Leszek Długosz

Aleksander Kotsis

Matka Boska Zielna

Srebrne kłosy w Jej koronie

I różyczka przy gorsecie

– Z jarzębiny ma korale

Z macierzanki śliczne wianki

Z rozchodnika bransoletka złotem błyska

– Jabłoń roni Jej jabłuszko

Mak podaje makówkę

Żeby dłoniom Jej nie było pusto

W dzień świąteczny sierpniowy

Gdzie kapliczki Jej, ołtarze

Pola, łąki z ziołem, snopkiem

Z kwieciem wszelkim spieszą

W darze

Wielbi Ją tu każda strona

– Zdrowaś Mario, Panno Zielna

Zabużańskie dzwony huczą

I wioliny Wisły grają

– Rybka z lilią wdzięczną płynie

Ważka tęczoskrzydła wzlata

A gdzie białe łachy piachó

Wędrujący orszak dziewann

Płomieniste wznosi Ave…

Matka Boża – pośród niebios tronująca

A tu nisko przy nas, z nami

W zielonościach tego kraju Bywająca

– Od wszelakiej chroni szkody

– Wody rześkiej nam podaje

Bo od wieków

Na spłachetku tej tu Ziemi

Myśmy z sobą umówieni:

– Ty masz dla nas szczególniejszą tutaj pieczę

A my?

– Najufniejsze spośród świata Twoje dzieci

Matko Boska Zielna, Dzielna

W czas straszliwej nawałnicy

Tyś stanęła nam z pomocą

W dzień pamiętny pod Warszawą

Nie opuszczaj nas i teraz

– Kiedy grozy, słychać, wieją…

– I godzina gdy niepewna

Piosenka

Leszek Długosz

Dziewczyny przestają być dziewczynami

Chłopcy przestają być chłopakami

- Oto już idą mężczyźni

- Oto biegną kobiety

Choć wszyscy Dziećmi Boga jesteśmy

- Niestety.

Niestety niestety - a wiec dorośniemy?

Niestety - jesteśmy - a wiec będziemy?

A co z nami co potem

- A co z nami się stanie?...

Cóż... panowie i panie...

Inne dzieci weźmie Pan Bóg na wychowanie.

Kwiecista zwiewna twa sukienka

Leszek Długosz

Kwiecista zwiewna twa sukienka i tamto lato sprzed tylu lat

ach popatrz wszystko to pamiętam, czuję na twarzy tamten wiatr

rzeźby obłoków nieba błękit wyraźnie każdy szczegół trwa

i niecierpliwość mojej ręki i twoje nie i twoje nie i twoje tak

I doprawdy było przecież było było tak ja ten obraz wciąż w pamięci jeszcze żywy mam

gdy na kwiecistej twej sukience rumieńcem płonął po raz pierwszy rumieńcem płonął każdy kwiat

ach coś się zmierzchło coś już przeszło i coraz dalej tamte dni

na dnie szuflady twa sukienka w kłębek zwinięta dawno śpi

ach życie życie ludzie sprawy na niebie znów żurawi klucz

na szmatki poszła twa sukienka którejś jesieni,

którejś jesieni znikła już

i to się skończyło nie inaczej właśnie właśnie tak,

ja ten ja ten obraz wciąż w pamięci jeszcze żywy mam

pocięłaś kwiatki już na szmatki żeby posprzątać żeby zetrzeć żeby pościerać z mebli kurz

o historyjka, taka piosenka do rymu się doczepia rym

taka muzyczna fotografia wyblakły urok dawnych chwil

rzeźby obłoków w niej i błękit w zieleni jeszcze serca dwa a chcesz przypomnę jeszcze więcej ja gdzieś to wszystko,

ja gdzieś to wszystko w nutach mam

i choć tyle już pozmieniał tyle zabrał zabrał czas ja ten obraz wciąż w pamięci jeszcze żywy mam

na łąkach mej pamięci jeszcze jeszcze wiruje wciąż szeleści kwiecista zwiewna twa sukienka i tamto lato i tamto lato sprzed ilu lat

na łąkach mej pamięci jeszcze jeszcze wiruje wciąż szeleści kwiecista zwiewna twa sukienka i tamto lato i tamto lato sprzed ilu lat

na łąkach mej pamięci jeszcze jeszcze wiruje wciąż szeleści kwiecista zwiewna twa sukienka i tamto lato i tamto lato sprzed ilu lat

