(12 rocznica śmierci papieża Jana Pawła II)

Karol Wojtyła

Miłość mi wszystko wyjaśniła...

Miłość mi wszystko wyjaśniła, 

Miłość wszystko rozwiązała - 

dlatego uwielbiam tę Miłość, 

gdziekolwiek by przebywała. 

A że się stałem równiną dla cichego otwartą przepływu, 

w którym nie ma nic z fali huczącej, nie opartej o tęczowe pnie, 

ale wiele jest z fali kojącej, która światło w głębinach odkrywa 

i tą światłością po liściach nie osrebrzonych tchnie. 

Więc w tej ciszy ukryty ja - liść, 

oswobodzony od wiatru, 

już się nie troskam o żaden z upadających dni, 

gdy wiem, że wszystkie upadną.

 Ktoś się długo pochylał nade mną

Ktoś się długo pochylał nade mną
Cień nie ciążył na krawędziach brwi.
Jakby światło pełne zieleni,
jakby zieleń, lecz bez odcieni,
zieleń niewysłowiona, oparta na kroplach krwi.

To nachylenie dobre, pełne chłodu zarazem i żaru,
Które się we mnie osuwa, a pozostaje nade mną,
chociaż przemija opodal - lecz wtedy staje się wiarą i pełnią.

To nachylenie dobre, pełne chłodu zarazem i żaru,
taka milcząca wzajemność.

Zamknięty w takim uścisku - jakby muśnięcie po twarzy,
po którym zapada zdziwienie i cisza, cisza bez słowa,
która nic nie pojmuje, niczego nie równoważy -
w tej ciszy unoszę nad sobą nachylenie Boga.

Karol Wojtyła

Wigilia wielkanocna 1966

Jest taka Noc, gdy czuwając przy Twoim grobie, najbardziej

jesteśmy Kościołem –

Jest to noc walki, jaką toczy w nas rozpacz z nadzieją:

Ta walka wciąż się nakłada na wszystkie walki dziejów,

Napełnia je wszystkie w głąb

(wszystkie one – czy tracą swój sens? Czy go wtedy właśnie zyskują?)

Tej Nocy obrzęd ziemi dosięga swego początku.

Tysiąc lat jest jak jedna Noc: Noc czuwania przy Twoim grobie.

Bliskość

Karol Wojtyła

Bliskość, która przywraca ci kształt.

On odszedł.

Kiedy odchodzi człowiek, bliskość ulatuje jak ptak,

w nurcie serca zostaje wyrwa,

w którą się wdziera tęsknota.

Tęsknota - głód bliskości 

Karol Wojtyła

Peter Merck Mensted

* * *

Jeśli miłość największa w prostocie,

a pragnienie najprostsze w tęsknocie,

więc nie dziw, że pragnął Bóg,

aby najprostsi Go przyjęli,

ci, którzy duszę mają z bieli,

a dla miłości swej nie znają słów.

Sam, gdy nas umiłował,

prostotą nas oczarował,

biedą, biedą i siankiem -

Wtedy Matka Dziecinę brała,

na rękach Go kołysała

i otulała Mu stopy w sukmankę.

O cud, cud. cud!

kiedy Boga osłaniam człowieczeństwem,

osłoniony od Niego miłością,

osłoniony męczeństwem.

Jest we mnie kraina przeźroczysta

Karol Wojtyła

*http://artursac.blogspot.com/2011/06/jezioro-genezaret.html

Jest we mnie kraina przeźroczysta

w blasku jeziora Genezaret -

i łódź... i rybacza przystań,

oparta o ciche fale...

i tłumy, tłumy serc,

zagarnięte przez Jedno Serce,

przez Jedno Serce najprostsze

przez najłagodniejsze -

albo znowu - wieczór z Nikodemem,

albo znowu - nad brzegiem morskim,

dokąd powracam codziennie

oczarowany Twą pięknością -

A to wszystko: ten wieczór z Nikodemem,

ta kraina i rybacza przystań,

i toń taka przeźroczysta,

i Postać taka bliska

a to wszystko przez Punkt jeden Biały

z najczystszej bieli

objęty w sercu człowieczym

krwawym przepływem czerwieni.

(fragment poematu" Pieśń o Słońcu niewyczerpanym"

*Bardzo dziękuję :-)

Emilii Matce Mojej 

 Karol Wojtyła

Magdalena Knez

Nad Twoją białą mogiłą

białe kwitną życia kwiaty -

O, ileż lat to już było

bez Ciebie - duchu skrzydlaty.

Nad Twoją białą mogiłą,

od lat tylu już zamkniętą,

spokój krąży z dziwną siłą,

z siłą, jak śmierć - niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą

cisza jasna promienieje,

jakby w górę coś wznosiło,

jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą

klęknąłem ze swoim smutkiem -

o, jak to dawno już było -

jak się dziś zdaje malutkim.

Nad Twoją białą mogiłą

o Matko - zgasłe Kochanie -

me usta szeptały bezsiłą:

- Daj wieczne odpoczywanie.