CZY MI WYBACZYSZ

 Aleksander Puszkin

HARRISON FISHER 

Czy mi wybaczysz moje zazdrosne rojenia,

Szaleństwo mej miłości wciąż nieokiełznane?

Tyś mi wierna, więc skądże znowu te zachcenia,

Ażeby wyobraźni mej zadawać ranę?

Dlaczego, otoczona tłumem wielbicieli,

Wśród gwaru zabaw, chcesz się wszystkim wydać miła

I ze wszystkimi pustą nadzieją się dzieli

Twój wzrok smutny, którego blask czułość zaćmiła?

Zawładnąwszy mą duszą, rozum zamroczywszy,

Pewna stałości moich uczuć nieszczęśliwych,

Nie widzisz nawet, gdy wśród spojrzeń pożądliwych,

Obcy gwarowi rozmów i od wszystkich cichszy,

Męczę się w trosce mojej; więc dla mnie ni słowa,

Ni jednego spojrzenia... Kochanko surowa!

Czy kiedy chcę uciekać pełne próśb i trwogi

Twoje oczy nie biegną zawrócić mnie z drogi

Albo gdy jakaś piękna dziewczyna w pobliżu

Dwuznaczną zacznie ze mną prowadzić rozmowę,

Tyś spokojna, a mnie twój żartobliwy wyrzut

Poraża jak świadectwo niekochania nowe.

Powiedz jeszcze, dlaczego memu rywalowi,

Gdy zastanie nas z sobą i ciebie pozdrowi,

Pozwalasz, by zmrużonym spojrzeniem wyznawał?

Cóż ma do ciebie? Powiedz, jakież jego prawa,

Aby blednąć z zazdrości, kiedy nas zobaczy?

Między zmierzchem a świtem w nieskromnej godzinie

Bez matki, czyż przystoi samotnej dziewczynie

Półodzianej przyjmować go... i cóż to znaczy?...

Lecz jam kochany przecież... Kiedyśmy we dwoje,

Tak czuła jesteś dla mnie! Pocałunki twoje

Tak płomienne! I twojej miłości wyrazy

Tak szczere, pełne serca twojego bez skazy!

Śmieszne dla ciebie muszą być cierpienia moje.

Lecz jam kochany przecież, ja ciebie rozumiem.

Moja miła, więc nie dręcz mnie, ja cię zaklinam:

Ty nie wiesz, jak ja mocno cię kocham, jedyna,

Ty nie wiesz….jak okrutnie cierpieć umiem.

Cóż tobie imię moje powie…

Aleksander Puszkin

Cóż Tobie imię moje powie?

Umrze jak smutny poszum fali,

Co pluśnie w brzeg i zmilknie w dali,

Jak nocą głuchą dźwięk w dąbrowie,

Skreślone w Twoim imonniku,

Zostawi martwy ślad, podobny

Do hieroglifów płyt nagrobnych

W niezrozumiałym języku.

Cóż po nim? Pamięć jego zgłuszy

Wir wzruszeń nowych i burzliwych

I już nie wskrzesi w Twojej duszy

Uczuć niewinnych, wspomnień tkliwych.

Lecz gdy Ci będzie smutno - wspomnij,

Wymów je szeptem jak niczyje

I powiedz: ktoś pamięta o mnie

Jest w świecie serce, w którym żyję.

Aleksander Puszkin

DO***

Serge Marshennikov

Cudowne pomnę oka mgnienie,

Harmonią tknięty wzrok i słuch:

Zjawiłaś się jak przywidzenie,

Czystego piękna lotny duch.

Śród melancholii, śród udręki,

Śród krzątaniny płonnych dni,

Twojego głosu tkliwe dźwięki

I twarz niebiańska mi się śni.

Lecz idą lata, burz porywem

Najsłodszych marzeń płosząc rój.

I zapomniałem dźwięki tkliwe,

I zniknął widok miły twój.

I w głuszy, w mrokach zniewolenia

Leniwie czas znosiłem zły -

Dni bez miłości, bez natchnienia,

Bez bóstwa - ach, bez jednej łzy.

Aż wtem - jak duszy przebudzenie,

Harmonią tknięty wzrok i słuch:

Znów się zjawiłaś - przywidzenie,

Czystego piękna lotny duch.

I rośnie w sercu upojenie,

I w zmartwychwstałym znowu drży

Jak dawniej miłość i natchnienie,

I bóstwo żyje w nim, i łzy.

przełożył Wiktor Woroszylski

Ptaszek

Aleksander Puszkin

Elvira Amhrein

Zwyczaju ziemi mej ojczystej

I na obczyźnie wiernie strzegąc,

Przy święcie wiosny promienistej

Wypuszczam ptaszka więzionego.

