Ryszard Mierzejewski

Przepraszam za miłość

       

         Nie odległością mierzy się oddalenie

  Antoine de Saint-Exupery

Tak trudno powstrzymać 

emocje ugryźć się 

w język kiedy

składa się do wyznań

łatwiej być egoistą

myśleć tylko o sobie i

o tobie ale w moich

myślach tęsknocie

marzeniach

przepraszam za miłość

Przepraszam 

za szczerość i ten

cholerny egoizm 

i moje rozmemłanie

przepraszam że się pojawiłem

tak nieoczekiwanie i chyba

niepożądanie

przepraszam przepraszam

za zakochanie

i za to infantylne i 

bezsilne wyznanie

przepraszam cię

przepraszam ale nie obiecuję

że więcej nie będę

Bo tak bardzo pragnę

mówić

do ciebie blisko

pamiętając

że nie odległością mierzy się

oddalenie

   

Ryszard Mierzejewski

Moje miejsca

Każdy ma takie swoje, ukochane,

jeśli nie może tam być ciałem,

wędruje w myślach.

Czasem pomagają mu sny,

przynoszą znajome obrazy, barwy,

wspomnienia pozostawionych dni.

Ktoś mnie zapytał, 

czy zacząłem już opisywać swoje miejsca? 

Nie myślałem o tym, ale kilka punktów 

na mojej mapie już zaznaczyłem.

Pozostały inne, które chciałbym ocalić

dla siebie i tych, co przeglądają się 

w mych oczach i widzą w nich miasteczko, 

drzemiące u podnóża sędziwych gór.

Mam tu swoje miejsca, bliskie od lat,

gdzie mogę rozmawiać ze sobą , 

słuchać gór i lasu.

Odwiedzam dzieciństwo, niepoprawną młodość,

przysiadam na brunatnym, miękkim dywanie 

i czekam na jesień, która pomoże mi 

zmęczonemu zasnąć.

Ryszard Mierzejewski

W ciszy

W tej ciszy totalnej przedziera się tylko
daleki krzyk ptaka.

Tak zostać na zawsze wsłuchany w przyrodę
bez myśli bez uczuć bez wspomnień.

Jak drzewo nade mną z troską pochylone
pić wodę wprost z ziemi z której powstałem
a teraz do niej powracam.

*

Wybiła północ 
W ostatnim dniu stycznia, w ostatniej jego minucie
na liczniku 3 000 000 wyświetleń

W zamyśle to miał być koniec mojego blogowania.....

Ryszard Mierzejewski

To boli

Idę po drodze znanej

sprzed lat

drodze dziecięcych odkryć

fantazji marzeń

młodzieńczych uniesień

miłostek tęsknot

śmiałych planów wyobrażeń

drodze porzuconej

kiedyś na czas nieokreślony

dzisiaj w powrocie tak

bolesnej

To boli patrzeć jak czas

bezlitosny

niszczy i zaciera tak drogi

mi świat

dewastuje pali moje ogrody

pełne owoców i beztroskich zabaw

park miejski pełen starych

milczących drzew i ekscytujących

tajemnic

podgórskie pola i łąki pełne

kwitnących zbóż

żółtych kaczeńców maków

czerwonych

Ten świat zapisany w odchodzącej

pamięci

gwałcony deptany od lat

nigdy już

nie zalśni w wiosennym słońcu

To boli

a czas nie goi wszystkich ran

Ryszard Mierzejewski

Nic więcej

chciałbym teraz trzymać

twoje dłonie

przyłożyć je do ust i

policzka

zamknąć oczy i śnić

z tobą na jawie

zapomnieć o świecie

o wszystkim

dookoła

czuć tylko ciepło

bijące

od ciebie słyszeć

tylko głos

twego serca

Ryszard Mierzejewski

Modlitwa

opadasz na mnie

jak lekka mgła nad ranem

na masywny tors góry

kropelkami potu

upodabniasz się do rosy

w tej symbiozie miłosnej

oczekujemy świtu

pierwszych słonecznych promieni

zanim nadejdą jeszcze

ptak dyżurny zaintonuje pod oknem

poranną pieśń

ty mgiełka i rosa ja majestatyczna góra

mały śpiewak za kurtyną świtu

życie miłość wiosna

wszystkie paciorki różańca przesuwane

w skupieniu i ciszy

w modlących się palcach

Ryszard Mierzejewski

[*] 11 m-cy temu o godz. 20:15

Wędrówka do Słońca

Każdy ma swoje dni

przed sobą

zapisane na liniach dłoni

każdy idzie 

przed siebie tylko tam

gdzie prowadzą.

