Jan Rybowicz

Wyobraźnia


Czasem,
gdy w kosmosie literatury
rozmawiam z Szekspirem
albo
słucham pijanego Jesienina
błądząc bulwarami
białokamiennej Moskwy,
słyszę nagle
jak matka woła:
- Janku, przynieś no wiadro wody!

Sorry, Willy,

mówię,

albo:

minutoczku, Siergiej…

I uruchamiam tę cudowną maszynę swojego ciała,

i śmieję się,

bo matka nie wie,

że ja jestem tutaj,

w Londynie,

za kulisami teatru "GLOB"

a tam

ten fantastycznie posłuszny mi robot

bierze wiadro,

idzie ku studni,

nabiera wody,

wraca...

Wczoraj dotarł do mnie

telegram jej strachu.

Wróciłem natychmiast.

- Nie płacz! - mówię. - Jestem przecież tutaj.

Jan Rybowicz

Kompot z rabarbaru

Nie pamiętam twojego imienia,

koloru twoich włosów, oczu.

Nie wiem, kiedy to było,

gdzie, przy jakiej okazji.

Czasem tylko, ostrożnie

wydobywam z pamięci

ten gest, z jakim postawiłaś

przede mną kompot z rabarbaru.

I zaraz, przerażony,

chowam w panice ruch twojej ręki

z powrotem w niepamięć.

Aby nie zwariować z czułości.

Jan Rybowicz

Moja biblioteczka

 

Victor Bregeda

w mojej biblioteczce

jest miejsce

dla wielu poetów

tych lepszych i tych gorszych

sam decyduję o tym

kto leży na której półce

i to jest właśnie ta cząstka

mojego udziału w poezji

Już nigdy nie będziemy kochać jak wtedy

Jan Rybowicz

strona *

Miła, to sentymentalne,

ale nie mogę, nie mogę zapomnieć

nas wtedy,

wtopionych w bursztyn ciszy.

Z jaką nieśmiałą obawą

dotykaliśmy swoich rąk:

skrzydeł egzotycznych ptaków.

To powraca do mnie

jak motyw śmierci.

Tak świeże były nasze ciała,

tak czyste,

ciała prawie dzieci.;

Kim, jak nie dziećmi byliśmy,

niewinnymi,

bardziej świętymi

niż wszyscy święci.

To jak zadra

tkwi w mej pamięci.

Nasze błękitne oddechy,

nasze źródlane oczy

jeszcze nie tknięte szronem przerażenia.

Nasza czułość

delikatna jak nalot pyłku na śliwkach,

czysta i krucha jak płatek lodu,

naiwna jak psiak.

Już nigdy nie będziemy kochać

tak jak wtedy.

* http://www.publicdomainpictures.net/stock-photos.php?hleda=couple+silhouette+moon

Jan Rybowicz

Radość życia

Константин Горбатов

Radość życia płynie z obecności

drugiego człowieka,

i z zupełnej samotności.

Radość życia daje alkohol

i absolutna wstrzemięźliwość.

Kobieta obok - to też coś,

ale umiej być radosny,

gdy żadna nie zechce

na ciebie nawet spojrzeć.

Pisanie grubej książki.

ach, jaka to radość życia.

Ale byłem raz równie szczęśliwy,

gdy paliłem w piecu, kartka po kartce,

czterystustronicowy maszynopis

nieźle - chyba - zapowiadającej się

powieści.

Radość życia jest wszędzie.

Gdzie jest napisane,

że zupełny brak pieniędzy,

to zaraz musi być

czarna rozpacz i żal.

Radość życia jest także

w celi śmierci,

w domu żałoby,

w spelunie ostatniej kategorii,

wiem to.

Widziano ją także,

jak pojawiła się w ostatniej chwili życia

u człowieka, który

w całym swoim długim wegetowaniu

nie zaznał chwili radości.

