Francesco Petrarca

(Żądza wciąż gna mnie...)

***

 Żądza wciąż gna mnie, miłość mnie prowadzi,

A przywiązanie niesie - lecz ku czemu?

Nadzieja schlebia i pociechą gładzi,

Rękę podaje sercu zmęczonemu.

Biedak ją chwyta i nie rozeznaje

Ślepej i złudnej swej towarzyszki.

Jedno pragnienie z drugiego powstaje.

Rozsądek umarł, tu panują zmysły.

Wdzięk, honor, piękno, dobroć, cnoty święte,

Wnet oplatają mnie słowa niewinne;

Oto złapane serce na przynętę.

Rok tysiąc trzysta dwadzieścia i siedem,

Dzień szósty kwietnia o rannej godzinie

Wszedłem w labirynt, dotąd nie wyszedłem.

O ręko piękna, co mi ściskasz

Francesco Petrarka

O ręko piękna, co mi ściskasz serce

 I w małej dłoni życie me zamykasz!

 Niebo i ziemia złożyły w tej ręce

 Sztukę i siłę w najwyższych wysiłkach.

 Oto paznokcie — pięć różowych pereł

 Rozdrapujących serca mego ranę.

 Palców przyjemnych, delikatnych szereg,

 Gotowych wabić mnie na zawołanie.

 O śnieżnobiała, piękna rękawiczko,

 Kryłaś słoniową kość i świeże róże,

 Stałaś się moją nagrodą zdobyczną!

 Gdybym mógł jeszcze mieć welon z jej twarzy!

 O zmienny losie! Czemu nie trwasz dłużej?

 Trzeba to oddać, com się skraść odważył.

Przełożył Jalu Kurek

Francesco Petrarca

 ***

Jeśli to nie jest miłość – cóż ja czuję?

 A jeśli miłość – co to jest takiego?

 Jeśli rzecz dobra – skąd gorycz, co truje?

 Gdy zła – skąd słodycz cierpienia każdego?

Jeśli z mej woli płonę – czemu płaczę ?

 Jeśli wbrew woli – cóż pomoże lament ?

 O śmierci żywa, radosna rozpaczy,

 Jaką nade mną masz moc! Oto zamęt .

Żeglarz, ciśnięty złym wodom dla żeru,

 W burzy znalazłem się podarłszy żagle,

 Na pełnym morzu, samotny, bez steru.

W lekkiej od szaleństw, w ciężkiej od win łodzi

 Płynę nie wiedząc już sam, czego pragnę,

 W zimie żar pali, w lecie mróz mnie chłodzi.