Elżbieta Zechenter-Spławińska

 Opis jednej litery

K — jak kochać

dwie kreski

przychodzące z daleka

w tej pierwszej

która była przed ich początkiem

złączone

A może

dwie kreski odchodzące

każda

w swoją

stronę

Elżbieta Zechenter-Spławińska

Emilie Leger

Daj mi zaśpiewać taką piosenkę

1.

Daj mi zaśpiewać taką piosenkę,

od której życie staje się piękne,

która rozpala gwiazdy na falach

a czasem na dno idzie z okrętem.

Taką, co nigdy się nie zatrwoży,

i wyśpiewanym słowom nie skłamie

wyszukać umie trochę dobroci,

zobaczy wielkie w tym, co jest małe.

Błędne ogniki w ogień zamieni,

przy którym każdy ogrzać się może,

daj mi zaśpiewać taką piosenkę,

daj mi zaśpiewać, mój dobry Boże.

Refr.:

W gonitwie dni przystanąć daj,

na parę chwil zatrzymać czas

aby usłyszeć melodię ciszy,

której w pośpiechu nikt nie usłyszy

aby zrozumieć jasno od nowa

co znaczą proste, zwyczajne słowa.

2.

Daj mi zaśpiewać taką piosenkę,

od której życie stanie się lepsze,

która pozwoli ciężar zdjąć z ramion

i swoim blaskiem ożywi serce,

co da każdemu, czego mu trzeba,

na skrawku ziemi pod dachem nieba

i w naszych losach tak pełnych troski

zapali małą lampkę radości.

Żeby w niej było prawdy niemało,

żeby w niej coś się dobrego działo,

żeby w piosence myśl była jedna,

że jest naprawdę komuś potrzebna.

Refr.:

W gonitwie dni przystanąć

 Elżbieta Zechenter-Spławińska 

Nic mi nie brakuje

Przychodzisz taki roztargniony

jakbyś się swoim szczęściem smucił.

Boli cię miejsce,

w którym ma być serce.

Pijemy herbatę

przez gruboskórną obojętność stołu.

Mój uśmiech stawia pierwsze kroki,

narodził się właśnie z pewności,

że już mi niczego nie brakuje

do nieszczęścia.

Brak raju

Elżbieta Zechenter-Spławińska

Julia Olegowna Bekowa

Głupia Ewo jak mogłaś nie docenić Raju

i tego co był tylko dla ciebie stworzony

aby kochać cię wiecznie w wiernej samotności

Jak mogłaś pragnąć śmierci brzydoty zazdrości

których obfitość boską więc niewyczerpaną

pozostawiłaś w spadku swojej późnej siostrze

co tkwi w swej doczesności bogatsza o pępek

i znajomość rodziców której tobie brakło

Cóż mi z tego że jabłek mieć na pudy

cóż mi z tego że mogę porozmawiać z wężem?

Nosić na rękach

Elżbieta Zechenter-Spławińska

My, bezsenne księżniczki

na ziarenkach grochu

z państwa, gdzie nikt na serio

nie liczył się z czasem

układałyśmy listy życzeń do spełnienia,

które odgadnąć mieli królewicze z bajek

gotowi w każdej chwili

nosić nas na rękach.

Lecz zanim czas przesypie

ostatnie ziarenka

nim wyschną prawie całkiem

treści naszych marzeń

gdy zapomnimy tamtą bajkę Andersena

zaczniemy życzyć sobie zdrowia zamiast szczęścia

i oby nas nie musiał nikt

nosić na rękach….  

Pamięć

Elżbieta Zechenter-Spławińska

Vladimir Volegov

Potykam się o myśli

wciąż wchodzą mi w drogę

widzę tylko to, co pamiętam:

plaża jest pusta

i wiem

za zwalonym drzewem

leży nieżywa mewa

wszystkie inne

wyleciały mi z pamięci

tylko ona została

nie ma siły odfrunąć

nie patrz na nią

powiedziałeś

widzę ją dokładnie

wiatr ją chce ożywić

dzięki niej słyszę ciebie

Przyczyny

Elżbieta Zechenter-Spławińska

Edward Hopper

Są ze sobą:

z miłości

z nienawiści

dlatego że są niepewni

dlatego że są zbyt pewni

przez grzeczność

przez dziesięć lat

przez trzy tygodnie

ze strachu

z wygody

z poczucia obowiązku

z braku poczucia obowiązku

Zapominają tylko o sobie

bez przyczyny

Szczęście

Elżbieta Zechenter-Spławińska

"W poszukiwaniu szczęścia"-Marta Wideńska

Są kłopoty z ustaleniem jego tożsamości,

nie wiadomo, że jest, gdy jest.

Dopiero we wspomnieniach

daje się badać i rozumieć.

Mówi; tak, to ja,

pamiętam tę bystrą rzekę,

psa, niosącego dumnie gałąź

trzy osoby idące drogą - trzy pokolenia

nikt z was nie zwracał na mnie uwagi,

Czasem pozwala się rozpoznać

rozdaje wizytówki -

potem wystawia nam słony rachunek

łez.

MYŚL O TYM

Elżbieta Zechenter Spławińska

Myśl o tym 

i powtarzaj

i stale pamiętaj:

mogą być większe deszcze i dłuższa posucha, 

ból bardziej dojmujący i milczenie głębsze 

a to co jest daleko — umknąć może dalej

Myśl o tym 

i powtarzaj 

i pamiętaj stale.

Koncepty przedjesienne (na własny użytek)

Jestem początkującą 

bardzo młodą staruszką.

***

Uśmiecham się

do mojej starości

Jest bardzo nieśmiała

(widuję ją czasem

jak przysiada na samym brzeżku

lustra)

jak nieproszony gość

co przyszedł zbyt wcześnie

i gospodarze

nie zwracając na niego uwagi

krzątają się

w brzęku talerzy i kieliszków.

***

Ona jest chyba kokietką 

wciąż gada o sobie 

Ale nie będę jej peszyć 

niech sobie plecie

***

Mówi, że ma dla mnie prezent: 

czapkę niewidkę

***

Wciąż o niej zapominam — 

widocznie mam słabą pamięć

***

Nic sobie z niej nie robię.

Nie jestem aktorką

mój wygląd jest moją prywatną sprawą.

Nie jestem aktorką?

***

Rozstajemy się i rozstajemy. 

Żegnamy kogoś. 

Żegnamy coś. 

Siebie też żegnamy 

na końcu.

***

Starzy ludzie idą powoli.

Ciągną za sobą

długie i coraz cięższe życie.

***

Czuję jakby ktoś 

nagle otworzył okno 

w nie wietrzonym pokoju 

w którym dotąd mieszkałam.

***

Wiatr przeprowadza suche liście

bezpiecznie

po pasach

na drugą stronę jezdni.

***

Nieporozumienia — porozumienia.

Wyznania uporczywie jednostronne.

Moje poczucie humoru

moja kopo lat

od wszelkiego dobrego

chroń mnie.

***

Chciałabym wrócić nad tamtą rzekę

nie dlatego

że jej brzeg był malowniczy

a woda czysta

chciałabym wrócić nad tamtą rzekę

bo przeglądali się w niej

moi bliscy

żywi i zdrowi

i jedno dziecko.

Elżbieta Zechenter-Spławińska
(ur.1935) – poetka, tłumacz, prozaik, doktor nauk humanistycznych