Ludmiła Marjańska

Dusza i ciało

Nie wiesz, nie przewidujesz,

nie znasz sama siebie,

duszo senna i mroczna,

prostoduszna duszo.

Trwasz w półśnie,

w półistności,

nie przeczuwasz dzwonów,

które cię zbudzą nagle

i poruszą.

Śpisz jak embrion skulona,

zaledwie oddechem

rysujesz ciało,

które cię zamyka:

aż wszystko się odwróci

i to zwinne zwierzę

gładkoskóre i głupie

znajdzie się we wnykach

twoich, zbudzona duszo,

i sen mu odbierzesz.

Ludmiła Marjańska

Ostatni wiersz miłosny

Ostatni wiersz miłosny - już bez adresata - 

niby ostatnia nić babiego lata

przejrzysta jak powietrze, przez które popłynie

nad oceanem i w otchłani zginie

wietrznej i wiecznej niewiadomych bytów.

I już ostatni raz będę do świtu

płonąć i czekać na znaną odpowiedź,

 że mam zawierzyć czarownicy sowie,

która mnie wzywa pohukując z cicha. 

I pójdę za jej słowem, chociaż mnie odpycha

jego barwa tak ciemna jak ostatnia miłość,

której się wypić do dna nie zdążyło.

Z tomu "Polska poezja miłosna"/ wyd.MARTEL

Ludmiła Marjańska

Opowiadanie o miłości

pamięci Stanisława Grochowiaka

"Czy ją znałem? Nie -

ja ją kochałem".

Była jak pióro ptaka

upuszczone w locie

między ziemią a niebem.

Uchodziła z niej

poezja z każdą kroplą

przetaczanej krwi.

Czy można było poznać ją,

gdy jej wiadome

było już  t a m t o,

co jest poza ciałem,

do czego wstępu my jeszcze nie znamy,

na długie życie skazani.

To ona - wyższa o mądrość - 

zniżała się do mnie

i otaczała białymi skrzydłami

jak sowa miękka, ptak, którego dziób

śmierć zaostrzyła już, ale pióra noc

gładzi jeszcze białością.

Ptak - pióro ptasie - lotka przełamana

mojej miłości nieodwzajemnionej,

bo jakże kochać, kiedy już wiadomo - 

jakże kochać na życie skazanego, gdy -

Z tomu "Polska poezja miłosna"/ wyd.MARTEL

Ludmiła Marjańska*

"Mój życiorys? Szkic tylko:

codziennie od nowa

żyć zaczynam

i życie z życiem się przenika

dawnym, przyszłym, dzisiejszym,

własnym, cudzym, twoim."

*O sobie

Ludmiła Marjańska

***

To jestem tylko ja

ograniczona sobą,

niemądra i świadoma,

uległa, ułożona,

niepełna i niecała

w zmiennych granicach ciała

dobra z nadmiaru zła

*** 

Bez ludzi nie istnieję.

Jestem pustym naczyniem,

wyschłym korytem, którym

piasek pustynny płynie.

Ich bliskość jest jak woda:

jałową ziemię użyźni

i dojrzeją w ogrodach
owoce dla moich bliźnich.

Ludmiła Marjańska

http://vk.com/iheartinspiration

Ewa I

Ezechielu, proroku, trwaj

na straży moich złudzeń.

Przechowaj moje kłamstwa,

odrzucaj prawdy cudze.

Pod jabłonią w rajskim ogrodzie

będę targować się z wężem;

jeśli zapewni mi raj,

archanioła Gabriela zwyciężę.

Nie pozwolę się wygnać na ziemię,

nie wyrzeknę się swojej nagości.

Będę dźwigać moich grzechów brzemię

i zostanę w moim raju sama,

w imię grzesznej miłości -

aby ocalić Adama. 

Ludmiła Marjańska

Gioia Cordovani

***

Trzeba się z sobą przywitać

i trzeba siebie polubić

Twarz woalką czasu zakryta

blask oczu w nocach się zgubił

Nie ma już tamtej kobiety

nie można jej odmłodzić

Jeszcze tyle muszę się nauczyć

Ludmiła Marjańska

Jenny Terasaki

Naucz mnie odchodzenia

od zielonych lęgów.

Jeszcze wciąż ziemia zbyt bliska

i nie umiem pozbyć się lęku,

Po mchu leśnym chodziłam

i po ostrych ścierniskach,

niemowlęta nosiłam w ręku.

I nic nie wiem

Nie umiem chodzić powoli

po gęstych od spalin ulicach.

Jeszcze tyle muszę się nauczyć,

niepoprawna, chaotyczna uczennica.

Naucz mnie, naucz szybko,

nie mamy zbyt wiele czasu,

i obiecać niewiele mogę.

Najważniejsze: jakie znaki drogowe

prowadzą przez Mleczną Drogę?

Świadomość

Ludmiła Marjańska

Anny Maddock

To jestem tylko ja

w granicach pięciu zmysłów:

przez krótkowidza szkła

wpatrzona w pępek własny

wsłuchana w nocny krzyk

niemowląt i puchacza,

węsząca spaleniznę

i dym wygasłych pieców,

smakuję morską sól

i gęstą słodycz miodu

żywa przez dotyk twój.

To jestem tylko ja,

ograniczona sobą,

niemądra,nieświadoma,

uległa, ułożona,

niepełna i niecała

w zmiennych granicach ciała,

Godzina Piotrowa

Ludmiła Marjańska

Anna Wach

Piej, kogucie, w godzinie Piotrowej:

zapieram się swojej przeszłości,

swoich zmarszczek i kurzych łapek

przebrania, w które mnie ustrojono

(Stary Yeats wiedział, że to łach niewarty

funta kłaków.)

