Cyprian Kamil Norwid

 Monolog 

Modlitwy idą i wracają - nie ma nie wysłuchanej.

Dlatego wszystkie wysłuchane , że każda na powrót.

A dlatego powraca każda z modlitw, że wszystkie są

Z Miłości.

Kto pracował na Miłość, ten z miłością pracował potem będzie.

To jest szczęściem prawdziwym, - Tutaj innego szczęścia

nie masz.

Wielka rozkosz przyjaźni tym jest.

Wszelkie zadowolenie i pełność siebie tym jest.

I wszelki spokój tym jest.

A kto pracował tak na Miłość- jak Ty gdy raczyłeś stać

Się człowiekiem dla tej pracy?

Czy byłeś smutny aż do śmierci, a miłujący zawsze?

Co nie miałeś gdzie głowy świętej złożyć, Królu świata całego.

Zdradzony przez Naturę i przez Boga samego opuszczony,

A nie obalon przecież - Bóg.

On zwycięstwem Miłości!

Święty, Święty !- śpiewanie takie w Niebiosach i na Ziemi.

Święty, Święty! W przestworze , gdzie samoistna tylko

jedność.

Święty w śpiewie anielskim wszystkich chórów.

I gdzie Anieli-stróże odbierają to "święty" od człowieka -

I gdzie łkanie boleści nie ułożonej na modlitwę,

I gdzie tylko sam smutek - świętość ciszy.

I tam święty, i wszędzie!

Cyprian Kamil Norwid

Modlitwa

Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie,

Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie;

Przez przyjacielską dłoń w zapasach z światem,

Pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem...

I przez tę rozkosz, którą urąganie

Siódmego nieba tchnąć się zdaje - latem -

I przez najsłodszy z darów Twych na ziemi,

Przez czułe oko, gdy je łza ociemi;

Przez całą dobroć Twą, w tym jednym oku,

Jak całe niebo odjaśnione w stoku!...

Przez całą Ludzkość z jej starymi gmachy,

Łukami, które o kolumnach trwają,

A zapomniane w proch włamując dachy,

Bujnymi z nowa liśćmi zakwitają.

Przez wszystko!...

            Panie! - ja nie miałem głosu

Do odpowiedzi godnej - i - milczałem:

Błogosławionym zazdrościłem stosu

I do Boleści jak do matki drzałem -

I jak z bliźnięciem zrosły w pół z Zapałem,

Na cztery strony świata mając ramię,

Gdy doskonałość Twą obejmowałem,

To, jedno słowo, wyjąknąwszy: "kłamię",

Do niemowlęctwa wracam...

Moja piosenka

Cyprian Kamil Norwid  

Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba

Podnoszą z ziemi przez uszanowanie

Dla darów Nieba...

Tęskno mi, Panie...

Do kraju tego, gdzie pierwsze ukłony

Są, jak odwieczne Chrystusa wyznanie,

„ Bądź pochwalony!”

Tęskno mi, Panie...

Tęskno mi jeszcze i do rzeczy innej,

Której już nie wiem, gdzie leży mieszkanie,

Równie niewinnej...

Tęskno mi, Panie...

Do bez – tęsknoty i do bez – myślenia,

Do tych, co mają tak za tak – nie za nie,

Bez światło – cienia...

Tęskno mi, Panie...

Tęskno mi owdzie, gdzie któż o mnie stoi?

I tak być musi, choć się tak nie stanie

Przyjaźni mojej...

Tęskno mi, Panie...

Moja Ojczyzna

Cyprian Kamil Norwid

„ Kto mi powiada, że moja ojczyzna

Pola, zieloność, okopy

Chaty i kwiaty, i sioła – niech wyzna

Że – to jej stopy.

Dziecka – nikt z ramion matki nie odbiera

Pacholę – do kolan jej sięga

Syn – piersi dorósł i ramię podpiera

To – praw mych księga

Ojczyzna moja nie stąd wstawa czołem

Ja ciałem zza Eufratu

A duchem sponad Chaosu się wziąłem

Czynsz płacę światu

Naród mię żaden nie zbawił ni stworzył

Wieczność pamiętam przed wiekiem

Klucz Dawidowy usta mi otworzył

Rzym nazwał człekiem

Ojczyzny mojej stopy okrwawione

Włosami otrzeć na piasku

Padam: lecz znam jej i twarz i koronę

Słońca słońc blasku

Dziadowie moi nie znali też innej

Ja nóg jej ręką tykałem

Sandału rzemień nieraz na nich gminy

Ucałowałem

Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna

Bo pola, sioła, okopy

I krew, i ciało, i ta jego blizna

To ślad – lub – stopy

Po to właśnie

Cyprian Kamil Norwid

__________________________________________________________

Coraz to z Ciebie jako z drzazgi smolnej

Wokoło lecą szmaty zapalone

Gorejąc nie wiesz czy stawasz się wolny

czy to co Twoje będzie zatracone

Czy popiół tylko zostanie i zamęt

Co idzie w przepaść z burzą.

czy zostanie

Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament 

Wiekuistego zwycięstwa zaranie?

Wiary dziś życzę Tobie, że zostanie

Bo na tej ziemi jesteś po to właśnie

By z ognia zgliszcza

Mógł powstać dyjament

Wiekuistego zwycięstwa zaranie

Czy wiesz, że jesteś po to właśnie!

Połóż rekę na sercu

Otwórz oczy szeroko i skacz!

Powiedz: Teraz lub nigdy

Zamiast: Będzie co ma być

i nie czekaj aż głód spełni

Twoje cierpienie! Tak!

(z dramatu "Za kulisami")