ŚPIESZMY SIĘ 

Leszek Długosz

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi 

Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan 

Oni naprawdę tak umieją odejść nagle 

Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen 

Zatrzeć ślad 

Jeszcze się ręce wyciągają jeszcze witać 

Mocno jeszcze objąć chcą 

A tu już puste miejsca po nich 

Fotografie telefony głucho milczą 

Dzień i noc

Śpieszmy się śpieszmy bo przemija młodość prędko
Ileż prędzej niż w to sama wierzyć chce
I mija gdzieś ta łatwość serca z którą kiedyś
Tak w nieznane lekko tak umiało biec
Zagarnie nas wezbrany nurt
Pochyli nas powaga dat
I w wirze tylu spraw
To porzucimy zapomnimy
To co naprawdę ważne było w nas

Śpieszmy śpieszmy się
Bo krucha jet materia naszych dni
Bo śnią się szare coraz bardziej puste sny
Bo zasypiają serca w nas
Nie zbudzą się któregoś dnia...

Śpieszmy się śpieszmy żeby zdążyć żeby rozdać
Ten majątek serca z tylu tylu lat
Po co nam dźwigać taki ciężar
Aż na tamtą stronę świata
Po co nam to wszystko z sobą po co brać?

O niech to lepiej tu zostanie
Nasze myśli radość oczu czułość rąk
Bo jeśli z nas ma c oś ocaleć to niech innych
Pamięć o nas niech nam będzie tak jak schron

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi
Tych realnych niezmyślonych
Ale takich jacy wokół jacy są
Umiejmy sobie to wybaczyć że nie lepszych
Nie piękniejszych dał nam tu nawzajem los
Serdecznym ciepłem się podzielmy obdarzmy światłem
Co w nas może jeszcze drga?
Bo gdy gęstnieje mrok pod wieczór ono niech
To światło niech wspomaga nas prowadzi nas...

Śpieszmy śpieszmy się,
Bo nieustannie wieje ten - wiadomy wiatr
Bo nawet to skąd wiedzieć
Skąd by wiedzieć nam - która z miłości naszych
Właśnie... Może jest już tą ostatnią?

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi
Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan
Oni naprawdę tak umieją odejść nagle
Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen
Zatrzeć ślad
Wystarczy wiatru nagły poryw jedno słowo
Nieostrożny czasem gest
Zostają głuche telefony
Krzesła stoły
Lampy
Okna
Za oknami pochylone cienie drzew...

Modlitwa za Nich

Leszek Długosz

Sebastian Wyszogrodzki- "Krzyż polski"

Boże daj siłę, pozwól wierzyć

Że ćwierć sekundy, i mniej jeszcze

Wcześniej choć i najmniejsze mgnienie

Zdążył tam Anioł miłosierny

Twój posłaniec

Osłonił Ich swym skrzydłem, wyrwał

Uniósł i przygarnął

Zanim runęli

Bo nie umiera tu na Ziemi

Duch sprawiedliwy, Wola prawa

Miłość czysta

Dla takiej wiary daj moc Panie

Że tam upadła w lesie katyńskim 

Materia roztrzaskana tylko

A byli wzięci

Do Arki Twego Miłosierdzia

- Są ocaleni

Istoto licha

Lepianko człowiecza marna ...wierzysz tak?

- Wierzę Panie

kwiecień 2010

Leszek Długosz poeta