Zapieram się siebie

serca, które dokucza niewczesnym porywem,

oparzelizn miłości,

zadawnionych blizn.

Zapieram się młodości,

która tkwi jak cierń

w zdeformowanej stopie

i każe utykać.

A przede wszystkim zapieram się strachu,

lat uległości, przemilczenia, zgody.

Zapieram się po trzykroć:

nie znam tej osoby,

której ciało już noszę

siedemdziesiąt lat.

Piej, kogucie.

Próba opisania radości

Ludmiła Marjańska

Lorenz Irina Romanowa

Największą sztuką radość.

Wbrew i przeciw życiu.

Wyłuskanie ziarenka zielonego grochu

z suchego strąka. Słodycz, która się roztapia

na dnie dnia, w szklance słońca.

Pogoda przeciwwietrzna późnej pory, plonów.

Misy pełne owoców. Palce lepkie od soku.

Chłodne wnętrza kościołów, gdy upał

topi zapachem asfalt. Ostatnie sianokosy.

Trawa jeszcze zielona. Zielone dna oceanów,

żółte urwiska przylądków.

Przebudzenia mroczne, wtopione

w białe powłoki snu.

I dymy ognisk, płonących

wysoko w ciemność – jak radość.

Moje prywatne c.v.

Ludmiła Marjańska

Laurent Botella

Odchodziły ode mnie po kolei

dziewczynka w białej sukience

do Pierwszej Komunii

uczennica w granatowym mundurku

z niebieską tarczą na rękawie

Zakochana dziewczyna

odjechała na rowerze

wioząc do lasu pistolet

Była jeszcze

studentka tajnej

wyższej szkoły dyplomatycznej

(nigdy nie została dyplomatką)

Doroślały

chociaż nigdy nie udało im się

naprawdę dorosnąć

Potem już dużo wolniej odchodziły

Osiwiała

zaczęłam pisać wiersze

o tamtych

które musiałam w sobie pochować

Mój niekochany, to ty jesteś

 Ludmiła Marjańska

LAURENT BOTELLA

Mój niekochany, to ty jesteś

 mym oczkiem w głowie, światłem źrenic,

 ciepłem, o które grzeję ręce

 zmarznięte w czasie srogiej zimy.

 Mój niekochany, ty najbardziej

 ze wszystkich ludzi ranie dotyczysz

 ty mnie ocalasz, ty mi rzucasz

 deskę ratunku ostateczną,

 po której wracam nad przepaścią

 do ciebie z tamtej strony świata.

 Mój niekochany, z tobą dzielę

 na czworo włos, pół na pół los.

 Główna przegrana: miłość,

 której nie umiem wygrać przeciw tobie.

   Przeciwko tobie jednemu.

Ludmiła Marjańska

* * *

Proszę o sen Nie przychodzi

a przecież sen mnie odmłodzi

Znów będę szła sprężyście

depcząc jesienne liście

Będę łykać deszczowe krople

topić w dłoni przejrzyste sople

wbiegać szybko po schodach

Ach - znowu będę młoda

we śnie Lecz lampy już gasną

a ja nie mogę zasnąć

od tylu tylu godzin

Już sen mnie nie odmłodzi

a zresztą - tak naprawdę - po co

kiedy tak dobrze mi nocą

wspominać długie życie

Zasnę na pewno o świcie

Ludmiła Marjańska 

* * * 

Jak to – więc starość może być tak płocha 

Odrzucać laskę biec w błękitną przestrzeń 

krzyczeć na wietrze 

Rzucać się w morze i płynąć w nieznane 

śpiewać wieczorem 

zasypiać nad ranem 

Kto ci powiedział że masz serce chore 

przecież kocha 

Ludmiła Marjańska

* * * * *

„Jacyś ludzie” to my

wygnańcy Ewy

ze starej pieśni pielgrzymów

idących na Wzgórze

To my

szukający ucieczki przed życiem

do życia

Poszukiwacze skarbu

wolności

schronienia

ciepła

przyjaznego słowa

To my

pokaleczeni zranieni

ciągnący bagaż trosk

lat

Oślepieni

reflektorami spojrzeń

Jacyś ludzie nas widzą

omijają

sądzą

Grzebią w przydrożnej ziemi

obcych sobie

wygnańców.

Ten obcy

 Ludmiła Marjańska

Deborah Deichler

Ten obcy obok mnie to mój najbliższy

Nienawidzi mnie bo mnie kochał

Zastępuję mu oczy

ale on widzi nimi inaczej

blask go razi

zieleń szarzeje

świat stracił barwy

potrawy smak

Nie słyszy stukania dzięcioła

moich słów niecierpliwych

Został jeszcze dotyk

Gładzi moją dłoń

gdy prowadzę go za rękę

ku nieuniknionemu

Przytul mnie

Ludmiła Marjańska

 Przytul mnie powiedz

że to nie koniec

miłości

życia

że noc

nie zamyka dnia

że istnieje poranek

pełen głosów

zapachów

nadziei

Gniew

 Ludmiła Marjańska

http://galeria-sa.flog.pl

Razem, razem, na wszystkie niedziele razem,

na całe życie razem.

Nie do zniesienia wspólność;

przeżuwanie dnia

jak razowego chleba.

Gdy utkwi w przełyku,

popić go piwem

wspólnie nawarzonym:

tak wspaniale się pieni

żółć zbielała od gniewu.

z tomiku „Blizna” 1986

Tylko ten most zawieszony...

Ludmiła Marjańska

Tylko ten most zawieszony

między pierwszą a drugą sekundą

między pierwszym a ostatnim krzykiem

między ziemią a niebem

ogniem i wodą

jawą i snem

ten most tylko

przejść