Józef Baran

Victor Bregeda

***
a najbardziej jestem poetą 
ludzi nieśmiałych 
tych z osikowym liściem uśmiechu 
przylepionym do warg i drżącym 
za każdym silniejszym 
podmuchem słów

tych ubogich krewnych duńskiego 

królewicza hamleta 
którzy mają złą dykcję 

i choć za każdym krokiem mówią 

być albo nie być 

czynią to tak po cichu i niepewnie 

że żaden szekspir z tego 

nie zrobił jeszcze tragedii

ho ho kto tam wie 

co w nich małych drzemie 
i na świat 

nigdy gęby 

nie otworzy

jacy zaklęci śpiący rycerze 

czekają w nich na odgłos trąbki 
aby spaść z furkotem orlich skrzydeł 

i wyzwolić okupowane 

od urodzenia przez wrogie straże 

bramy ust