Dwanaście godzin z życia kobiety

Wojciech Młynarski

Wstałam o siódmej rano i

już jest siódma wieczorem

książkę niedoczytaną

z trudem do ręki biorę,

stron mi zostało niewiele,

lecz chyba czytać nie będę

przede mną jak na apelu

stanęło długim rzędem:

Dwanaście skulonych i drobnych godzin z życia kobiety,

tak bardzo do siebie podobnych, straszliwie podobnych niestety

ta pierwsza półsenna, co zaspać się boi,

ta druga kuchenna, co chleb rano kroi,

ta trzecia spóźniona, co mlekiem się parzy,

ta czwarta, zmęczona, o snu chwilce marzy,

ta piąta, co wzdycha – pół czarnej zaparzcie,

stanęło przede mną dwanaście, dwanaście

Dwanaście zgonionych, zdyszanych godzin z życia kobiety,

podobnych do siebie, siostrzanych, straszliwie siostrzanych

niestety,

ta szósta, ta szósta tak długa, tak nudna

ze zmarszczką przy ustach ta siódma,

ta siódma

i jeszcze ta ósma, dziewiąta, dziesiąta

co goni po sklepach, po domu się krząta

i ta jedenasta z dwunastą co sobie

po cichu powtarza – jak ja się wyrobię?

Jak ja się wyrobię? Jak ja się wyrobię? Jak ja się wyrobię?

I wtedy znad gazety

słyszę twój szept liryczny –

kochanie ty jesteś niestety

coraz mniej romantyczna…

Ach, jakie szczęście, że nie wiesz

mój ty Romeo uroczy,

jak w takiej chwili na ciebie

wytrzeszcza szare oczy

Dwanaście skulonych i drobnych godzin z życia kobiety,

tak bardzo do siebie podobnych, straszliwie podobnych niestety

ta pierwsza półsenna, co zaspać się boi,

ta druga kuchenna, co chleb rano kroi,

ta trzecia spóźniona, co mlekiem się parzy,

ta czwarta, zmęczona, o snu chwilce marzy,

ta piąta, co wzdycha – pół czarnej zaparzcie

wytrzeszcza na ciebie swe oczy dwanaście

Dwanaście zgonionych, zdyszanych godzin z życia kobiety,

podobnych do siebie, siostrzanych, straszliwie siostrzanych

niestety,

ta szósta, ta szósta tak długa, tak nudna

ze zmarszczką przy ustach ta siódma, ta siódma

i jeszcze ta ósma, dziewiąta, dziesiąta

co goni po sklepach, po domu się krząta

i jeszcze dwie tylko, a każda z nich mruga

jak gdyby mówiła – ten pan nam się udał

ten pan nam się udał, ten pan nam się udał, ten pan nam się udał…

I dojrzyj, jeśli mnie kochasz

Romeo, godzien litości,

że jest, ciągle jest miejsca trochę

na małą chwilę czułości

w dwunastu zgonionych i drobnych

niewartych pióra poety

straszliwie do siebie podobnych

godzinach z życia kobiety…

Kocham jutro

Wojciech Młynarski

Fassini Antonio

Kocham jutro

Kwiaty, co twój balkon zdobią

Nuty, które się sposobią

Kocham jutro

Nie patrz smutno

Odgoń z czoła chmurę ciemną

Dłoń mi podaj i wraz ze mną

Kochaj jutro...

Kocham jutro

Z jego każdą obietnicą

Z jego wielką tajemnicą

Kocham jutro

Kocham jutro

Co mi każe mylnie sądzić

Głupio pytać, ciężko błądzić

Kocham jutro

Kocham jutro

Co objawi mi ład życia

W zadziwieniu i w zachwycie

Kocham jutro...

Kocham, kocham, kocham...

Moja miłość największa

Wojciech Młynarski

W białych zim białych wierszach

Złotych sierpnia pokojach

Moja miłość największa

Nie wie nic, że jest moja

Czas ją syci jak wino

Wyobraźnia upiększa

Moją miłość jedyną

Moją miłość największą

I nic nie powiem jej, broń Boże

Nie powiem nic umyślnie

Bo póki milczę to ją mnożę

Gdy wyznam wszystko pryśnie

Więc nie wyśpiewam mej miłości

Niech nie wie co się dzieje

I nieświadoma swej piękności

Niech w myślach mych pięknieje

W białych zim białych wierszach

Złotych sierpnia pokojach

Moja miłość największa

Nie wie nic, że jest moja

Czas ją syci jak wino

Wyobraźnia upiększa

Moją miłość jedyną

Moją miłość największą

Może kiedyś po latach

Jednak szepnę nieśmiało

"Kiedyś, tamtego lata

Strasznie panią kochałem"

A ty przerwiesz w pół słowa

Me wyznania zabawne

"I ja pana kochałam

Wtedy latem i dawniej"

I nic prócz małej chwilki żalu

Nie złączy nas, kochana

W tym dziwnym życiu, śmiesznym balu

Miłości niewyznanych

Bladym tancerzom gra cichutko

Orkiestra salonowa

A pod orkiestry każdą nutką

Podpisać można słowa:

W białych zim białych wierszach

Złotych sierpnia pokojach

Moja miłość największa

Nie wie nic, że jest moja

Czas ją syci jak wino

Wyobraźnia upiększa

Moją miłość jedyną

Moją miłość największą.

