Ewa Sonnenberg

Strażnik lasu

Byłam w twoim lesie drzewem liściem i delikatną gałązką

przestraszona wiatrem chowałam się w twoich uszach

szorstką korą broniłam wstępu do siebie

zostawiając odległość między drzewami

dzięki mnie mogłeś się po nim swobodnie poruszać 

Byłam w tym lesie jedną kroplą słońca jedną kroplą wody

szturchałam nią świat by toczył się dalej

żebyś wiedział jak z bliska wygląda świt jak deszcz

i opowiadał o tym swojemu patrzeniu

byłam zwierzętami spłoszonymi półmrokiem

gniazdem pełnym piskliwych dziobów i skrzydeł

które trzeba nakarmić lub nauczyć lotu

ślimakiem schowanym w muszli zawstydzona twoją obecnością

deformowałam chmury nadsłuchując jak będziesz nazywał te zmiany

i na cokolwiek spojrzałeś mnie widziałeś

wchodziłam ci pod nogi piaszczystą rysą ziemi

i prowadziłam w odkrywanie tylko tobie znane

którąkolwiek drogą poszedłeś ja nią byłam

i tą na skróty i tą wyboistą

wbita igłą sosny w palec twojej stopy 

Aż zabłądziłam w ruchliwej hierarchii mrowiska

znalazłeś mnie w kamieniach które podnosiłeś

czyszcząc z błota i kurzu przynosiłeś do domu

zakradałam się sokiem poziomki rozgryzana twoimi zębami

we wszystkim co robiłeś ja w tym byłam

uśmiechem którym obdarzałeś innych

pilnowałam siebie

* * *

Tylko przy tobie

potrafię być nikim

maleć

rzęsą na policzku

podsłuchiwać niespokojną słabość

twojej twarzy

Tylko przy tobie

jak w mysiej norze

kulę się i bezpiecznie

mogę być słaba

pyłem w twoich rękach

przesypywać między czasem

Tylko przy tobie umiem być naga

spoiwem ciepła nieruchomo

godzinami poprzez wcielenia ciebie

kobieta mężczyzna

właściwie wszystko jedno

Tylko przy tobie

chcę płakać wypłakać całą siebie

bo i tak tylko ty

nadasz mi ostateczną formę