Fernando Pessoa

* * *

Wszystko co się kończy jest śmiercią, i nasza jest śmierć

Jeśli to dla nas się kończy. Tamten krzew

Więdnie, a z nim odchodzi

Część mojego życia.

We wszystkim na co patrzyłem została cząstka mnie.

Ze rzeczami,które widziałem przemijam, jeśli one przemijają,

Nie do odróżnienia jest wspomnienie

Tego co widziałem od tego czym byłem.

tłum. z portugalskiego Andrzej Talarczyk

Wolność

Fernando Pessoa

Władimir Kalinin

Co za rzecz przyjemna

Obowiązku nie spełniać,

Mieć książkę w zasięgu ramienia

I jej nie otwierać!

Czytanie to nuda,

Nauka to bzdura.

Słońce złoci chmury

Bez literatury.

Rzeka płynie dnia dobrego i złego

Bez wydania oryginalnego.

A ten powiew wiatru z lasu

Tak naturalnie porannego,

Nie musi się spieszyć, bo ma dosyć czasu –

Książki to kartki farbą pomazane.

Nauka umożliwia głębokie poznanie

Dyskretnej różnicy między zerem i niczym.

O ile jest lepiej we mgle i tajemnicy

Czekać na naszego Króla Sebastiana

Choć przyjścia jego godzina nieznana!

Wielka rzecz jest w dobroci, w tańcach i powieściach,

Ale to, co na świecie najlepsze, jest w dzieciach –

Tam gdzie księżyc, gdzie kwiaty i słońce dalekie,

Grzeszne tylko wtedy, gdy miast pieścić piecze.

A postać największa z wszystkiego

Jest Jezusa Nazareńskiego,

Co o finansach nic nie wiedział

I wątpliwe, czy miał bibliotekę –

tłum. z portugalskiego Michał Lipszyc

Fernando Pessoa

http://foto-pasja.flog.pl/wpis/7500215/magia-switu/

* * *

O żadnym najmarniejszym źdźble trawy

Przeznaczenie nie zapomina,

Wszystko co żyje podlega prawom.

Przez swą naturę marnieją róże

I kończą się przyjemności.

Kto nas zna, przyjacielu, takich jakimi byliśmy?

Nawet my siebie samych nie znamy.

tłum. z portugalskiego Andrzej Talarczyk

z tomu „Odes de Ricardo Reis”, 1946

Wyspy Szczęśliwe

Fernando Pessoa

Michał Wygrzywalski

Jaki głos przypływa w fal szumie

 I nie jest to morza głos?

 To głos kogoś, kto do nas przemawia

 Lecz, gdy nasłuchiwać, ucicha

 Dlatego, że wytężamy słuch.

I tylko wtedy, gdy, na wpół śpiący,

 Bez świadomości słyszenia słyszymy,

 Że to nadzieja do nas mówi,

 Do której wtedy to, jak dzieci,

 Śpiąc we śnie się uśmiechamy.

To właśnie wyspy szczęśliwe,

 To ziemia, co nie istnieje,

 Gdzie Król mieszka i czeka.

 Lecz gdy tylko jawa się zaczyna

 Milknie głos i jest tylko morze.

tłum. Andrzej Talarczyk

Żal mi gwiazd... 

Fernando Pessoa

(Ken Shotwell)

Żal mi gwiazd, 
które świecą już tyle lat,
tyle lat....
Gwiazd mi żal.

Czy nie ma żadnego zmęczenia
w rzeczach,
wszystkich rzeczach,
jak zmęczenie nóg lub ramienia?

Zmęczenia istnieniem,
byciem,
tylko byciem,
wesołym lub smutnym lśnieniem....

Czy nie czeka w końcu
na wszelkie istnienie
na śmierć, lecz tak
jakby inny koniec?
Lub wielkie usprawiedliwienie -
Coś takiego jak
przebaczenie?

Fernando António Nogueira Pessoa (1888-1935), portugalski poeta