Każdy ma swoich linii

początek i koniec

zapętlone przez demiurga

życia przeznaczenie

niezależnie

od własnych cnót i wad.

Każdy ma swoją pieśń

utrwaloną

w papilarnych pięcioliniach

śpiewa ją

przez wszystkie dni i noce

niezależnie czy umie

czytać

znaki partytury.

Każdy ma swój krzyż

postawiony

w dniu narodzin

w miejscu gdzie skończy

wędrówkę

niezależnie jak długo

ona potrwa.

Nie każdy ogląda

codziennie swoje dłonie

nie każdy chce

pamiętać

o wyrytych tam bruzdach

pajęczynie

nici przeznaczenia

ale za głosem świetlanego gońca

idzie po nich

idzie po nich wciąż

idzie

do Słońca.

Ryszard Mierzejewski

Jeszcze spokój...
       
       
Ułożę cię w moim spokoju i otulę
zabezpieczę przed złem
i brudami tego świata
abyś mogła iść w sny swoje bezpiecznie
w ciszy naszych marzeń
w rytmie serc bijących do siebie czule
w cieple ust całujących ciała
pieszczot spragnione

Obejmę cię w moim spokoju długimi
ramionami osłonię
przed deszczem tylko czyste o poranku
krople rosy położę ci
językiem delikatnie na ustach
pokażę ci łąkę ukwieconą wiecznie
po której pójdziemy
w świat nam dotąd nieznany
w świat ciszy kojącej
świat piękna
świat spokoju ciepła i radości
w delikatny i czuły pejzaż
naszej od dawna oczekiwanej
miłości

Ryszard Mierzejewski

Dziewczyna w błękitnej sukience

Podeszła cicho niezauważona

przysiadła na skraju ławki

obok poety

zastygłego w bezruchu

tłumiącego słowa

nienapisanych nigdy jego

wierszy

Siedziała jak on nieporuszona

skrępowana bliskością spiżowego

wieszcza

na pamięć znała jego wiersze

tak bliskie jej sercu

jego słowa

Piękna w swej naturalnej urodzie

o szafirowych oczach i

włosach plecionych ze słonecznych

promieni

delikatna i krucha jej uroda

kontrastowała z marsowym

spojrzeniem poety

a jej błękitna sukienka

niczym lazur słonecznego nieba

unosiła z gracją wysoko

słowa wyjęte z jego wierszy

włożone głęboko w jej marzenia

myśli tęsknoty i

wielkie pragnienie miłości

bez granic

Ryszard Mierzejewski

* * *

Księżyc zaspał dzisiaj nie zaświecił

latarni

Gwiazdy skuliły się z zimna i

przykryły chmurami

Wypłynąłem w ciemność Nie wiem czy

wrócę nad ranem

czy zobaczę jeszcze wschód słońca

Stoję w łodzi wypatruję światła

w oddali

Wiem że mi je troskliwie

na brzeg

wyniosłaś Już późno martwa cisza

dzwoni

płynę w ciemną otchłań

Odruchowo szukam twojej drżącej dłoni

a w myślach powtarzam nie idź za mną

zostań

Ryszard Mierzejewski

Przed Świętem Zmarłych

Jak przed każdymi świętami życie

nabiera szybszego tempa

jedni pospiesznie robią większe

zakupy benzyny i alkoholu

sprzątają

inni pędzą jeszcze do fryzjera

przymierzają nowe kreacje żałobne

kwiaty układają w wazonach

I tylko liście pożółkłe których

coraz więcej na drodze jaką

zmierzamy do święta

przypominają że to święto

szczególne wszystkich świętych i

grzesznych zarazem

Ryszard Mierzejewski

Po deszczu

            

