Nie mówmy, że to miłość

Jeremi Przybora

 Nie mówmy, że to miłość -

 bo można nazwać prościej

 małego szczęścia kruchy czar.

 Nie mówmy, że to miłość -

 to tylko ptak miłości

 skrzydłami dotknął naszych warg.

 Nie mówmy, że to miłość -

 to tylko strzęp melodii

 ze strun dalekich przywiał wiatr,

 Wyrwany z pieśni motyw

 jak z ogrodu jeden kwiat.

 Więc - że to cała pieśń -

 nie mówmy tak!

 Nie mówmy, że to miłość -

 niech pocałunków ciszy

 nie mąci wielkich wyzwań głos.

 Nie mówmy, że to miłość -

 bo może nas usłyszeć

 zawistny o jej uśmiech los.

 Nie mówmy, że to miłość -

 nocami uciszajmy

 tętniący, rozpędzony rytm

 naszej krwi!

 Przed światem udawajmy,

 że zwyczajny

 to jest flirt -

 a prawdy naszej niech

 nie pozna nikt!

Rozpacz mi się kończy

Jeremi Przybora

Jeszcze raz dla ciebie z rąk

wymykają mi się kwiaty.

Zamiast strzępów - bo z tych mąk

mógłbym drzeć na sobie szaty.

Mógłbym , proszę ciebie , rwać

włosy , co je mam nieduże,

lecz cóż by to mogło dać?

No więc niech już będą róże...

Więcej słać nie będę róż

i wierszyków z siebie sączył,

no bo , proszę ciebie, cóż?

- Rozpacz mi się kończy... 

Połączymy nasze stycznie, maje…

Jeremi Przybora

Irene Sheri

- Połączymy nasze stycznie, maje, wrześnie

w taki czas, którego słowo nie wypowie.

- Ja cię, miła, ja cię, miła, ucieleśnię!

- Ja cię, miły, uduchowię!

- Ja cię, miła, ucieleśnię pocałunkiem -

stworzę ramion mych dotykiem tobie ciało.

- Ja ci, miły, znów się duszą zrewanżuję,

której może masz za mało.

 - Dusza ciału jest potrzebna zwłaszcza we śnie,

gdy rozstają się i tęsknią w noc po sobie.

- Ja cię, miła, ja cię, miła, ucieleśnię!

- Ja cię, miły, uduchowię!

- Ja tęsknoty twej za ciałem ból ukrócę

i modlitwy twe o ciało wszystkie spełnię.

- Ja ci duszy tyle z duszy mej dorzucę,

że po brzegi cię wypełnię.

 - Ale gdyby nasze dzieło nie przetrwało,

choć to przykre, lepiej temat ten poruszę:

ty mi zwrócisz, ty mi zwrócisz moje ciało.

- Ty mi zwrócisz moją duszę.

- Lecz na razie nasze stycznie, maje, wrześnie

połączymy w czas, którego nie wysłowię.

- Ja cię, miła, ja cię, miła, ucieleśnię!

- Ja cię, miły, uduchowię!

           Podła       

 Jeremi Przybora

Podła! Na pasku kłamstw mnie wiodła

By nagle zepchnąć w otchłań , w bezsenną noc bez dna.

Zgubna! Niewierna choć nieślubna ,

Fałszywa , samolubna, podstępna , pusta , zła !

Żeby tak jeszcze móc na jej ślad natrafić

Żeby tak jeszcze móc spotkać ją i stłuc!

Słodka! Rozumna , śliczna , wiotka

Kwiatuszek mój , stokrotka

Niepowtarzalna ma!

Cudna! Ponętna , choć nietrudna ,

Namiętna i nienudna, jak hazardowa gra

Śliczna! Wiosenna, feeryczna

Płomienna , dynamiczna

Jak elektryczna skra!

Gdyby los chciał mi dać

Jeszcze raz tę szansę

Móc w ramiona ją brać

Tulić , mieć i łkać.

Wredna!

Trucizna ,żmija jedna

Ach ,podniósłbym cię ze dna

Roślinko biedna ma!

To będzie miłość nieduża

Jeremi Przybora

To będzie miłość nieduża –

poryw uczucia maleńki.

Obce jej łzy i udręki

i szałów nieznana moc.

Do wielkich grzechów nie zmusza –

nie pretenduje do ręki.

Wystarczy nam ledwo

na krótką i zwiewną,

na jedną, jedyną noc.

Weź tę miłość do serca na krótko –

patrz, jak miejsca w nim zajmie malutko:

cały Amor z orężem

skrył się w kącik za mężem –

tam, gdzie serce najwęższe

twe…

A gdy zgaśnie – zapomnisz po chwili,

żeśmy miłość niedużą przeżyli.

Tylko kiedyś przelotnie,

w jakiejś chwili samotnej

żal leciutko cię dotknie –

że…

To była miłość nieduża…

Na całej połaci śnieg

Jeremi Przybora

Na całej połaci - śnieg.

W przeróżnej postaci - śnieg.

Na siostry i braci

Zimowy plakacik - śnieg... śnieg.

Na naszą równinę - śnieg.

Na każdą mieścinę - śnieg.

Na tłoczek przed kinem

Na ładną dziewczynę - śnieg... śnieg.

Na pociąg do Jasła

Na wzmiankę, że zgasła

Na napis: brak masła,

Na starte dwa hasła,

Na flaszki od wódki,

Na tego te skutki...

Na puste ogródki,

Na dzionek za krótki...