Jeszcze raz, proszę przeczytajcie uważnie ten wiersz.
Jeszcze raz, proszę przeczytajcie uważnie ten wiersz, proszę jeszcze raz!

Samotność

Jan Rybowicz

"Muzyka samotności"- Sonia Pajgert

Nie można być samotnym.
Trzeba opiekować się kimś,
kimkolwiek.
Dzieckiem, drugim człowiekiem,
kotem, psem albo rybką w akwarium.
Albo samym sobą.
Albo Panem Bogiem w kościele.
Ale nie można być samotnym.
Opiekować się gwiazdami,
swoim osobowym samochodem,
prawem, moralnością, pogodą.
Aby tylko nie być sam.
Bo samotność
jest naprawdę
nie do zniesienia.
Jest śmiertelną chorobą.
W stu procentach śmiertelną.

Podczas gdy on...

Jan Rybowicz

A więc czego zazdrościcie artyście?

Bezsennych nocy?

Anioła śmierci,

który jest jego codziennym aniołem stróżem?

Czy zazdrościcie mu stugębnej plotki morderczej,

kiedy on pragnie jedynie zrozumienia?

Czy sławy, która jest niczym,

w dodatku bardzo uciążliwym?

A więc czego zazdrościcie artyście?

Tego, że na głos wyrykiwał to,

o czym wy baliście się nawet myśleć?

A może zazdrościcie mu tego, że wreszcie umarł,

podczas gdy wy nadal zadręczacie się nawzajem

w tym ziemskim piekle?

Wy, którzy unikacie nawet

wzmianki o swojej śmierci,

podczas gdy on całe życie

przygotowywał się do niej pokornie.

1976

Życiorys
Jan Rybowicz

Zacząłem umierać

26 maja 1949 roku w Koźlu,

o trzynastej z minutami,

prawdopodobnie w niedzielę.

Urodziłem się

18 listopada 1976 roku w Krakowie,

na łamach „Gazety Krakowskiej”.

Moim ojcem jest William Faulkner.

Moją matką jest Maria Jasnorzewska-Pawlikowska.

Ojcem chrzestnym Willy Szekspir,

zresztą nieżyjący już od około

trzystu lat.

Moi bracia,

odkąd zostali poetami,

zadzierają nosa.

Mimo to

znoszę ich.

Nasza jedyna siostrzyczka

odeszła przed kilkoma latami

do Krainy Wiecznego Pisania.

Wołaliśmy na nią Halina Poświatowska.

Moich pozostałych krewnych i pociotków

nie zdołam chyba wymienić

wszystkich.

Kto ciekaw,

niech zajrzy do słowników pisarzy.

Najlepiej zacząć alfabetycznie od

Słownika Pisarzy Angielskich i Amerykańskich…

Jestem twórcą baniek mydlanych,

Które – podobno –

są ludziom równie niezbędne

jak chleb.

Jan Rybowicz (1949-1990), polski poeta, prozaik.

Drogowskaz

Jan Rybowicz

Jestem drogowskazem,

który nie może ruszyć w drogę,

którą pokazuje.

Jeżeli ruszę nią,

kto za mnie wskaże kierunek tym, którzy nadchodzą,

młodzi, wciąż nowi?

Wielokrotnie próbowano mnie odwracać,

abym wskazywał mylną drogę.

Ale jestem jak słonecznik.

Pokazuję wciąż ten sam kierunek:

ku słońcu.

polski poeta i prozaik (1949-1990)

Inna materia

Jan Rybowicz

*Dariusz Twardoch

Bo jest jeszcze przecież

inna materia!

Ta, z której zbudowane są

nasze sny,

promienie słońca...

I odbicie w lustrze

zdziwione,

niepewne,

z której strony jesteśmy my

prawdziwi...

I nasze marzenia.

*'Dziś uwolnimy nasze marzenia by wolne i kolorowe uleciały w świat'- Dariusz Twardoch