Wiersz życia

Anna Maria Musz*

wiersza życia

za którym gonisz

przez przepastne zwątpienia

nie odnajdziesz w myślach

szukaj go tam gdzie zastygał

przy powstawaniu świata

jeżeli osiadł na dnie wody

przesącz ją przez dłonie

i opisz

wodospadami wersów

ale by dało się wysłuchać

kapanie pojedynczych słów

spróbuj wyrzeźbić go w skale jeżeli to w niej natrafisz

na kamienną surowość geniuszu

rozbijaj i szlifuj bryłę

słowa gdyby w niej były tkwiłyby w samym sednie

zaś gdyby ich zabrakło byłaby martwa

zatem niczego nie tracisz

przesyp wiersz w pisaku

z ręki do ręki

porusz utkwione w nim słowa

jak wiatr

ożywia pył na swoje usługi

jeżeli rzeźbisz w powietrzu najmisterniejszy sonet

doskonaląc go każdym oddechem

wynurz w górę arabeski westchnień a potem wstrzymaj je w pół zdania

uważnie opisuj świat

cynicznie tylko siebie

i zawsze pamiętaj aby odłożyć pióro

w chwili największego zachwytu

*Anna Maria Musz