W ciemności do siebie idziemy

Ernest Bryll

J P McLaughlin

W ciemność, nieznaną dokładnie nikomu

Wyszliśmy ze światełkiem wiary z naszych domów.

I tak chcieliśmy żeby się paliło

Żeby w nas było i biło i żyło.

Tak stulaliśmy je czule palcami, że zgasło.

I w ciemności zostaliśmy sami.

W ciemności do siebie idziemy,

Ja niema i ty niemy, i ręce wyciągamy

I znowu się mijamy.

W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce

Z ustami pełnymi mrozu,

Z gardłem ściśniętym powrozem.

Tak wędrujemy latami,

Nieznani, nienazwani, ręce wyciągamy i ręce wyciągamy

Zanim się wreszcie spotkamy,

Dotkniemy palców palcami,

Jakbyśmy chwycili w dłonie po świeczce zapalonej.

Skąd to zmęczenie w nas każdego rana,

Jakby noc każda źle była przespana.

Skąd twarze takie szare, skąd oczy tak stare?

Czemu gonimy tacy zadyszani jakby nam się ta ziemia chwiała pod stopami?

I skąd to, że nie wiemy dokąd tak biegniemy?

Skąd ten krzyk: szybciej, szybciej, szybciej, szybciej, szybciej, szybciej.

Inaczej padniemy!

W ciemności do siebie idziemy,

Ja niema i ty niemy, i ręce wyciągamy

I znowu się mijamy.

W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce.

Z ustami pełnymi mrozu,

Z gardłem ściśniętym powrozem.

Tak wędrujemy latami,

Nieznani, nienazwani, ręce wyciągamy i ręce wyciągamy

W ciemności tak bolącej jak najjaskrawsze słońce.

Z ustami pełnymi mrozu,

Z gardłem ściśniętym powrozem.

Ernest Bryll