Zmarnowana okazja

James Tate

Walter Martin Baumhofer

Słowo siedzi na kuchennym blacie 

tuż obok dzbanka ze śmietaną

z niebieskim chabrowym wzorem.

Może zostawił je któryś z gości 

w pośpiechu albo jako napiwek za dobrą obsługę

lub pięść wygrażającą jakiejś wyimaginowanej

zniewadze. Albo spadło z sufitu

z kawałkiem starego tynku, słówko,

które podrzucił jakiś przedpotopowy

dobroczyńca. Podniosło się

z podłogi, otrzepało i jakimś cudem

udało mu się wdrapać na kuchenny

kredens. Robi wrażenie

słowa o znacznej sile,

a nawet dużym znaczeniu, ale nie potrafię

zmusić się, aby spojrzeć mu prosto w oczy.

Chabry wskazują na pobliskie

ciasteczka. Można by wezwać

specjalistę, aby rozbroił słowo,

ale jest niedziela i oni jeszcze

śpią albo śpiewają, a poza tym,

słowo najwyraźniej znów samo

się poruszyło i teraz wygląda ciepło

i serdecznie, tętni życiem

i szczerą chęcią zrozumienia mnie.

Wygląda na lekko zakłopotane i zranione,

jakbym to ja... Robię krok w jego stronę,

wyciągam dłoń. – Przyjacielu – mówię,

ale ono się kurczy, odchodzi do swojego

starego schronienia w dobrze znany

zimny mrok ludzkiego parkingu.

przełożyła Barbara Bernhardt