Jesteśmy teraz sami

Tadeusz Śliwiak

Mariska Karto

Jesteśmy teraz sami dla siebie

 nie dzieląc spojrzeń pomiędzy tłum oczu

 nie odpychając ścian napierających

 niczyje słowa nie dotyczą nas

 każdy ruch każde najdrobniejsze światło

 mamy tylko dla siebie dla siebie

 nasze palce nasze dłonie całą powierzchnią zuchwale

 sięgają biorą chwytają zachłannie

 słowa przestają znaczyć tracą obrys pojęć

 jest tylko oddech wargi rymują się z sobą

 spadamy unosząc się w górę coraz wyżej wyżej

 aż na dno które rozstępuje się przed nami

 jak niebo przed rozedrganą ścianą dzwonu

 porośnięci chityną i puchem pierza

 uciekamy przed sobą do siebie

 zamykamy się cali w sobie

 po krańce paznokci po włosów rozdwojenie

 po bezruch podobny do śmierci