Marek Wawrzkiewicz

Modlitwa

 Dałeś mi długie wyczekanie,

Panie.

 A dałeś mi cień chmury i okruchy blasku

I obcą radość dałeś i udrękę własną.

 Dałeś słów kilkanaście i długie milczenia,

Dałeś mi to, co mam już i czego już nie ma.

 Dałeś mi brak pieniędzy, brak na nie łaknienia

I tych braków powszednich na inne nie zmieniaj.

 Dałeś mi poszum lasu, błądzenie na drogach,

Kilku zmarłych przyjaciół i żyjących wrogów.

 Dałeś mi głóg, tarninę i jabłoń zdziczałą,

I dałeś mi dziewczynę, której mi nie dałeś.

 Dałeś mi miłość wielką, brak miłości dałeś,

Nie całkiem dobre zdrowie i wątpiące ciało.

 Ja się przecież nie skarżę – dałeś i tak sporo;

Bo mi podarowałeś wszystkie roku pory,

 A wszakże mógłbyś wcześniej dać mi późną jesień,

A nie tą późną, w której właśnie dzisiaj jestem.

 Daj, coś zamierzył, nie skąp mi niczego

I nie chroń mnie od złego, ani od dobrego.

 Niech wedle twojej woli już wszystko się stanie –

Daj mi wieczny spoczynek i wieczne czuwanie,

Panie.

Marek Wawrzkiewicz

Mój Boże

Jedna z siedemnastu milionów.

Jeden z trzech miliardów.

I ją właśnie, jedyną,

Postawiłeś na mojej drodze.

Pewnie ty wszystko możesz:

Poprosić Abrahama o drobny gest,

Otworzyć morskie otchłanie,

Zesłać siedem plag,

A co tam, stać cię na to.

I tak mimochodem, między

Stworzeniem kropli deszczu,

Słońca, mrówki i krzyku mewy,

Ją sobie wymyśliłeś.

Dlaczego właśnie teraz, kiedy jest zbyt późno

Lub kiedy jest za wcześnie?

Owszem, niezbadane są twoje wyroki,

Ale bez przesady, mój Boże.

Skąd ci przyszła do głowy

Ziemska miłość? Jest przecież wszechświat,

I bezmiar galaktyk. Nie mogłeś

Zająć się czymś mniejszym?

Musiałeś mnie tak ukarać?

Tak mnie wynagrodzić?

Piszę do ciebie na podaniowym papierze

To zażalenie. Dziękczynienie.

Wniosek i skargę.

Wysyłam w przekreślonej trzykrotnie kopercie.

Nie mam na znaczek. Niechaj aniołowie

Doniosą ci ten anonim.

Dziękuję. Przepraszam.

Daruj mi moje winy,

Jak ja ci wybaczam.

Zafrasował się Pan Bóg. Patrzy przez chmur zasiek.

Zastanawia się Pan Bóg: mój Boże, mój Boże,

Coś trzeba zrobić, bo tam starszy facet

Z miłością sobie poradzić nie może?

Jest i nie ma

Marek Wawrzkiewicz

Sergio Cerchi

Wszystko jest i wszystkiego nie ma –

Powiedział starożytny mędrzec ze Wschodu.

Ale:

Ubywa tego, co jest,

Przybywa tego, czego nie ma.

Więcej minionego,

Coraz krótsza teraźniejszość,

Horyzont zaprzecza własnej naturze –

Można go dotknąć ręką.

Zieleń więdnie,

Deszcz pochmurnieje,

Zmierzchają wschody słońca i pocałunki.

Tam, za tym wzgórzem,

Majaczy już w sinej mgiełce

Furta niebiańskiej autostrady.

Chińska dziewczyna śpiewa jeszcze raz

Rzewną piosenkę o ukochanym, co odszedł,

Lecz przecież kiedyś powróci.

Niech wierzy.

To takie piękne dla kogoś,

Kto też kiedyś wierzył.