Włodzimierz Słobodnik

Do Leopolda Staffa

Gdy w noc jesienną owoc spada,

Jak gwiazda jesiennego szczęścia,

Gdy wrzesień w purpurowych sadach

I pieśń, i mgłę, i ciszę zgęszcza;

Gdy na liliowych, szorstkich wrzosach

Światło miesiąca się kołysze

I liście - złote łzy drzew bosych -

Lecą w uwiędu chłodną ciszę;

Gdy życia przeszła już połowa,

A druga nie wiem, czy mnie czeka,

Słyszę, najcichszy Skrzypku Słowa,

Twój głos - głos ziemi i człowieka.