Tadeusz Chabrowski 

Dusza do remontu

Vladimir Kush

Proszę księdza przyniosłem swoją duszę

do generalnego remontu,

co noc przytulam się do ciepłej piersi grzechu,

zmysłami swoimi się cieszę, każdym włosem

na mojej skórze, całuję czule ręce żony

oplatające moją nieśmiałość, jej rozkwitające

nad mną ramiona.

Księżycowi za oknem

zazdroszczę granatowej, metafizycznej łąki,

gwiazdom symetrycznych twarzy; natręctwami swoich

niedoskonałości się męczę, krechami grzechu

na bielutkiej tabliczce mnożenia mojego sumienia.

Mówią, że rurka z tlenem wiary w moim sercu zardzewiała,

że na pełnym morzu życia okręt mój zatonie,

że niebo nie wymyśliło świętego, który by mógł mi pomóc.

Spotkanie na chmurze

Tadeusz Chabrowski

Mieliśmy się Panie Boże spotkać na chmurze odległej

kilometr od ziemi, miałeś na chwilę przeciąć linię horyzontu,

żeby mi pokazać raj, który obiecują wszystkie religie.

Nadsłuchiwałem z oddali Twoich kroków, słońce szybko

przeskoczyło próg doby, potem pierwszego tygodnia i miesiąca,

wokoło palców lewej ręki zaczął mi się motać srebrzyście czas,

wyogromniały mi oczy w powietrzu.

Ale nie przestałem wierzyć, ze między nami skraca się dal,

że chmura na której mieliśmy się spotkać jest potrząsana

przez wiatr wiejący od gwiazd, a nie Twoją drżącą ręką.

Byłem też pewny, że z Twojej krtani nie wydobędzie się grzmot,

który by zniszczył planetę.

Jako teolog wierzyłem w Twoje nieskończone możliwości;

w ciągu jednej doby potrafisz Himalaje przenieść

na inny kontynent. Prawdziwą wiarę i nadzieję

możesz skonstruować z delikatnych jak mgła wizji i marzeń.

Życie jest piękne

Tadeusz Chabrowski

Żonie Zofii

Najlepiej udają się nam rozmowy o niczym…

Gdy na trawniku w parku burza mnoży kałuże,

biegamy boso jak zakochane czaple. Z dłoni lepisz

garnuszek, z którego potem upijam się deszczówką.

W naszym mieście nie ma dużych ogrodów,

dlatego tulę się do twoich włosów, które po kąpieli

pachną bzami a podczas ulewy zmysłowym jaśminem.

W słowach wypowiadanych z ust do ust, dotykamy

czasu, który nam już przeciekł przez palce;

pytamy o nowe terminy naukowe, mniej zrozumiałe;

czasami jakaś myśl metafizyczna wyniesie nas

na wyżyny, albo gzy filozofii zepchną w doliny.

Dyskutujemy w drodze do domu trzymając się za ręce,

na sofie oglądając w telewizorze nową wojnę

na Bliskim Wschodzie i potem jeszcze w łóżku

wstrząsając puchowe poduszki.

Rano jak się budzik odezwie, prosisz: - ‘przypomnij mi

kochanie na czym wczoraj urwaliśmy dyskusje?

Zwykle pamiętam, że Cię całowałem podczas ulewy,

albo mrużąc powieki zgadywałaś, gdzie cię znowu użądlę

wargami. Nowy temat i tak, spadnie jak pliszka

z gałęzi w nasze włosy. Świat ma tyle sensów i wartości,

że naszych dni nie wystarczy na ich rozplątanie,

cieszymy się jak embriony rozrastaniem komórek.

życie jest piękne jeśli snujemy refleksje nad sobą,

jeśli wśród ponurych chwil nie oddalasz się ode mnie

dalej niż na centymetr.