Sergiusz Jesienin

***

Czy to ty, mój biedny rymopisie,

Księżycowi zwierzasz swoje smutki?

Już od dawna wzrok zmrożony szkli się

Od miłości, od kart i od wódki.

Ach, już księżyc wspina się przez ramę,

Taki blask, że w oczach świata zgasa...

Postawiłem na pikową damę,

A wygrałem karowego asa.

przełożył Adam Pomorski

Na tym świecie... 

Sergiusz Jesienin

Andrzej Wróblewski

***

 Siostrze Szurze

Na tym świecie jam tylko przechodzień,

Więc wesołą machnij mi ręką -

Nawet księżyc jesienny, gdy wschodzi,

Tak przyjaźnie świeci, tak miękko.

Pierwszy raz jego chłodem się grzeję,

Pierwszy raz w zimnych taję promieniach,

Znów ożywam, znów żyję nadzieją

Tej miłości, której już nie ma.

A sprawiła to ziemia równinna,

Ziemia piasków białością solona,

I czyjaś zdeptana niewinność,

I tęsknota nieutulona.

I dlatego mi skryć niepodobna,

Że to wspólną miłością nam przyszło,

Mnie i tobie - nie każdemu z osobna,

Nie samotnie - kochać ziemię ojczystą.

przełożył Zygmunt Braude

Sergiusz Jesienin

Stanisław Gałek

* * *

Wiatry, wiatry, zaśnieżone wiatry,

o zasypcie moje przeszłe życie.

Chcę być znowu młodzieniaszkiem światłym,

albo kwiatem, który łące śni się.

I chcę znowu pod gwizdek pastuszy

dla was wszystkich i dla siebie mrzeć.

Gwiaździstymi dzwoneczkami uszy

zasypuje mi wieczorny śnieg.

Jakże dobra jasność jego śpiewu,

kiedy topi ból w śnieżycy.

Chciałbym stać, tak jak stoi drzewo

na jednej nodze przy ulicy.

Chciałbym czując koni sennych chrapy

objąć z krzewem się pobliskim w pół.

Wyciągajcież, księżycowe łapy,

wiadrem w niebo smutek mój i ból.

przełożył Tadeusz Nowak

 ***Ach, jaka noc... 

Sergiusz Jesienin

 

Mariusz Zdybał

 Ach, jaka noc! Aż oczy rwie!

Nie zasnę. Blask i tu się wciska.

Czy tleje wciąż na serca dnie

Młodości utraconej iskra?

  Kochanko chłodniejących lat!

Nie łudź mnie mówiąc, że to miłość,

Pozwól, by na wezgłowie padł

Ten strumień miesięcznego pyłu.

  Niech naznaczoną wiekiem twarz

Rysuje ostro światłość biała -

Jakże mną bowiem wzgardzić masz

Ty, co pokochać nie umiała.

  Pokochać można tylko raz,

Stąd jestes mi tak bardzo obca;

A lipy próżno mamią nas

Stopami grzęznąc w śnieżnych kopcach.

 Wiemy wszak dobrze ja i ty

W ten wieczór siny i wysoki,

Że to nie zieleń na nich lśni,

Że skrzy się na nich mroźna okiść.

  Żeśmy kochali - ty nie mnie

Ja - inną, jasną i daleką...

A teraz tylko noce czcze

W złudnej miłości nam się wleką.

  Lecz dalej grę fałszywą graj

I tul mnie w pocałunku płochym.

Niech srcu wiecznie śni się maj

I ona, którą zawsze kocham.

                     

Usiądź przy mnie blisko, miła

Sergiusz Jesienin

Usiądź przy mnie blisko, miła,

Spójrz mi w oczy aż do głębi,

By w twych oczach się odbiła

Zamieć, co się we mnie kłębi.

 Ten złocisty wdzięk jesieni,

Twoich włosów przędza lniana

Przyszły nagle jak zbawienie

Dla nicponia i cygana.

 Zostawiłem moje strony,

Gdzie śpią lasy, kwitną krzaki…

Miejską sławą usidlony

Chciałem pędzić dni hulaki.

 Chciałem w sercu swym zagłuszyć

Szmery sadu, wiatr nad stepem,

Gdzie przy wtórze bzykań muszych

Wyrastałem na poetę.

 A tam teraz także jesień,

Klony zaglądają w okna,

Sęki łap nurzają w strzesze -

Chcąc znajomych starych spotkać.

Nie ma ich już między swemi,

Tylko miesiąc przy jaworach

Znaczy piędź cmentarnej ziemi,

Gdzie i nam niedługo pora.

 Gdzie i nam po snach i trwogach

Przyjdzie spocząć u pni krzywych.

Każda ryta wichrem droga

Tylko radość leje w żywych.

 Usiądź przy mnie blisko, miła,

Spójrz mi w oczy aż do głębi,

By w twych oczach się odbiła

Zamieć, co się we mnie kłębi.

1923

Szedł Pan Bóg próbować ludzi w miłości...

Sergiusz Jesienin

Piotr Michałowski

Szedł Pan Bóg próbować ludzi w miłości,

Jako żebrak przechodził polaną. 

Stary dziad na pniaku, wśród zarośli,

Mamlał w dziąsłach czerstwą bułkę maślaną.

I popatrzał dziad w stronę powsinogi,

O żelazny wspartego kijaszek, 

I pomyślał: "Spójrz, jaki ubogi 

Toż on z głodu się chwieje, biedaczek". 

Podszedł Pan Bóg, tając żal i udrękę:

Snadź, powiada, nie rozbudzę serc z kamienia...

I rzekł starzec, wyciągając doń rękę:

"Naści, pożuj... trzeba ci pokrzepienia".

przekład. Z. Dmitroca