jechała na rowerze

pomagał jej wiatr od strony gór

dmuchając lekko w plecy

młoda i śliczna

bez cienia zmartwień

na rozjaśnionej uśmiechem twarzy

złocisty snop włosów

opadał jej na czoło jak skoszone

na polach zboże

unosiła przed sobą

swą beztroską młodość

pełną radości

i zapachu łąki po lipcowym deszczu

tak znikła

za moimi plecami

popędziła w swoje młode lata

omijając nieuchronną

przeszłość

Ryszard Mierzejewski

Moja modlitwa

Jeden z fresków Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej

Za niespełnioną młodość

dojrzałość przedwczesną

obojętność na dalsze moje dni

za czekanie zbyt długie i bezcelowe

przeklinanie życia

myśli samobójcze

i niedołężną starość

za brak czułych słów na co dzień

szczerych rozmów

spojrzeń prosto w oczy

za bezpłodność w nocy

brak namiętnych pocałunków

i seksualne wyuzdanie

za lżenie i ranienie bliźnich

obrazę obyczajów

i ucieczkę przed tymi

którzy mnie kochali

za próbę oszukania losu

drobne kłamstwa

inne grzechy i unikanie kary

za winy moje jej i nas obojga

zagubienie światła

i błądzenie po omacku

za porzucenie wiary

za wyrzucenie świętych ksiąg

za zapomnienie słów

modlitwy

wybacz mi Panie

nie wyciągaj do mnie rąk

Ryszard Mierzejewski

Styczniowe pola

Stłamszone styczniowe słońce

chyląc się ku wieczorowi

rzuciło jeszcze kilka delikatnych

promieni na podgórskie pola

i kościół i domy sąsiedniego

miasteczka

tak pięknie tak pięknie

dookoła

pierwsza myśl szkoda że

nie mam przy sobie aparatu

fotograficznego

pozostało więc tylko malować

na siatkówce oka

i włożyć obrazek do pamięci

jeden z tych co nadzieję

i siłę do życia dają

czego ludzie obok nie potrafią lub

nie chcą zajęci

tylko sobą na swoich prywatnych

spacerach za miasto

lecz nic to

słońce czasami świeci nie tylko

dla nich i maluje ten kościół i domy

w oddali

i sine zmarznięte pola

milczące

a tak wiele wiele mówiące

Ryszard Mierzejewski

Jesień

chociaż nieunikniona i spodziewana

przyszła chyba zbyt szybko

zabrała ostatnie słoneczne chwile

przynosząc w zamian mgliste i chłodne

poranki i zapowiedź że dni będą ci już

uciekać coraz szybciej

trzymasz się jeszcze kurczowo myśli że

jesień też może być piękna że pokaże

ci jeszcze uśmiechniętą złotą twarz

a jej łzy nie będą wyrazem rozpaczy ale

dojrzałego szczęścia

a wiatr nie powali konarów drzew ale

jedynie poniesie przed siebie

brunatne liście szeleszczące znaki

upływającego życia

Więc patrzysz codziennie w pochmurne niebo

z nadzieją że ujrzysz jeszcze złociste promienie

swojej jesieni

Ryszard Mierzejewski

Poranne cappuccino        

   

    

                Grażynce – mojemu 

                niegasnącemu natchnieniu

                

Przed starą chatą wystrojoną 

w kwitnące róże i

winorośla

siedzimy naprzeciw 

wymieniając czułe spojrzenia 

na wiosennych promieniach 

słońca

pijemy czekoladowe cappuccino

i niczego już więcej nam

nie potrzeba 

tego cichego pięknego poranka

mruczymy w rozkoszy

jak koty głaskane delikatnie 

po grzbietach

a miłość robi swoje

wiąże nam dłonie

dozgonnym przyrzeczeniem

że ja ciebie a ty

mnie

na zawsze na zawsze