Nie opuszczaj mnie

Jaques Brel*

Nie opuszczaj mnie

każda moja łza

szepcze, że co złe

się zapomnieć da,

zapomnijmy ten

utracony czas,

co oddalał nas

co zabijał nas

i pytania złe

i natrętne tak -

jak? - dlaczego? - Jak?

zapomnijmy je

nie opuszczaj mnie

Ja deszczowym dniem

ci przyniosę z ziem

gdzie nie pada deszcz

pereł deszczu sznur,

jeśli umrę, z chmur

spłynie do twych rąk

światła złoty krąg

i to będę ja,

w świecie ziemskich spraw

miłowanie twe

będzie pierwszym z praw,

królem staniesz się

a królową ja

nie opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie

ja wymyślę ci

słowa, których sens

pojmiesz tylko ty,

z nich ułożę baśń

jak się serca dwa

pokochały na

przekór ludziom złym,

z nich ułożę baśń

o tym królu, co

umarł z żalu, bo

nie mógł poznać cię

nie opuszczaj mnie

Przecież zdarza się,

że największy żar

ciska wulkan, co

niby dawno zmarł,

pól spalonych skraj

więcej zrodzi zbóż

niż zielony maj

w czas wiosennych zórz

gdy księżyca cierń

lśni na nieba tle

i z czerwienią czerń

nie chcą rozstać się

me opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie

już nie będzie łez,

już nie będzie słów

dobrze jest jak jest

tylko taki kąt

mały kąt mi wskaż,

gdzie twój słychać śmiech,

widać twoją twarz,

chcę gdy słońca krąg

wzejdzie- być co dnia

cieniem twoich rąk,

cieniem twego psa

nie opuszczaj mnie

tłum. Wojciech Młynarski

*Jacques Romain Georges Brel 

Piosenka Starych Kochanków

Jacques Brel

Rozświetlały burz rozbłyski

Miłość naszą ileś lat

Raz ty brałaś swe walizki

To znów ja ruszałem w świat

Lecz pokój, gdzie kołyski brak

Pamięta echa dawnych burz

I słów namiętnych do szaleństwa

Więc choć porażki pierwszej smak

Z twych warg uleciał dawno już

A z mych pierwszego smak zwycięstwa

Czy ty wiesz

Jedyna, czuła i najmilsza ma

Że ja od wschodu, aż do zmierzchu dnia

Wciąż bardziej cię kocham

Kłótnie schadzki przeprowadzki

Znaliśmy się do cna

Wpadaliśmy w swe zasadzki

Zastawione, gdzie się da

Ty miałaś kogoś, dobrze wiem

I jam też nie bez grzechu był

Lecz zawsze żyliśmy nadzieją

Że z pożegnania pierwszym dniem

Oboje dołożymy sił

By starzeć się, nie doroślejąc

Czy ty wiesz

Jedyna, czuła i najmilsza ma

Że ja od wschodu, aż do zmierzchu dnia

Wciąż bardziej cię kocham

A czas goni, a czas goni

Straszy, że źle z nami jest

I że zawieszenie broni

To miłości naszej kres

Strudzeni trochę, bądź co bądź

Posłusznie wyruszamy więc

Na pole bitwy wyruszamy

Żeby, jak co dzień, udział wziąć

W potyczce czułej dwojga serc

W serdecznej wojnie zakochanych

Czy ty wiesz...

Jacques Brel

przekład Wojciech Młynarski

Nie opuszczaj mnie 

Jaques Brel

Sławek Gruca

Nie opuszczaj mnie

każda moja łza

szepcze, że co złe

się zapomnieć da,

zapomnijmy ten

utracony czas,

co oddalał nas

co zabijał nas

i pytania złe

i natrętne tak -

jak? - dlaczego? - Jak?

zapomnijmy je

nie opuszczaj mnie

Ja deszczowym dniem

ci przyniosę z ziem

gdzie nie pada deszcz

pereł deszczu sznur,

jeśli umrę, z chmur

spłynie do twych rąk

światła złoty krąg

i to będę ja,

w świecie ziemskich spraw

miłowanie twe

będzie pierwszym z praw,

królem staniesz się

a królową ja

nie opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie

ja wymyślę ci

słowa, których sens

pojmiesz tylko ty,

z nich ułożę baśń

jak się serca dwa

pokochały na

przekór ludziom złym,

z nich ułożę baśń

o tym królu, co

umarł z żalu, bo

nie mógł poznać cię

nie opuszczaj mnie

Przecież zdarza się,

że największy żar

ciska wulkan, co

niby dawno zmarł,

pól spalonych skraj

więcej zrodzi zbóż

niż zielony maj

w czas wiosennych zórz

gdy księżyca cierń

lśni na nieba tle

i z czerwienią czerń

nie chcą rozstać się

me opuszczaj mnie

Nie opuszczaj mnie

już nie będzie łez,

już nie będzie słów

dobrze jest jak jest

tylko taki kąt

mały kąt mi wskaż,

gdzie twój słychać śmiech,

widać twoją twarz,

chcę gdy słońca krąg

wzejdzie- być co dnia

cieniem twoich rąk,

cieniem twego psa

nie opuszczaj mnie

Jaques Brel

tłum. Wojciech Młynarski