Jeszcze...

Krzysztof Gąsiorowski

Jeszcze widzę twoje oczy. Rosną

W moim ogrodzie. Zobaczyłem: — pośród płatków

Tonie fiołek.

Jeszcze słyszę włosy twoje. Wieją

W moim ogrodzie. Usłyszałem — cień, gdy szeptał

Poprzez powiew.

Rozpoznaję twoje dłonie. Świecą

W moim ogrodzie. Wyróżniłem wśród płomieni

Jasny dotyk.

Wołam do siebie. Słyszysz? Ciebie śpiewam

W ogrodzie. I wargi moje ciebie tańczą. I tańczy

Ciebie moja krew.

Tańczysz, tańczysz...

A nie nadchodzisz. Czy nikt nigdy nie

Powraca do ogrodu?

z tomu „Wyspa oczywistości”, 1972

Rozmawialiśmy

Krzysztof Gąsiorowski

                               Sanjuan Chelin

Realny –

jak życie zza nieszczęść – odsłonił się

wieczór; jego ćmy; ujadanie

psów w dali, cichsze od ciemności.

Zaczęliśmy rozmawiać,

aby wiedzieć cokolwiek.

I pomyśleć:

przez cały czas,

pod krzątaniną dni dzieje się

taka ciemność, tylko

nieznacznie uchylona przez cienie.

Rozmawialiśmy. Aby,

aby było tu o coś mniej!

W toni jeziora przed nami

odpoczywało jeszcze niebo przelotne.

Rozmawialiśmy.

Nagle jak gdyby znikąd, z wieczności,

ponad naszymi głowami,

w kształtach cisz,

tak niestosownych w tym stuleciu wojen,

przemijał łabędź,

rozległy jak gwiazdozbiór.

Rozmawialiśmy.

z tomu „Wyprawa ratunkowa. Wiersze wybrane”