Rabindranath Tagore*
 |
| Mariska Karto |
* * *
Któż jest ona, co mieszka w
mym sercu, kobieta stracona na wieki?
Starałem się o nią i nie
zdołałem jej zyskać.
Zdobiłem ją wieńcami i
śpiewałem jej sławę.
Uśmiech zalśnił na chwilę w
jej twarzy, potem znikł.
"Nie sprawiasz mi
przyjemności", zawołała ona, kobieta w trosce.
Kupiłem jej klejnotami
wysadzane obręcze
i chłodziłem ją wachlarzem
ozdobionym
gemmami; usłałem jej łoże na
legowisku ze złota.
Wtedy błysnął promień radości
w jej oczach, potem zamarł.
"Nie sprawia mi to
przyjemności", zawołała ona, kobieta w trosce.
Posadziłem ją na wozie
tryumfu i ciągnąłem
z końca na koniec ziemi.
Zwyciężone serca chyliły się
do jej stóp i krzyki
pochwały brzmiały ku niebu.
Duma zalśniła w jej oczach na
chwilę, potem rozpłynęła się w łzy.
"Nie sprawia mi
przyjemności zwycięstwo",
zawołała ona, kobieta w
trosce.
Spytałem ją: "Powiedz
mi, kogo szukasz?"
Odrzekła tylko: "Czekam
jego, o nieznanym imieniu".
Dni mijały, a ona wołała:
"Kiedyż przyjdzie mój
ukochany, którego nie znam,
i który poznany będzie przeze
mnie na wieki".
przełożył Leopold Staff
*Rabindranath Tagore (1861-1941)