Wojciech Młynarski

Przygotowanie do kolędy

Już się przybliża ta noc grudniowa,

by wielką radość ogłosić wszędy,

serca i myśli już przygotować

czas do kolędy.

Pozbyć się lęku dnia powszedniego,

myśli, co kłębią się coraz czarniej,

w osiemdziesiątym drugim bez tego

z kolędą marnie.

A ty się, Panie, o to nie zżymaj,

lecz gdy zapłonie jasna choinka,

pozwól mi na nią spojrzeć oczyma

mojego synka.

A gdy powrócę do lat dojrzałych,

bo się dziw taki szybko odmienia,

daj mi, Jezuniu,z tych rączek małych

dar przebaczenia.

Tak do kolędy dziś mnie przygotuj,

a będą ze mnie pociechę mieli

w kolędnym chórze, pod gwiazdką złotą

Twoi anieli.

Był pojął pośród wspólnego śpiewu

ten cud nad cudy, co nam się iści

duszą i sercem wolnym od gniewu

i nienawiści...

Żal mi nadziei

Wojciech Młynarski

Żal mi nadziei, co się nie spełniły

żal białych płatków, co pomknęły w dal,

żal mi tych dziewczyn, które się spóźniły

na karnawału najpiękniejszy bal

Żal mi okazji, które zmarnowałem

przez chwilę tremy, co dopadła mnie,

żal mi tych listów, których nie wysłałem,

podpisywanych: miła kocham cię

Dlatego przeżyć chcę do cna

to wszystko, co mi życie niesie,

gdy młoda wiosna bzami gra,

gdy się zapala wczesna jesień

By nie żałować wierszy niespełnionych,

nie minąć nuty, która szuka słów

i dotknąć białych ramion wyrzeźbionych

w światłości, która nie powróci znów...

Żal mi nadziei, co się nie spełniły

żal wczesnej wiosny, gdy dojrzewa liść,

żal mi tej drogi, którą mgły spowiły,

którą w nieznane nie umiałem iść

Żal mi tych losów, których nie kupiłem

a przecież wygrać mógłby każdy z nich,

żal mi tych włosów, których nie tuliłem

i nawet dostrzec nie umiałem ich

Więc chcę do bólu przeżyć to

co jeszcze z życia mi zostało,

żeby wspominać było co

żeby się nic nie zmarnowało

By czas jaskrawy dognać i przegonić

żeby nie stchórzyć, nie pójść drogą złą

i aby jednej chwili nie uronić

z wielkiej podróży, w której jestem wciąż

Żal mi nadziei, co się nie spełniły...

Idź swoją drogą 

Wojciech Młynarski

„Droga życia” autorstwa Bosch

Gdy przejdziesz próg

Jest tyle dróg

Co w świat prowadzą

I znasz

Sto mądrych rad

Co drogę w świat

Wybierać radzą

I wciąż

Ktoś mówi ci

Że właśnie w tym

Tkwi sprawy sedno

Byś mógł

Z tysiąca dróg

Wybrać tę jedną

Gdy tak 
Zrządzi traf
Że świata prawd
Nie zechcesz zmieniać

Gdy
Kark umiesz zgiąć

Gdy siłą wziąć
Sposobu nie ma

Gdy w tym 
Nie zgubisz się

Nie zwiodą cię 
Niełatwe cele

Wierz mi 
Na drodze tej
Osiągniesz wiele

Znajdziesz na 
Tej jednej z dróg
I kobiet śmiech
I forsy huk

Choćby cię kląć
Świat cały miał
Lecz w o czy nikt
Nie będzie śmiał

Chcesz łatwo żyć
To śmiało idź
Idź taką 
Drogą

Nim
Nie raz nie sto
Osiągniesz to
Mój przyjacielu

A nim
Przetarty szlak
Wybierzesz jak
Wybrało wielu

I nim 
W świat wejdziesz ten
By podług cen
Pochlebstwem płacić

Choć raz
Raz pomyśl czy
Czegoś nie 
Tracisz

Bo przecież jest
Nie jeden szlak
Gdzie trudniej iść

Lecz idąc tak
Nie musisz brnąć
W pochlebstwa dym
I karku giąć
Przed byle kim

Rozważ tę myśl
A potem idź

Idź swoją drogą

Jeszcze w zielone gramy

Wojciech Młynarski

Vladimir Kush

Przez kolejne grudnie, maje
Człowiek goni jak szalony
A za nami pozostaje
Sto okazji przegapionych
Ktoś wytyka nam co chwilę
W skwar czy w upał, w zimie, w lecie
Szans nie dostrzeżonych tyle
I ktoś rację ma, lecz przecież

Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy
Jeszcze któregoś ranka odbijemy się od ściany
Jeszcze wiosenne deszcze obudzą ruń zieloną
Jeszcze zimowe śmieci na ogniskach wiosny spłoną
Jeszcze w zielone gramy, jeszcze wzrok nam się pali
Jeszcze się nam pokłonią ci, co palcem wygrażali
My możemy być w kłopocie, ale na rozpaczy dnie
Jeszcze nie, długo nie

Więc nie martwmy się, bo w końcu
Nie nam jednym się nie klei
Ważne, by choć raz na końcu
Mieć dyktando u nadziei
Żeby w serca kajeciku
Po literkach zanotować
I powtarzać sobie cicho
Takie prościuteńkie słowa

Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy
Jeszcze się spełnią piękne sny, marzenia plany
Tylko nie ulegajmy przedwczesnym niepokojom
Bądźmy jak stare wróble, które stracha się nie boją
Jeszcze w zielone gramy, choć skroń niejedna siwa
Jeszcze sól będzie mądra a oliwa sprawiedliwa
Różne drogi nas prowadzą, lecz ta, która w przepaść rwie
Jeszcze nie, długo nie

Jeszcze w zielone gramy, chęć życia nam nie zbrzydła
Jeszcze na strychu każdy klei połamane skrzydła
I myśli sobie Ikar co nie raz już w dół runął
Jakby powiało zdrowo, to bym jeszcze raz pofrunął
Jeszcze w zielone gramy, choć życie nam doskwiera
Gramy w nim swoje role naturszczycy bez suflera
W najróżniejszych sztukach gramy, lecz w tej, co się skończy źle
Jeszcze nie, długo nie!
Wojciech Młynarski

Magda Umer: http://www.youtube.com/watch?v=NeWYgFQYAF0

Lubmy się trochę

Wojciech Młynarski

Nim się sny poetów ziszczą,

nim się wina dzban utoczy,

zanim szczęściem nam zabłyszczą

umęczone nasze oczy,

nim nas głupcy brać przestaną

na wypranych słów taniochę, 

ludzie, gdy wstaniemy rano,

lubmy się trochę!

Nim na czoła włożym wieńce,

zanim przejrzą ślepe kuchnie,

nim weźmiemy się za ręce,

nim dokoła radość buchnie,

nim mentora nadętego

zajmą kalambury płoche,

ludzie, w środku dnia szarego

lubmy się trochę!

Nim w dziecinną się grzechotkę

zmieni kpiarski kaduceusz,

nim się zrobi miny słodkie

na kolejny jubileusz,

nim szarlotkę się upiecze

i zaprosi pannę Zochę,

ludzie, w swojski nasz odwieczerz

lubmy się trochę!

Pocieszajmy tym lubieniem

skołowane nasze główki,

nie próbujmy go zamieniać

na zaszczyty czy złotówki,

ty nas, drogo życia, prowadź,

a my, twym pokryci prochem,

aby idąc, nie zwariować -

lubmy się trochę!

Wojciech Młynarski

W miłości słowa nic nie znaczą

Wojciech Młynarski

Autor zdjęcia: VinothChandar/Foter.com/CC BY

W miłości słowa nic nie znaczą,

a raczej znaczą specyficznie,

Tęgiego trzeba by tłumacza,

co by tę rzecz objaśnił ślicznie,

Bo czasem z ust kochanych

biegną same najczulsze epitety,

I to nie znaczy nic, kochany,

i to nie znaczy nic, niestety,

A czasem całkiem niespodzianie,

ręce załamię i zaszlocham,

I będę krzyczeć "ach, Ty draniu!"

i wiem, że kocham

W miłości niepotrzebny spokój,

spokój niczego nie tłumaczy,

Gdy cisza nasz zalega pokój,

ta cisza może mieć sto znaczeń,

Czasem w niedzielne popołudnie,

siedzimy nic nie mówiąc wcale,

I nudno jest, i będzie nudniej,

i jesteś dalej wciąż i dalej,

A czasem ciszę krzyk rozetnie,

fruwają krzesła po pokojach,

I wiem, że życie nie jest letnie

i jestem Twoja

I tak codziennie z nową siłą,

gmatwa, odmienia i roztrąca,

Wszystkie znaczenia nasza miłość,

wielka maszyna szyfrująca,

Czasami myślę bladym świtem,

że znam już wszystkie jej sekrety,

Od nowa w myślach, w słowach czytam

i nie rozumiem nic, niestety,

Aż myśl zaświta mi szalona,

piosenki podrę, wiersze spalę,

A potem biorę Cię w ramiona

i kocham dalej.