Przemysław Dakowicz

Rozmowy umarłych

Annie Stegg

Jak będziemy rozmawiać w niebie, pytasz.

Zbawieni, pozbawieni ciała, wyzbyci ust.

Będziemy rozumieć swoje myśli, mówię

i obserwuję wybuch twojej radości, córeczko.

A potem myślę: szkoda że niebo nie jest tu,

zmiotłoby zasieki słów, przebiło skorupy, zdarło zasłony.

Ale musi być inaczej. Przebijamy się ku sobie

w znoju i trwodze. Przez sen wykrzykujemy imiona.