Spłynęło na mnie ukojenie

I już nie skarżę się, nie trwożę,

Jeślim choć jedno mógł stworzenie

Wolnością obdarować, Boże!

tłum. Julian Tuwim

Ranek zimowy 

Aleksander Puszkin

Satorov Michaił 

Prześliczny ranek: mróz, słoneczko!

Ty jeszcze śpisz, przyjaciółeczko?

O, najpiękniejsza, wstań, już czas:

spędź z ócz snu słodycz bezowocną

i przed Aurorą stań północną —

północna gwiazdo w blaskach kras!

Pamiętasz, wczoraj zamieć wyła,

po mętnym niebie mgła się wiła;

księżyca w górze żółta łódź

skroś chmur płynęła zasępiona

i tyś siedziała zasmucona —

a dzisiaj... tylko okiem rzuć:

pod błękitnymi niebiosami

roziskrzonymi dywanami

rozbłysła w słońcu śnieżna błoń;

i tylko w dali las czernieje,

spod szronu jodła zielenieje

i lodem skuta szkli się toń,

A pokój bursztynowym blaskiem

zalany. Piec gorący trzaskiem

wesołość swą obwieszcza rad.

Przyjemnie marzyć przy tapczanie.

Lecz wiesz: każemy zaprząc sanie,

z kobyłką pomkniem w biały świat.

Po śniegu sunąc tak od rana

zdamy się chętnie, ukochana,

na niecierpliwy konia bieg,

i pola puste odwiedzimy,

i las we władzy mroźnej zimy,

i milszy mi nad wszystko brzeg.

Aleksander Puszkin

przełożył Kazimierz Andrzej Jaworski

Anioł

Aleksander Puszkin

Ana Fagarazzi

Światłością lśniąc, u wrót edenu

Stał z głową opuszczoną Anioł,

A buntowniczy, mroczny demon

Krążył nad piekła złą otchłanią.

Duch zaprzeczenia, duch bluźnierczy

Spoglądał na czystego ducha

I słodkim żarem po raz pierwszy

Miłośnie drgnęła istność głucha.

"Nienadaremnie, rzekł, zaznałem

Blasku, co spłynął mi od ciebie:

Nie wszystkim w świecie pogardzałem,

Nie wszystkom nienawidził w niebie."

przekład Julian Tuwim

Wiersz napisany w noc bezsenną

Aleksander Puszkin

Ciemno. Gdybym usnąć mógł!

 Wokół senność dokuczliwa,

Tylko w mroku się odzywa

 Wciąż ten sam zegara stuk.

 Baby Parki bełkot zły,

Śpiącej nocy trwożne sny,

Życia bieganina mysia...

 Czemu mnie tak trapisz dzisiaj,

Szepcie nudny, bałamutny?!

 Skarga to czy wyrzut smutny

 Znów zmarnowanego dnia?

 Co ty znaczysz? czego chcesz?

 Czy co wróżysz, czy mnie zwiesz?

 Chcę zrozumieć cię, odgadnąć

 Tajemnicą twą zawładnąć

     Przełożył Julian Tuwim 

KWIAT

 Aleksander Puszkin

Kwiat zasuszony i bezwonny

Znalazłem w książce z dawnych lat,

I głos marzenia nieuchronny

Już się do mej duszy wkradł.

Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał?

Czy długo kwitnął? Kto go rwał ?

Czy go zerwała dłoń przyjazna ?

I po co w książce leżeć miał ?

Czy na pamiątkę czułej schadzki,

Czy znaczyć miał rozłąki ból,

Czy był to tylko ślad przechadzki

W cienistym lesie, w ciszy pól ?

Czy żyje ów ? Czy żyje owa ?

Gdzie mają swój zaciszny kąt ?

A może zwiędli już bez słowa,

Tak jak ten kwiat nieznany zwiądł ?

Piękna

Aleksander Puszkin

Władysław Czachórski

Wszystko harmonią w niej zadziwia,

Od namiętności ziemskich czyste.

Rzekłbyś: wstydliwie odpoczywa

W urodzie swojej uroczystej.

Powiernic sobie nie dobiera,

Gdzie rzuci promieniami źrenic,

Piękności naszych blady wieniec

W jarzącym blasku jej zamiera.

Dokąd byś śpieszył z niepokojem,

Choćby na schadzkę umówioną,

Jaką byś żywił w sercu swojem

Zadumę na dnie utajoną –

Jeżeli ją zobaczysz, przy niej

Z drżeniem zatrzymasz się bezwolnym

W uszanowaniu bogobojnym

W obliczu piękna jej świątyni.

tłum. Mieczysław Jastrun