Tamten świat

Anna Kamieńska

Marcin Kołpanowicz

Nie wierzę w tamten świat

Ale i w ten świat nie wierzę

jeśli nie przeszywa go światło

Wierzę w ciało kobiety

potrąconej przez samochód na ulicy

Wierzę w ciała

zatrzymane w pośpiechu

w geście w dążeniu

jakby właśnie miało się zdarzyć

oczekiwane od dawna

jakby za chwilę

sens miał podnieść

wskazujący palec w górę

Wierzę w oko ślepe

w ucho głuche

w stopę kulawą

w zmarszczkę u skroni

w czerwony ogień na policzku

Wierzę w ciała leżące

w ufności snu

w cierpliwość starości

w słabość nie urodzonych

Wierzę we włos zmarłego

pozostawiony na brązowym berecie

Wierzę że blask

rozmnożony jest cudownie

na wszystkie rzeczy

Nawet na chrabąszcza

co gmera się na grzbiecie

bezradny jak mały szczeniak

Wierzę że deszcz

zszywa niebo z ziemią

i że z deszczem tym aniołowie

zstępują widzialnie

jak żaby skrzydlate

Nie wierzę w ten świat

pusty

jak dworzec nad ranem

gdy wszystkie pociągi odjechały

do tamtego świata

Świat jest jeden

zwłaszcza gdy budzi się w rosie

a Pan przechadza się

między krzewami

zwierzęcych i ludzkich snów

z tomu „Rzeczy małe”, 2013