Do drugiego człowieka 

Julian Kawalec 

http://foto-pasja.flog.pl

Jaka długa i trudna jest droga 

Do ciebie drugi człowieku 

Już mi się wydało 

Że stanąłem na progu 

I że za chwilę będę u ciebie 

Ale gdy przestąpiłem próg 

Ściany izby nagle się rozpadły 

I znalazłem się pośrodku 

Nieznanej przymglonej przestrzeni 

Stąpałem jakby po omacku

A gdy się nieco rozjaśniło

Ucieszyłem się niezmiennie

Bo myślałem, że wszedłem

Na łąkę twojej dobroci

I że jaskry mam na przewodników

Ale nie cieszyłem się długo 

Bo nagle ziemia zjeżyła się 

Ostrą tarniną 

I zaraz stanęła 

Skalną zaporą góry 

Raniąc nogi i ręce 

Przedzierałem się 

Przez dzikie tarniny i głogi 

Bawiłem się nadzieją 

Że gdy przejdę górę 

Stanę na miękkim brzegu 

Niedokończonej krainy miłości 

I już tam zostanę 

Ale zsuwając się wolno 

I ostrożnie 

Po drugiej stronie góry 

Na próżno szukałem dla stopy 

Miękkiego, bezpiecznego oparcia 

Schodziłem coraz niżej 

Ale wciąż byłem na skale 

Aż doszedłem do miejsca 

Z którego ujrzałem dno 

A na nim płomienny napis 

- Jaskinia nieszczęścia 

Więc przerażony zacząłem 

Uciekać z powrotem 

Znów przeszedłem górę 

Szybko biegłem przez łąkę 

Bojąc się cierniowych niespodzianek 

Powróciłem do siebie 

I nawet się ucieszyłem 

Swoją zapłakaną 

Doliną smutku