Na w sinej mgle dale - śnieg.

Na kocham cię stale! - śnieg.

Na żale,że wcale i na - tak dalej - tak dalej

Tak dalej - tak dalej

Tak dalej - tak dalej - śnieg...

Mężczyzna jesienny

Jeremi Przybora

Z tej drogi, którą przeszło

za wiosną swoją lato

nie patrzę już na przeszłość

przed siebie patrzę za to

Ze wzrokiem na zakręcie

za którym zima w szronach

wciąż czekam nieugięcie

że nim nadejdzie ona

Mężczyzna Jesienny, od innych odmienny

przybędzie z chryzantemami, z chryzantemami

Mężczyzna Jesienny, mężczyzna bezcenny

i nie zamienny już na nic, już na nic

Tłum chłopców jest wiosennych

i letnich mężczyzn sporo

Lecz jeden jest jesienny

przed zimy pustą porą

O tamtych zresztą mniejsza

gdy złoto i szkarłatnie

przystroi jesień pejzaż

bo przyjść ma ten ostatni

Mężczyzna Jesienny, mężczyzna bezcenny

mężczyzna czuły i zdrowy, bezzałogowy

Mężczyzna namiętny, mężczyzna majętny

i obojętny dla owych - gotowych

Wyciągnie ręce ku mnie

z uśmiechu odrobiną

a potem będzie promień

płonący na kominku

I zachód, co w niuansach

czerwieni gaśnie zimnej

i on ostatnia szansa

po której nie ma innej

Mężczyzna Jesienny, mężczyzna bezcenny

mężczyzna na stanowisku, na stanowisku

Mężczyzna namiętny, mężczyzna majętny

Rekompensata za wszystko, za wszystko!

Dla ciebie jestem sobą

Jeremi Przybora

Jean-Claude Campana

Los – jak wszystkim – dał mi jedną tylko postać

i nie nazbyt nią zachwycił mnie.

Ale zawsze potrafiłam inną zostać –

gdy wchodziła duża stawka w grę.

Dziś posiadam różnych twarzy cały rejestr,

w których lepiej niż we własnej mi.

O, jak dobrze umieć być tym, kim się nie jest!

Ja umiałam – nim przyszedłeś ty…

Dla ciebie jestem sobą

i choć to tak mało jest –

nie potrafię być przed tobą nikim więcej.

Sztuczny dźwięk odbierasz słowom –

czynisz zwykłym każdy gest –

i znów jestem tą tysięczną wśród tysięcy.

Tak mi z sobą nie do twarzy –

tak powinnam siebie kryć –

ale kiedy na mnie patrzysz,

już nie umiem inną być.

Dla ciebie jestem sobą

i choć to tak mało jest –

nie potrafię być przed tobą nikim więcej.

Dostosować sposób gry do nowych reguł –

w efektownym fałszu ukryć się –

potrafiłabym to zrobić dla innego –

a dla ciebie, a dla ciebie – nie.

Już nie umiem mojej prawdy minąć granic

i to chyba jest niedobry znak –

że przed innym nie odkryłabym jej za nic –

a przed tobą, a przed tobą - tak.

Dla ciebie jestem sobą ....

Zostań ze mną

Jeremi Przybora

Mówisz, że
oczy mam przezroczyste -
krople dwie,
które blask mają wewnątrz.
Prosisz mnie:
Świeć mi te
światła czyste!
Zostań ze mną! Zostań ze mną!
Zostań ze mną!
Zostań!

Mówisz, że
oczy mam przezroczyste - 
szybki dwie,
które dzień sączą w ciemność.
Prosisz mnie:
Choć na złe
pory mgliste -
zostań ze mną! Zostań ze mną!
Zostań ze mną!
Zostań!

Widzisz - jeśli ja
oczy mam przezroczyste -
to jak łza,
którą starłabyś pewno,
widząc mnie z niewysłanym wciąż listem.
Prosiłem w nim, by został ze mną,
został ze mną,
został ktoś.

Oczy mam - mówisz
mi - tak przejrzyste -
szybki dwie,
które dzień sączą w ciemność.
Prosisz mnie:
Choć na złe
pory mgliste -
zostań ze mną! Zostań ze mną!

Jesienna dziewczyna

Z tej drogi, którą przeszło

Za wiosną swoją lato

Nie patrzę już na przeszłość,

Przed siebie patrzę za to.

Ze wzrokiem na zakręcie,

Za którym jest już jesień

Wciąż czekam nieugięcie,

Że ona mi przyniesie...

Jesienną dziewczynę

Odmienną niż inne

Dziewczynę z chryzantemami,

Z chryzantemami.

Dziewczynę jesienną,

Dziewczynę bezcenną

I niezamienną już na nic,

Już na nic.

Wiosennych dziewcząt pełno

I letnich tyle ładnych.

Jesienną znam tę jedną,

Zimowych nie ma żadnych.

O tamte zresztą mniejsza,

Gdy złoto i szkarłatnie

Zabarwi jesień pejzaż

Na przyjście tej ostatniej...

Jesiennej dziewczyny

Odmiennej od innych...

Wyciągnę ręce ku niej,

By tak nie przeszła mimo,

Bo ma we włosach promień

Ten, którym jaśniej zimą.

Bo zachód już w niuansach

Czerwieni gaśnie zimnej.

Bo to ostatni szansa.

Po której nie ma innej...

Jesiennej dziewczyny...

Jeremi Przybora