Na końcu

Stanisław Srokowski

fot. sxc 

Przepraszam za niepocałunek

przepraszam za nieuśmiech

przepraszam za niespojrzenie

przepraszam za niechcenie

Jeźdźcy nieistnienia okrążają

nasze życie

i cwałuje kawaleria niebytu

pośród naszych niedowidzeń

by ujawnić niepojętość świata

który się spełnia w niemożliwościach

i niedopowiedzeniach

A twoje niedotknięcie

parzy moje nieme usta

a twoja niepamięć

pogrąża mnie

w smutku

Jestem na końcu

niczego

Dziękuję ci Panie

Stanisław Srokowski

Za ten cios w życie, które pękło

na drobne kawałki i zawyły szakale

na końcu każdej drogi

Za ból myśli, która tonęła

pośród majaków,

gdy ścięta głowa mego dziadka

Ignacego spadła mi u nóg

 Za pustkę, gdy z dna oczu

wyłaniały się urojenia

Za nicość,

kołyskę nocnych lęków

Za mrok duszy i cierpienie,

którego nie rozumiałem

Za wzgardliwe usta sprzedajnych

przyjaciół

Za dwadzieścia lat milczenia

Łąko, na której pasą się

moje strofy i piją ze źródeł

czystej śmierci

Pustynio wielu śladów

ciszo w zgiełku świata

I za to dziękuję Ci, Panie,

że Cię nie pojmuję,

pętlo wisząca

nad moją głową,

koło ratunkowe.