Ludmiła Marjańska

* * * * *

„Jacyś ludzie” to my

wygnańcy Ewy

ze starej pieśni pielgrzymów

idących na Wzgórze

To my

szukający ucieczki przed życiem

do życia

Poszukiwacze skarbu

wolności

schronienia

ciepła

przyjaznego słowa

To my

pokaleczeni zranieni

ciągnący bagaż trosk

lat

Oślepieni

reflektorami spojrzeń

Jacyś ludzie nas widzą

omijają

sądzą

Grzebią w przydrożnej ziemi

obcych sobie

wygnańców.