Charles Pierre Baudelaire 

Salvador Dali

Zegar

Zegar! Bóstwo złowróżbne, okropne, szydercze,

Co mówi nam Pamiętaj! i wskazuje palcem:

Wkrótce ból wibrujący celnie, niby w tarczę,

Ugodzi w twoje pełne przerażenia serce.

Ulotna zniknie rozkosz za horyzontami

Jak tańcząca sylfida za wygasłą sceną;

Każda chwila część bierze słodkim upojeniem,

Na całą już nam porę istnienia przyznanym.

W godzinę trzy tysiące sześćset razy mija

Sekunda szybka mówiąc Pamiętaj! - swym szeptem

Insekta; mówi Teraz: "Oto jestem Przedtem

I trąbą niszczycielską życie twoje spijam."

Pamiętaj, śmiertelny! Remember! Esto memor!

(Ma krtań metaliczna włada każdym z języków.)

Minuty to są złoża kruszcu, rozrzutniku;

Nie rzuca się ich, zanim złotą błysną ziemią!

Pamiętaj! czas jest graczem namiętnym, co wygra

Bez szachrajstw każdą partię: to reguła święta.

Dzień się zmniejsza i noc się powiększa; pamiętaj!

Wciąż głodna jest otchłań; opróżnia się klepsydra.

Wnet wybije godzina, kiedy boskie Losy,

Kiedy Cnota dostojna, małżonka twa krucha,

Kiedy nawet (ach, zajazd to ostatni!) Skrucha,

Powie: "Kończ, stary tchórzu, nażyłeś się dosyć!"