Pragnienie

Ewa Willaume-Pielka

Nie chcę by starość moja była smutna,

ani podobna do choroby duszy,

gdzie towarzyszką - samotność okrutna,

wszystkie uczucia potrafi zagłuszyć. 

Nie pragnę w szponach być obojętności,

lecz uniesienia stale przeżywać.

W pełnej palecie kolorów radości

podniosłych uczuć przed nikim nie skrywać. 

Marzę, by co dzień móc do kogoś mówić

i stale słyszeć tylko ciepłe słowa

oraz się przy tym w ogóle nie trudzić,

ot - taka zwykła, swobodna rozmowa.

Lecz wiem, że starość będzie, jaka będzie

i nic nie zmieni tego przeznaczenia.

Ale najbardziej pragnę, aby wszędzie

słyszeć "dzień dobry", a nie "do widzenia