W SOBOTĘ REZUREKCYJNĄ 

 Jan Kasprowicz

Władysław Bończa Rutkowski 

Wyszedł ci sobie Pan Jezus

We Wielkanocną Sobotę,

Kłaniało mu się po drodze

Schodzące słońce złote.

Idzie na rezurekcję,

Rozgląda się dookoła,

A gdzie li wzrok jego padnie,

Śmieje się trawa wesoła.

Nagle przystaje Pan Jezus

I omal ze śmiechu nie pęka:

„Po co - powiada - przy drodze

Ta głaźna Boża Męka?”

Po co te godła śmierci?

Odpowiedź wam się kłania

Jasna: gdzie nie ma śmierci,

Nie może być zmartwychwstania.

Dał się przekonać Pan Jezus

Zwykłemu dziadowinie,

Dlatego od lat już tak dawnych

Przy drogach na krzyżach ginie.

Rozmiłowała się ma dusza

Jan Kasprowicz

Rozmiłowała się ma dusza

W cichym szeleście drzew,

Gdy koronami ich porusza

Druh mój, przecichy wiew.

Rozmiłowała się ma dusza

W głośnych odmętach fal,

Gdy druh mój, burza, je porusza,

W nieznaną płynąc dal.

Rozmiłowała się ma dusza

W twórczych promieniach zórz,

Gdy druh mój, słońce, w świat wyrusza,

Życia płomienny stróż.

Rozmiłowała się ma dusza

W przepastnej nocy mgłach,

Gdy druh mój, śmierć, na połów rusza,

A przed nią lęk i strach.

Głupi tylko ma pewność

Jan Kasprowicz

Głupi tylko ma pewność 

Głupi tylko ma pewność, że wszystko, co robi,

Jest dobre, a zaś jeszcze głupszy ufa święcie,

Że dzieło jego przetrwa jak ten blask w zamęcie

Wieczystej fali morskiej. Mędrca - mówią - zdobi

Wątpienie, kres mądrości wszelkiej i poczęcie:

Któż zliczy, ile jeszcze ten strumień wyżłobi

Głębokich jam w swych brzegach? Nim rok przysposobi

Dłoń wiosny dla pękówek na zwiędłym dziś pręcie

Przydrożnej tej wierzbiny, któż odgadnie, ile

Wytryśnie z niego listków?... A jednak mieć chwilę

Pewności, że jutrzejsze nie obali rano -

Czy w tobie, czy za tobą - tego, coś zbudował

Dziś wieczór! Za tę rozkosz, sięgając pował

Niebieskich, niechby ciebie najgłupszym nazwano!

Księga ubogich XII

Umiłowanie ty moje!

Jan Kasprowicz

Dunlop George

Umiłowanie ty moje!

Kształty nieomal dziecięce!

Skroń dotąd nie pomarszczona,

Białe, wąziutkie ręce!

Lubię, gdy stajesz ze mną

Na tym tu wiejskim balkonie,

Który poczerniał od deszczów,

Lecz dzisiaj mi w blaskach tonie.

Lubię, gdy z tego dzbana

Podlewasz kwiaty na grzędzie,

Marząca lub głośno mówiąca,

Jaka to rozkosz z nich będzie!

Lubię, gdy siedząc przy stole,

Sięgasz po kromkę chleba

I dzieląc ją, dajesz mi cząstkę,

Czy trzeba mi, czy nie trzeba.

Lubię, gdy gubiąc się w dali,

Gdzie Wierch się rozsiadł Lodowy,

Czoło, przyćmione zadumą,

Do mojej tulisz głowy.

Ale najbardziej ja lubię ;

Ciekawość, co z oczu ci tryska,

Gdy wracam, jak zwykle, od pola,

Od lasu, od rzeki łożyska.

Gdy wracam z codziennej drogi,

Cały rozpłomieniony,

Pytasz się, cała w płomieniach,

Jakie przynoszę plony?

Czy w szumie wody lub drzewa

Nutę odkryłem świeżą

I czym już doszedł, co żyje

Za nieba i ziemi rubieżą?

Czy mgły się przedarły, czym słyszał,

Jak dzisiaj, melodie skowrończe

I kiedy z zwątpieniem w pieśń własną

Raz ostatecznie zakończę?

Przeprosiny Boga

Jan Kasprowicz

B Arc

Żyli dwaj staruszkowie

W ogromnej zażyłości

Z staruszkiem Panem Bogiem

Prostym jak oni prości.

Chodzili z Nim na "jednego"

Do Pietra czy do Jakuba,

Nigdy się nie zachwiała

Przyjazna z Nim rachuba.

Przyjaźń to była szczera,

przyjaźń to nie na żarty:

Gwarzyli z sobą jak mogli,

Grywali z sobą w karty.

Aż tu jednego razu

Oblazła ich wielka trwoga:

Wmówił w nich jakiś ceper,

Że obrazili Boga.

Że go pospolitują,

Że miejsce jego jest w tumie,

Nie w zwykłej chłopskiej chałupie,

Nie w zwykłym chłopskim rozumie.

I widać wszelką miał słuszność

Mądrala edukowany,

Bo nagle im się wydało,

Że Bóg opuścił ich ściany.

I odtąd mieli ci starcy

Żywot już całkiem zatruty,

I chęć ich wzięła ogromna

Jakiejś ogromnej pokuty.

"Ja się ukorzę w ten sposób,

Że pójdę, na początek,

Myć nogi dwunastu dziadom

We Wielki Czwartek czy Piątek".

"A ja - oświadczył drugi -

W ten sposób grzech swój okupię,

Że będę jak święty Szymon

Lat siedem stał na słupie".

Tak idąc, tak się kajając,

Tak chłoszcząc swe niecne wady

Wcale się nie spostrzegli,

Że ktoś - ciap! ciap! - w ich ślady.

Usiedli na burcie rowu,

Straszliwie utrudzeni,

A obok nich usiadł ktoś trzeci

W jaworu chłodnej cieni.

"Cóż to się z wami dzieje?"

Zapyta wędrowiec nieznany.

"Szukamy Pana Boga,

Opuścił nasze ściany".

"Ja sobie rachuję - rzekł jeden -

Że przecież Go odnajdziemy,

Choć rzucił naszą chałupę

Nic nie mówięcy, niemy".

"Zaś moja kalkulacja -

Tak drugi się wątpić ośmieli -

Że chyba nie ma go wcale,

Nie znajdzie się do niedzieli".

Poklepał ich po ramieniu

I tak im od razu powie:

"Po co się włóczyć po świecie,

Wracajmy, staruszkowie!

Zajrzymy sobie po drodze

Do Pietra lub pana Jakuba,

A potem zagramy w karty,

To będzie najlepsza rachuba".

"Dyć to nasz Pan Bóg, o, raty!

O, przepraszamy Cię mile

Za głupią myśl naszą, że mógłbyś

Rzucić nas choćby na chwilę".