Osip Mandelsztam

Co mam rzec powiem szeptem  

Co mam rzec, powiem szeptem - na brudno,

Bo na czysty głos jeszcze nie czas:

Trzeba poddać się trudom i próbom,

Nim beztroskie niebo przyjmie nas.

A pod niebem czyśćca tymczasowym

Często zdarza się zapomnieć nam,

Jak pojemny jest niebiański schowek -

Dożywotni dom z ruchomych ścian.

Tłum. Stanisław Barańczak

Osip Mandelsztam

Carl BouMansour

Zabłąkałem się w niebie...

Zabłąkałem się w niebie... Co robić

Niech opowie ten, komu jest bliskie.

Łatwiej było wam, dziewięć Dantowych,

Atletycznym rozdzwonić się dyskiem.

Nie można mnie rozdzielić z życiem,

Któremu się śni, że mnie zabiją i zarazem pieści,

Aby w me uszy, oczy, oczodoły

Wtargnęła tęsknota florencka.

Więc nie wkładajcie, nie wkładajcie

Na me skronie lauru ostrego i tkliwego,

Lepiej rozłupcie moje serce

Na kawałki niebieskiego brzęku.

A kiedy umrę już po służbie,

Za życia przyjaciel wszystkich żywych,

Niech rozlegnie się jak najszerzej i jak najwyżej

Odgłos nieba z całej mojej piersi

tłum. Ryszard Przybylski

Osip Mandelsztam

* * *

Mam ciało, co więc z nim właściwie czynić,

Takim wyłącznym i moim jedynie?

Za cichą radość, że oddycham, żyję,

Komu, powiedzcie, wdzięczność swą odkryję?

Jam i ogrodnik, jam i kwiat szczepiony,

W ciemnicy-m świata nie osamotniony.

Na szkle wieczności już zostały cienie

Mojego ciepła i mojego tchnienia.

Już się na szkle tym utrwalają wzory

Nie poznawane od niedawnej pory.

Cóż, niech ściekają męty chwil i wrażeń -

Tych miłych wzorów nic już nie wymaże!

                                                    

         tłum.: Kazimierz Andrzej Jaworski

* * *
Tylko jedno pragnienie:
Niewidzialnie, tajemnie
Pomknąć w ślad za promieniem
W dal, trwającą beze mnie.

A ty promieniej, bowiem
Innego szczęścia nie ma -
Niech ci gwiazda opowie
Całą wiedzę promienia

A ja chce Ci powiedzieć.
Ze szept mój cię powiedzie
Tam, gdzie w wiatru powiewie
Promień tobie powierzę

To dzięki temu promień
Dzięki temu świetlany
Ze szeptaniem ogromny
Mamrotaniem ogrzany.

Skrzypaczka

 Osip Mandelsztam

Andriej Atroszenko

Za Paganinim z wąską ręką

Cygańskim rozgardiaszem walą

Ktoś z ciżby Czechów, z polskim balem,

A ktoś z Niemczurą swą Węgierką.

Smarkulo harda i zuchwała,

Z szerokim jak Jenisej brzmieniem,

Uraduj mnie swą grą, natchnieniem –

Polko, na głowie twej wspaniały

Kędziorów hełm Maryny Mniszech,

Nieufny twój, skrzypaczko, smyczek.

Szopenem uciesz mnie mieniącym,

Poważnym Brahmsem - nie, to nie! –

Paryżem pełnym dzikiej mocy,

Spoconym karnawałem mącznym

Albo też Wiednia młodym winem –

Ruchliwy, w fraczku dyrygenta,

W wyścigach, w rzecznych farejwerkach,

Walce od grobu do kolebki

Niby pijaństwo toczy lekkie.

Więc graj – aż pęknie mi aorta –

W twych ustach zarys głowy kota –

Trzy były diabły, a tyś czwarta:

Ostatni piękny diabeł w kwiatach.

Osip Mandelsztam (Осип Эмильевич Мандельштам, 1891-1938)