Historia prawdy

Wystan Hugh Auden

Victor Bregeda

Wtedy gdy być znaczyło wierzyć,

 Prawda była najważniejszą z rzeczy do uwierzenia,

 Bardziej podstawową i powszechną niż lew o skrzydłach nietoperza,

 Pies z rybim ogonem lub orlogłowa ryba,

 Te bowiem podawała w wątpliwość jako śmiertelne śmierć.

Prawda stanowiła wzór, gdy trudzono się, by zbudować

 Świat rzeczy trwałych, aby móc w nie wierzyć,

 Nie troszcząc się o prawdziwość lub nieprawdę

 Glinianych skorup legendy, portalów czy pieśni:

 Prawda bowiem wystarczy sama, aby być prawdziwa.

Dziś gdy praktyczną jak papierowy talerz

 Prawdę przeliczyć można na kilowaty,

 Naszą ostatnią zabawką jest antymodel,

 Jakaś nieprawda, w którą każdy wkłada swoje kłamstwo,

 Nic, w które nikt nie musi wierzyć, jest przed nami

przełożył Jan Prokop

Gdybym mógł to powiedzieć

Wystan Hugh Auden

Magdalena-Przeklasa-Trojan

Czas nic nie powie, lecz mówiłem ci tak,

Czas zna tylko cenę, którą trzeba zapłacić;

Gdybym mógł to powiedzieć, dałbym ci znać.

Jeśli powinniśmy płakać na widok cyrkowych barw,

jeśli powinniśmy jąkać się przy muzyce trębaczy,

czas nic nie powie, lecz mówiłem ci tak.

Nie ma szczęść do powiedzenia, a jednak,

Ponieważ kocham cię mocniej niż znam wyrazów,

Gdybym mógł to powiedzieć, dałbym ci znać.

Wiatr musi skądś przychodzić, jeśli już zaczął wiać,

Muszą być powody, dla których liść jest wywietrzały;

Czas nic nie powie, lecz mówiłem ci tak.

Być może róże naprawdę pragną wzrastać,

A ich widok mijać nie chciałby nigdy;

Gdybym mógł to powiedzieć, dałbym ci znać.

Załóżmy, że wszystkie gwiazdy wstają i idą,

A wszystkie strumyki i żołnierze biegną w dół;

Czy czas nic nie powie, jak cię uprzedzałem?

Gdybym mógł to powiedzieć, dałbym ci znać.

 tłum. Artur Bodler

Ale nie mogę

Wystan Hugh Auden

Henri Rousseau

A nie mówiłem?" - tyle usłyszysz od Czasu;

kiedy musimy płacić, Czas tylko zna cenę;

Gdybym mógł Ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.

Nam szuranie zelówek - nie przytup obcasów;

Nam płacz, gdy clown z rechotem wpada na arenę;

"A nie mówiłem?" - tyle usłyszysz od Czasu.

Pusto brzmi wróżba szczęścia, pęka szkło kompasu,

Choć tobie - że mi serce sycisz żywym tlenem -

Gdybym umiał coś zdradzić, zdradziłbym od razu.

Gdzieś jest kolebka wiatru, gdzieś są drzwi do głazu,

Gdzieś powód, że się liście ścielą żółtym trenem:

"A nie mówiłem?" - tyle usłyszysz od Czasu.

Może naprawdę róże rosną bez rozkazu,

Może na serio pragnie trwać to przywidzenie;

Gdybym mógł ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.

Niech nawet lwy się dźwigną i znikną z obrazu,

Niech armie się rozpierzchną, wsiąkną w grunt strumienie:

Czy choć raz coś innego usłyszysz od Czasu?

Gdybym mógł ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.

przekład: Stanisław Barańczak