Radość 

Leopold Staff

Małgorzata  Lesisz

Jak Ci 

dziękować, żeś 

mi dał tak wiele

Iż jestem w życiu jak ów 

gość przygodny, 

Co zaproszony

został na wesele 

Niespodziewanie 

i nie odszedł 

głodny. 

Jesień ma złotą 

pogodą się głosi 

O pełnym ciszy, 

łagodnym 

wieczorze, 

I rozczulone

serce moje 

wznosi 

Okrzyk 

zachwytu: Bóg 

Ci zapłać, Boże !

Duszą spokojną 

wstecz się nie 

oglądam 

Za przeszłym 

dobrem, które 

już nie wróci, 

I w swej radości 

niczego nie 

żądam, 

Tylko dziwię 

się, że radość 

smuci.