydłużył

a oczy biegają

jakby były cudze

Ogrodowa listopadowa

Adam Ziemianin

Alexander Bolotoff

Listopad zawsze jest późny

nawet gdy wcześniej się zacznie

W okna zaglądają wielkie oczy

samotne uliczne latarnie

I chodzą po ścianach cienie

liczne duchy naszych przodków

a domy jak trumny zamknięte

Ogrodowa ma święty spokój

z tomiku "Ulica Ogrodowa", 1996

Październik

Adam Ziemianin

Jesień po lesie chodzi się spowiadać

 Na ucho bukom szepcze coś po cichu

I łza się kręci w oku października

Gdy liść - za pokutę - opada po liściu

Dzień w noc przechodzi nie wiadomo kiedy

Powiązani ze sobą niewidzialnym mostem

I tyle smutku jest w pustych konarach

Gdy jesień daje swój deszczowy koncert

Po okolicy w białych kołnierzykach

Brzozy odchodzą - za las - samotnie

A Matka Boska w dziurawej kapliczce

Przez cały czas z dzieciątkiem moknie

Nie naprawią daszku miejscowi anieli

Na motorach muszą jechać na dyskotekę

Nie naprawią - bo już zapomnieli

Więc jeszcze tylko chcą przekrzyczeć jesień

Jesień po lesie chodzi zagadkowa

Na ucho buka śpiewa pieśń miłości

I łza się kręci w oku października

Bo dziś październik umiera z zazdrości

*** Ilu ludzi nasz świat uniesie

Adam Ziemianin 

Ilu ludzi nasz świat uniesie

Aby wciąż jeszcze się kręcić

Ilu trzeba dzisiaj poetów

By choć wiersz pozostał w pamięci

Jak nazwać co jeszcze nie nazwane

I co jeszcze może czekać człowieka

Jaką tajemnicę dźwiga każdy kamień

Że nie wie o niej nawet rzeka

Czy po to tutaj tylko jesteśmy

By przed nocą bardziej się zmęczyć

Czy liść z Twego wielkiego drzewa

Jest zaledwie letnim kaprysem gałęzi

Zostawiłeś nam ślady swych stóp

Na nieba niebieskiej korze

Tak mało ich i tak bardzo wiele

Bo przecież Ty wszystko możesz

Rozmowa bez słowa

Adam Ziemianin

Danuta Tworke

Z tobą choćby pomilczeć

Jakże jest ciekawie

Gdy siedzisz cała piękna

Przy swej małej kawie

I podnosisz filiżankę

Nie nazbyt wysoko

Jakbyś chciała sprawdzić

Czy jest jeszcze po co

Włosy twe kochane

Oczy twe kawowe

Jakże cię podziwiam

W tej cichej rozmowie

Z rozkazu serca ognia powietrza i wody

Adam Ziemianin

Piersi twe pięknie wezbrane całowałem

Włosy twe falowały rozrzucone w trawie

Powietrze na amen samo się składało

Czasem tylko uklękło na jedno kolano

W modlitwie ważki nieruchomo stały

Nad liściem zadumane czy nad sobą

Z rozkazu serca ognia powietrza i wody

Wchodziliśmy razem po gorących schodach

Jak sarny spłoszone biegły nasze dłonie

Bo za ręce nas prowadził biały topór słońca

Obcinał gałęzie sosnom te strzelały w niebo

Coraz bardziej szalone w ucieczce przed śmiercią

I nagle wybuchła równina przed nami

Szeroko otwarte oczy dziwiły się same

Mówiłaś jak w gorączce pokazując dzwonki

Że ich ślady prosto do nieba prowadzą

Na sierpniowym balkonie

Adam Ziemianin

Między niebem a Ziemią jesteśmy

gwiazdy dojrzewają w środku nocy

i tak jest strasznie balkonowo

że jedna z nich za chwilę skoczy

Spadnie w środek górskiego sierpnia

zgaśnie nim zdąży dotknąć zioła

ktoś odszedł znów w samotną podróż

szepnął nam jeszcze że ktoś go woła

Drzew korony chylą się ku górom

o jakże wielu nas już tutaj było

trzeba umieć odejść pustym szlakiem

w góry tam gdzie mieszka miłość

Na balkonie nic nie ukryjesz

choć nosi w sobie kilka szpar

na balkonie znajdzie się miejsce

dla naszych wszystkich wiecznych skarg

Między niebem a Ziemią zawieszeni

choć bliżej nam zawsze do Ziemi

pod nami rośnie już kilka pięter

a wszystkie dawno na zawsze zajęte